Verhalen over ons alledaagse leven. Zo gewoon dat het bijzonder is.

Is het niet mooi om te merken hoe veerkrachtig een mens kan zijn?  Dat er weer lucht komt in een trauma. En het trauma niet langer meer een trauma heet? Niet dat de ervaring weg is. (Daar kun je op hopen als je er middenin zit)  Nee, het is niet meer licht ontvlambaar. Het hangt niet meer boven je hoofd als een donkere grijze massa die je overal achtervolgt.  Ergens laat je het dan toch los. Heel voorzichtig laat het los, als een lijm die zijn kleefkracht verliest, zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Nog altijd word ik er door geroerd. Of dat ik soms huil wanneer ik iemand vertel over toen. Dat is niet erg, want het mag er ook gewoon bij horen. Het hoeft niet weg. Net als littekens. Deze zie je alleen niet direct. Hij zit immers op mijn hart. En dat heeft ook weer wat fijns in zich.  En niet alleen dat. Elf blijkt ook de leeftijd van de ontelbare, soms mooie (levens)vragen.  "Toen ik een baby was en mijn hartje erg ziek ging de dokter toen hier *wijst naar ...

Lieve Glenn,  Sinds jij er bent is er niets meer van mijn perceptie van tijd overgebleven. Wat eerder een dag duurde lijkt soms, maar dan in het slechtste geval, op een jaar en wat een jaar is, vliegt soms voorbij alsof het een dag was.  In the morning when I wake And the sun is coming through Oh, you fill my lungs with sweetness And you fill my head with you Shall I write it in a letter? Shall I try to get it down? Oh, you fill my head with pieces Of a song I can't get out Can I be close to you? (Paper Kites -Bloom) Waar het toen jij zo ziek bleek en daarom onze wereld tot stilstand kwam - en lang daarna, met elk liedje op de radio over jou en ons leek te gaan, zo ging die wereld weer langzaam draaien en zijn die liedjes onderdeel geworden van wat is geweest. Hoe bijzonder is het dat, want ik luister ze niet elke dag, ze wanneer ze voorbijkomen ik weer even terug mag naar toen. Tien jaar geleden.  De tijd van opschudding, de tijd tussen hoop en vrees.  I'd be lost w...

Mijn allerliefste Glenn. Ik zie het in je ogen en nog het meest in je doen en laten. Vanaf morgen heb je vakantie. Zes weken lang. En eigenlijk wil je het niet. Want wat jij wilt moet meteen. Eigenlijk gister al, want zo gaat dat in jouw, hoofdje.  Je wilt leren lezen.  Ik zet het zo apart omdat het zo hoort dat je dat op den duur wilt, maar in jouw geval zo bijzonder. En ik ken je niet anders dan dat alles op jouw tijd zal gaan. Dat is sinds de dag dat je geboren bent. De dagen op de kinder intensive care, je deed het op jouw manier.  En dat is goed. Jij bent goed. Niet altijd makkelijk voor mij en de rest van je omgeving. Want nu betekent dat vooral al een paar weken veel boosheid en frustraties. Je bent klaar in je klas en t wordt er thuis niet gezelliger op. Ik blijf benoemen dat je graag door wilt naar de volgende klas, dat ik dat snap en dat het mag maar dat er voor alles een tijd is. Voor even wordt je daar weer een beetje rustiger van totdat we weer ee...

