♡ Glenn

Liefste Pluis,

Allereerst wil ik je zeggen..wat ben jij n enorme kanjer! Hoe jij vandaag doorstaan hebt! Wat hou ik toch zo ontzettend veel van jou....

In een klap is ons leven samen veranderd. Drie weken en 1 dag geleden was jij daar eindelijk. Het liefje van ons leven, ons grote wonder! Vier jaar lang naar jou uitgekeken en verlangt en god, wat een pijn en moeite heeft dat gekost!

Vandaag is een zwarte bladzij in onze korte geschiedenis samen. Het is vanwege jouwn hartje dat wij hier in Groningen zijn. Ik had al op facebook gepost dat er niet boven Groningen gaat. Je moeder kan soms wat cynisch en sarcastisch zijn. Pas maar op ;-) Je mama wil gewoon naar huis...

Het vreselijke nieuws dat jij een ernstig aangeboren hartafwijking hebt..man wat ben ik hard van die roze wolk gedonderd. Soms bekruipt me het gevoel, dat ik niet weet hoe ik hier nu weer doorheen ga komen. Hoe ik mezelf weer bij elkaar ga rapen. Dat ik jou niet in mijn buurt heb, vind ik het ergste. Opeens lijk je een kindje van het Universitair Medisch Centrum Groningen in plaats dat van mij. Je zomaar optillen en vastpakken als je verdrietig bent, aan je snuffelen..het lijkt plotseling allemaal voorbij. Ineens moeten we daarvoor overleggen met de verpleging...die overigens met elkaar vecht om jou een flesje te mogen geven. Ik kan het bijna niet aanzien hoe je daar ligt. Je hoort gewoon in je eigen bedje, in je eigen mooie kamertje, of zoals papa zegt, in je hok. Daar moet ik vaak om lachen. Grote vriend van je vader.

Je moest toch eens weten hoe gek die 'ouwe' met je is. Hoe hij met jou was in de kraamtijd en nog steeds..hij lijkt wel verliefd!! Een megadrukte om jou en alles wat erbij hoort. Heerlijke vent, die pa van jou..Iedereen zegt dat jij zo op em lijkt. Daarom noem ik papa vaak Grote Pluis :)

Begin volgende week word je geopereerd. Dat kleine lijfje van 3310 gram. En wat schijt ik daarvoor ontzettend in m'n broek. Bij de gedachte alleen al raak ik in paniek. En al heb ik altijd ontzag gehad voor de wetenschap, dit moet ik toch eerst zien en dan geloven. Het wordt zwaar voor je paps en mams..en vergeef t ons als t we t af en toe niet meer zien zitten. We gaan ons best doen om dit tot n goed einde te brengen. In dit afschuwelijke geval zal ik mij moeten overgeven aan t lot of hoe het dan ook heet. Aan dat wat ik niet kan veranderen. De controle laten varen. Het herinnert mij aan een tekst..'His eye is on the sparrow, and I know he watches me'...lieve Glenn..wil je mij er af en toe aan helpen herinneren? Want als ik naar jou kijk voel ik n stukje hemel op aarde ♡
Liefs
Je Mama