Doorgaan naar hoofdcontent

2019

Voor alle dagen van het afgelopen jaar; 
De dagen van vermoeidheid. De dagen van eindeloos. De dagen van het huilen, de dagen van rouw. De dagen van bitterheid. De dagen van de moed erin. De dagen van alle emoties door elkaar. De dagen van zorgen. De dagen van frustratie om lege handen. De dagen van eenzaamheid. De dagen van het vechten tegen onszelf. De dagen van de goeie grap. Voor alle dagen van boos. De dagen van lieve mensen. De dagen van gedragen worden. De dagen van negatief. De dagen van veroordeling. De dagen van verbroken verbindingen. De dagen van het loslaten die ik niet meer zelf kon dragen. Voor alle dagen van verstikking. De dagen van een open hart voor eindeloze dankbaarheid. De dagen van het vooruitzien in nieuwe mogelijkheden. Voor de dagen van stom. De dagen van trouw blijven aan geliefden. De dagen van worsteling door de dagen. De dagen van gewone dingen. De dagen van moed over het ongewisse. Voor alle harde lessen. Voor alle nieuwe dagen. Voor alle dagen van boos. Voor het licht in de morgen. Voor de verse koffie waar ik niet zonder van kon. Voor alle fijne berichten op momenten waarop ze het hardst nodig waren. Voor dagen van nooit opgeven. Voor het volgen van gevoel. Voor de dagen van er gewoon te zijn. Voor alle hoop van morgen. Voor gevulde kasten vol met boodschappen. Voor alle liefde van de wereld. 
Voor het hele jaar van 2019. 

Voor iets wat het volste leven heet






Reacties

Populaire posts van deze blog

tien

Lieve Glenn,  Sinds jij er bent is er niets meer van mijn perceptie van tijd overgebleven. Wat eerder een dag duurde lijkt soms, maar dan in het slechtste geval, op een jaar en wat een jaar is, vliegt soms voorbij alsof het een dag was.  In the morning when I wake And the sun is coming through Oh, you fill my lungs with sweetness And you fill my head with you Shall I write it in a letter? Shall I try to get it down? Oh, you fill my head with pieces Of a song I can't get out Can I be close to you? (Paper Kites -Bloom) Waar het toen jij zo ziek bleek en daarom onze wereld tot stilstand kwam - en lang daarna, met elk liedje op de radio over jou en ons leek te gaan, zo ging die wereld weer langzaam draaien en zijn die liedjes onderdeel geworden van wat is geweest. Hoe bijzonder is het dat, want ik luister ze niet elke dag, ze wanneer ze voorbijkomen ik weer even terug mag naar toen. Tien jaar geleden.  De tijd van opschudding, de tijd tussen hoop en vrees.  I'd be lost without you

Een ware hel

Lievelieve Glenn, Mannetje mannetje, waar zijn we in terecht gekomen! Kotsmisselijk ben ik ervan. Vanavond onder het mes..wat een onzekerheid! De angst om jou kwijt te raken duizelt me in alle vezels van mijn lijf. Het raakt me tot in het diepst van mn ziel. Verder kijken bestaat niet. Leven in het hier en nu, zoals de maatschappelijk werkster ook zei. Kijkend naar jou handjes, haartjes, voetjes, oogjes besef ik me zo erg dat wij bij elkaar horen. Zometeen word je opgehaald. Ik probeer met alle macht me te focussen op mijn ademhaling, maar een seconde later word ik alweer door de realiteit ingehaald. De sneltrein dendert maar door. Waar stopt ie even..zodat ik weer even op adem kan komen. Mama weet niet waar ze op moet hopen. Waar haal ik het vandaan...hoe ga ik dit redden? Een ware uitputtingsslag! Lieverd, ik zal je moeten laten gaan voor nu...ik hoop dat jij sterk zult zijn, zodat je met ons opgroeit tot een sterke vent! En de liefde mag ervaren die ik jou zo ontzettend toewens!

Hier en nu

Liefste Glenn Mama zit in de stoel wat te staren naar dat scherm met alle nummertjes en curvers. Doodeng eigenlijk. Weer een nieuwe stap om het vertrouwen terug te krijgen. Al ga ik er vanuit dat die dokters heus wel weten wat ze doen. Maar dat is makkelijker gezegd dan dat ik het voel. Want lief ventje, vanaf vandaag ga jij zonder extra zuurstof door het leven. En dan te bedenken dat je pas vier weken geleden die verschrikkelijke operatie onderging. En nog geen week later de volgende. Het lijkt allemaal alweer zo ver weg. Wat ben jij een kanjer! Wat een veerkracht en wat maakt mij dat ontzettend trots dat je hier allemaal door heen bent gekomen. Al durf ik niet zover vooruit te kijken, het zijn dit soort lichtpuntjes waar mama weer hoop uit kan putten. Daarom leef ik bij de dag. Zoveel mogelijk in het hier en nu... Met mama gaat het op en af. Zolang ze er niet over hoeft te praten gaat het redelijk. Voor nu is dat goed. Het vervolg ligt voor mijn gevoel nog te ver buiten handberei