Ik vroeg me af of alles er altijd al zo uit had gezien. Zo grijs en een beetje grauw? Ik liep in de Walstraat en er floten vogels zo hard dat ik ervan stil bleef staan. Alsof ik wilde roepen dat ze t ook wel even wat stiller mochten doen.  De auto's reden hard - of ik zo langzaam. De wereld groot en ik voelde me nietig klein. Wat doe ik hier? Vroeg ik me een paar keer af. Net als die smaak die weg is. En mn reuk. Zou dat ooit nog terugkomen? Zal het ooit nog eens een beetje van het oude worden? De lucht iets blauwer en de zon iets minder fel? Ik liet iets achter in die 2 weken thuis. Alsof je weerkeert uit de bajes zei ik tegen mensen. Ze bulderden het uit.  'Alsof je denkt, wat is dit? Is dit de wereld waarin ik leef?'  Natuurlijk weet ik dat ook ik weer ga meedraaien in die wereld die al draaide. Dat deed ik bijna 8 jaar geleden immers ook, al dan niet op een andere manier, maar toch een beetje hetzelfde.  Maar voor nu voel ik me een beetje een vreemdeling. Een bee...

Mijn zoon liet gister zijn auto in de wc vallen, onderin de pot. Ik zei hem er afscheid van te nemen. Hij zou niet meer terugkomen.  Tranen vulden zijn ogen en een hartverscheurend gehuil vulde het huis. En ik, ik deed met hem mee. "Dag auto, ik ga je missen" en we knuffelden en kroelden. Ik weet het lieve jongen. Ik weet het.  De laatste dagen vullen mijn gedachten zich met die aan jou. Zo kreeg ik mezelf matig tot niet in beweging. Ik kan alleen maar denken aan hoe je je moet hebben gevoeld, die donderdagavond. Was je eenzaam? Werd je overspoeld door je emoties? Zou er nog iets geweest zijn wat het had kunnen veranderen? Tegelijkertijd vullen m'n ogen zich met tranen, want het is onomkeerbaar. Je bent er niet meer. Ik wist dat het niet makkelijk voor je was, het leven ansich. Ik kan onmogelijk boos zijn. Ik weet hoe het leven zijn kan. Daarom doet het pijn tot in de hoeken van mn hart.  Je hoorde er al zolang bij op de momenten dat ik je tegen kwam bij de mensen die vee...

1. Hoe doen mensen t toch? 'We gaan er weer iets moois van maken hoor, deze 2e lockdown!' Ik hoor het met enige bewondering aan en tegelijkertijd een soort van afgrijzen. Bah! Hoe kun je dit nou een mooie tijd noemen... 1.b Ik zal dan vast een beetje jaloers zijn. De laatste weken en maanden waren op z'n zachts geen pretje. Veel stress en zorgen (voor) was het hoofdthema. Nu de rust enigzins terugkeerde namen angst en paniek en donkere gedachten het over. Een logisch gevolg maar alles behalve leuk. Blijkbaar ben ik dan wel zo sterk dat alles eigenlijk 'gewoon' door blijft gaan, al is dat dus wel met een donkere wolk boven m'n hoofd. Maar weet je, die moet er dan maar gewoon even blijven hangen. Ik zie t al zoveel om me heen. Je moet vooral genieten en meteen naar de dokter. Of juist niet. Er wordt niet meer over gesproken of nief meer gevoeld. Alles weggepoetst. Eigenlijk het grootste vergif voor je ziel. Tranen mogen vloeien. Het werkt juist helend. Ik kan het ...

1. Ik bleek er toch niet zo aan toe. Het is alsof je niet goed in slaap kunt komen. Mn ei kon ik niet kwijt. In deze 2e week van haar schoolperiode bleek ik het minder goed te kunnen. Ik mis iets. Of eigenlijk iemand. Ik mis Livia.  2. In mn gedraai en al kijkend op de klok, kwam er niet heel veel uit m'n handen. Het liefst bleef ik zitten met koffie in mn handen en dat deed ik dan ook maar gewoon. Soms is t nou eenmaal zo en moet je het niet willen om er iets aan te veranderen.  3. We gingen wandelen. Vier kilometer zei de route. Volgens mijn kinderen en stappenteller waren het er veel meer. Het voelde als 20 met hun erbij. Onderweg hadden we de nodige strubbelingen. "Zullen we terug naar de auto?" Ja daar gaan we ook heen lieverd. Over 3 km en 800 meter zullen we er zijn. "Mama, mn benen zijn moe". Ik kan best lief zijn maar op een zeker moment wordt dat iets minder, na ook nog kindergeruzie. "Zit niet te zeiken! Gewoon doorlopen nu!" Foei moeder. En...

