Sneltrein

Liefste Pluis

Dat was vanmorgen ook wat bij de kapper in het ziekenhuis. De kapster had een slechte dag geloof ik en moest even flink klagen. Alles was niks en haar leven leek ongelooflijk zwaar. Je mams heeft er smakelijk om kunnen lachen en heb haar maar niet gevraagd om te ruilen. Mijn haar zit in ieder geval wel weer goed :)

Vandaag heb ik niks te klagen. Die twee arterielijntjes uit je lies zijn eruit en ook je katheter is eruit gehaald. Nu die 'versiering' weg is, maakt dat je weer kaal bent. Niet dat het erg is, maar mama kan het alweer niet meer bijbenen, zo snel als het allemaal gaat. Weer die gekke sneltrein, waar we dit keer wel van weten waar die zal stoppen. Mijn hoofd duizelt ervan! Ik voel mij zo anders als in het begin. Mijn boosheid maakt weer plaats voor een beetje hoop. En de hoop maakt dat ik weer dichterbij je wil zijn en staan. Ik mag je weer vastpakken en met kleine stapjes vooruit lopen. De angst voor de toekomst maakt plaats voor genieten van jou in het hier en nu. Wat een intens gevoel van geluk is dat!

Nog een stap verwijderd van de 'gewone' kinderafdeling. Mama begon het net gezellig te vinden op de kinderIC. Kunnen we strakjes samen afkicken :)

Gister keek ik naar jou en je paps. Wat lijk je op hem! Zelfs je haarlijn is identiek aan dat van hem. Mijn twee heerlijke mannen. Wat gloei ik van trots! 

Nog even volhouden lieverd! En dat kun jij! Mijn kleine bikkel ♥

Liefs
Je Mama