Doorgaan naar hoofdcontent

...

Lief manneke,

Wat ben jij een ontzettende bikkel geweest! Ben zo ongelooflijk trots op jou :) Voorlopig mag je nog even lekker slapen en bijkomen van al het gedoe in je al zo'n kleine lijfje.
Mama wist gister niet waar ze de hoop vandaan moest halen.
Daarom heb ik gister voor jou n mooi boek gekocht, zodat ik jou daar uit voor kan lezen voor wanneer je weer terug op je plekje zou zijn. Ik kijk er zo naar uit!

De nachtmerrie blijft maar voortduren. Ik wacht steeds op t moment van ontwaken. Wat een enorme achtbaan van emoties! Lieverd, de dokters hadden het mis. Jouwn hartje is wel degelijk goed aangelegd! Mama is intens verdrietig omdat ze weet dat jij opnieuw onderzocht moet worden en onder het mes zal moeten en je dus opnieuw los moet laten, maar heel blij dat jouw hart in orde is!

Ondanks alles wat er gebeurd en nog gebeuren moet, lieve Glenn, besef ik me maar al te goed dat het vandaag een dag is waarop ik jouw leven groots mag vieren! Mijn hart maakte een sprongetje toen ik jouw hart aan de monitor hoorde kloppen ♥♥♥ Het deed me denken aan de dag waarop ik je hartje voor het eerst hoorde!

Papa wil je laten weten dat het goed met hem gaat. Hij voelt zich zo gesteund door de mensen om hem heen door de berichten op facebook, via whatsapp en gesprekken met maatschappelijk werk! We hebben een fijn plekje bij het Ronald McDonald Huis.

Lieve pluis, we missen je! ♡

Liefs
Je paps en mams

Reacties

  1. Johan en Margriet8 mei 2014 om 01:36

    Veel sterkte Geertje en Herwin! We denken veel aan jullie! Fijn dat we op deze manier op de hoogte kunnen blijven van hoe het met Glenn gaat.
    Groetjes, Johan en Margriet

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Sonja8 mei 2014 om 04:32

    Via Facebook kwam ik op jouw (jullie) blog terecht. Ik ben ontroerd door jullie verhaal. En wat een mooi eerbetoon aan jullie kindje om zo je gevoelens weer te geven. Ik ken jullie niet persoonlijk, maar ik ben geraakt door jouw schrijven over de moeilijke periode die jullie nu moeten doorstaan. Daarom wil ik jullie hierbij heel veel kracht en sterkte toewensen. Ik hoop dat jullie dappere mannetje iedereen doet verbazen en snel herstelt zodat hij gezond en wel over een tijdje met jullie mee kan naar huis. Houdt goede moed! Groetjes Sonja Stok.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Elf jaar later

Is het niet mooi om te merken hoe veerkrachtig een mens kan zijn?  Dat er weer lucht komt in een trauma. En het trauma niet langer meer een trauma heet? Niet dat de ervaring weg is. (Daar kun je op hopen als je er middenin zit)  Nee, het is niet meer licht ontvlambaar. Het hangt niet meer boven je hoofd als een donkere grijze massa die je overal achtervolgt.  Ergens laat je het dan toch los. Heel voorzichtig laat het los, als een lijm die zijn kleefkracht verliest, zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Nog altijd word ik er door geroerd. Of dat ik soms huil wanneer ik iemand vertel over toen. Dat is niet erg, want het mag er ook gewoon bij horen. Het hoeft niet weg. Net als littekens. Deze zie je alleen niet direct. Hij zit immers op mijn hart. En dat heeft ook weer wat fijns in zich.  En niet alleen dat. Elf blijkt ook de leeftijd van de ontelbare, soms mooie (levens)vragen.  "Toen ik een baby was en mijn hartje erg ziek ging de dokter toen hier *wijst naar ...
Een reactie posten
Meer lezen

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...
Een reactie posten
Meer lezen

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...
Een reactie posten
Meer lezen