Liefst meisjeskind,  Over een paar dagen ben je jarig. Je hebt t er al vaak over. Belangrijkst is wat je krijgt aan kadootjes. Prio 1. Gelukkig kun je er wel van slapen, dus kun je uitgerust je kadootjes uitpakken.  Je wordt gewoon 4. Ik vind het gewoon ongeloofwaardig. Gister werd je namelijk nog geboren.  Wat een geluk hebben wij met jou. Meestal als een zonnetje verlicht je de dag. Je begrijpt je broer vaak beter dan wie dan ook en je bent zijn beste vriend - en andersom. Ik wil niet vergelijken - maar automatisch doe ik het toch. Het gaat allemaal zo anders. Het rare is dat ik daar nog iedere dag verwonderd over kan zijn. Want wat het ook is, je broer was mijn referentie. Ik wist niet dat het ook heel anders kon. Een kind zonder streep op haar borstkas (die ze dan eigenlijk wel wil, want wil alles hetzelfde als Glenn). Een goed voorbeeld is die dag 3 weken na jouw geboorte. Ik zat maar te wachten en te wachten tot het mis zou gaan en ik naar het ziekenhuis zou moeten ...

1. Ik bezorgde m'n oudste een hartverzakking. Ik had m'n kroost in bed gelegd, om mezelf daarna een gezichtsbehandeling te geven met een kleimasker. So far so good. Dat ding moet een aantal minuten intrekken. Plots kwam Glenn z'n bed uit. 'Mamaaa, maaamaa! Waar ben jeee!?' Ik was allang vergeten dat ik er niet helemaal gewoon uitzag. Glenn schrok zich, op z'n Rotterdams, helemaal te pleuris. Het arme kind moest zo hard huilen en schreeuwen. Daarna konden we gelukkig hard lachen om het mama-monster.  2. De afgelopen 2 weken hadden we herfstvakantie. Het ene kind de ene week en het andere kind de andere. Zo ingewikkeld als ik van tevoren had bedacht dat ik het zou vinden, zo ingewikkeld was het dus ook. Helaas zal dit mijn lot zijn de komende jaren. Ik zal er dus aan moeten wennen. Het voordeel was wel dat Glenn met juf N kon knuffelen op school. Alleen met haar, de rest niet. Daar had ie dus totaal geen zin in. Ik vind dat prima.  3. Zo gingen er nog wel een paar...

1. Mijn dochter stond pas boven aan de trap. Ze las Glenn de les. Iets wat ze goed blijkt te kunnen met haar stem en goede spraakvermogen. Ze doet het wel vaker. En als ze het doet, hoor ik mezelf. Met dezelfde intonatie. Met precies dezelfde woorden. Nadat ze klaar was met haar les stond ze boven aan de trap. "Kan hier ook nooit eens iemand gewoon even NORMAAL doen?!" Je begrijpt, ik kwam niet meer bij. 2. Laatst mochten ze samen naar opa en oma. Of ze wat eten wilden voor ontbijt. "Nee, we eten bij opa en oma. Boterhammen met hagelslag!" Al zouden ze bijna van hun stokje ervan gaan. "Jaa want dat krijgen we van mama niet!"  3. Livia moest naar het consultatiebureau. Op het moment dat ik zei dat we even naar de dokter zouden gaan begon ze te huilen. "MAAR IK WIL GEEN PRIK! WANT DAT DOET ZOOO'N PIJN! Maar lieverd, mama heeft t nog niet eens gehad over een prik? Ze kreeg er wel 1. M'n hart brak lichtelijk van haar tranen. Ze was wel stoer, want...

1. Wanneer ik dit typ, zit ik op de bank. Zak chips, leuk programma op de tv. Het is er een met allerlei zangers, die een liedje zingen voor elkaar. En ooh wat zijn ze aardig voor elkaar. "He Bah zeg" denk ik steeds. Verder vind ik het best oke.  Naast de chips staat wijn. Dat ik het geslijmjurk maar zo zo vind, wordt meteen afgestraft omdat ik deze wijn niet te drinken vind :')  2a Een paar maanden geleden gingen we tijdens de coronatijd op bezoek bij juf N in de schooltuin. Een soort van opeens had ze een bos bloemen voor me verzamelt. "Voor jou mama!" Veel bloemen uit de tuin verdwenen die mee gingen naar ons huis. "Oh wat lief schat! Volgende keer even vragen of het mag he lieverd?" 2b Onder het eten fluisterde ze geheimpjes in m'n oor. "Mama, als ik naar de grote school ga, ga ik naar juf. Als ik naar de grote school ga, ga ik knutselen. Ik ga fietsen op de fietsjes en ik ga liedjes zingen. En mama, mama, ik ga dan géén bloemen uit de tui...

{1. Wat als het leven je zoveel klappen heeft gegeven dat het licht even niet meer aan is? Wat als de zon net zo donker is als de maan? Wat als je slecht voelen niet meer beter lijkt te worden? Dat je niet had opgemerkt dat de zomer langzaam herfst wordt en het ineens winter is geworden en het dagen aaneen hard sneeuwt? Dat je niet meer kunt vertrouwen op de wind die je zal dragen?  Dan zie ik jou} 2. We waren allebei wel klaar met vakantievieren. Mn oudste en ik. Na 8 weken thuis en oke, een week vakantie, hadden we wel weer behoefte aan wat meer structuur en minder televisie kijken. Gister was t dan eindelijk zover. De vakantie zat erop. Acht weken lang vroeg hij wanneer hij naar z'n nieuwe school zou gaan. Ik mocht hem wegbrengen en ophalen. Iets waarvan je denkt dat het leuk is. "Oh kijk daar! Mijn liefste vader en moeder zijn er weer. Wat heb ik ze gemist!" Nee dus. Hij was kwaad want hij wilde met de taxi naar huis. Dat is vele malen leuker dan met je ouders mee naa...

1. Ik ben blij dat de hitte weg is. Er kwam vrij weinig uit m'n handen. Het zweet brak me op de meest ongelegen momenten volledig uit. Plus dat zweet in je ogen ook gewoon pijn doet. Absoluut niet grappig. Zo vond ik het een goed idee om met 30 graden door de stad te lopen met de hele familie. Dolletjes.  2. Vorige week werd ik door een herinnering terug in de tijd gebracht. Ik had er zelf niet eens bij stil gestaan dat het auto-ongeluk zich precies 5 jaar geleden had afgespeeld. Een aantal bizarre paar seconden die mijn toch al kwetsbare ik op zijn grondvesten deed schudden. Hoe toevallig het was dat ik daar reed. En hoe wonderlijk dat we er vrij weinig -behalve een trauma- aan overhielden. Een pagina in het boek van mijn leven. Soms is het stom dat je het maar gewoon gebeurd en t alles opnieuw op z'n kop zet. Als het aan mij had gelegen was het gewoon niet gebeurd. Soms dacht ik dat het aan mij lag, want hoeveel klappen kan het leven je geven? Het waren er veel. En hard. Maar...

1. Ik begin niet meer aan Duits praten. Lezen kan ik wel en schrijven lukt me ook re-de-lijk. Ik werd lief toegelachen toen ik het probeerde. "Ach, heb je weer zo'n schattige Nederlander" :') en dus gaf ik het op.  2. Gelukkig hoeft dat ook niet meer want, we zijn weer thuis. Thuiskomen is bijzonder want ik ben er nog altijd druk mee. M'n bed ligt wel weer fijn. Al sta ik iedere ochtend voor dag en dauw ernaast. Niet omdat het moet maar omdat ik gewoon niet langer slaap. Voordeel is wel dat ik opsta voordat m'n luidkeelse kinderen me wakker maken en ik daarom in alle rust van m'n ontbijt kan genieten. 3. M'n huis was weer ontzettend groot toen we er weer waren. Het verschil met vorige vakanties is dat het nu eigenlijk net zo schoon was als toen we gingen. Zonder huisdieren blijkt je huis niet zo vies te worden. Behalve een gek geurtje dan. Heerlijk muf.  4. We vielen van het een in het ander want de vakantie voor de (nog even) peuter is voorbij. Ze mag...

1. In gedachten stierf ik al bij de gedachte van het lange stuk rijden naar onze vakantie. Vier-en-half uur zou het duren met een beetje geluk. Sinds het ongeluk is het ikdraaimnhandnietomvoorlangeafstanden - gevoel eraf. Ik vind het wel vervelend vanwege de voorpret die je dan geen voorpret kunt noemen. "Denk er niet aan" hoor ik mezelf soms denken en anderen zeggen. Nee, dat is fijn opbeurend. Wees maar gewoon lief voor mezelf. En vraag maar om vertrouwen. Ontspan. Wie weet ga ik dan toch dood onderweg, maar dan heb je je in ieder geval niet tegen laten houden door je angsten.  2. En zo gebeurde het dat we na vierenhalf uur rijden arriveerden op onze bestemming. Levend en wel :) Mocht het dramatisch klinken, dan komt het omdat ik het zelf was die ons er heen reed. Zo goed als Angstloos. En ik was trots.  3. We hadden een heerlijk huisje. Met de nadruk op hadden. Sinds het moment dat we het betraden, stikte het van de wespen. Deze bleken hun intrek te hebben genomen in de ga...

1. Sinds het 'maak de hele dag ruzie met je broer/zus' een beetje is overgewaaid dient er zich een nieuw fenomeen aan. Namelijk die van 'sorry, mijn welgemeende excuses dat ik überhaupt besta'. Sinds de dochter ontdekt heeft dat draaien met haar ogen een effect op mij heeft, doet ze dat, zeker niet perongeluk, een paar keer per dag. Er komt nog net geen 'duuhh' dat mondje uitrollen met een draaiende hand erbij. Of wacht, toch een soort van wel. Ze legt gewoon haar hand op mijn mond. Ze kwam er pas achter dat ik dan ook mn tong over die hand laat gaan waar we dan smakelijk samen om lachen. 2. Waarom duurt het tvprogram 'Zomergasten' zolang? Ik doe er op deze manier 5 dagen over om 1 aflevering te kijken. 'Mama? Mamaaaaa!' Word ik vaak onderbroken en dat ongeveer keer 100. Ze doen dan wel vaak de mededeling dat ze me lief vinden. Oke, vooruit. Dat is dan wel een smeltmoment x100.   3. De man was jarig en trakteerde op een spiksplinter nieuwe autora...

1. Ik bestelde een paar kledingstukken voor de dochter. Jurken, rokjes en 'eenhoornen' domineren haar garderobe. Sinds dit door de brievenbus werd geschoven is ze niet haar moeder dankbaar, maar meneer de postbode. *zucht* ;-)  2. Het ruziemaken van het kroost waar ik het vorige week over had is sindsdien toch flink minder geworden. Ik denk dat het kwam door een error die bij mij ontstond en daardoor riep dat ze allebei op hun eigen kamer gingen spelen, zagen ze blijkbaar het licht en ik ook weer - aan het eind van de tunnel :')  3. Hilarisch zijn kinderen vaak wel. Zo hard ze ruzie maken, in het stadhuis notabene, 1 minuut later vragen ze elkaar ten huwelijk waar hun ouders elkaar het ja-woord hebben gegeven.  4. We gingen naar een sluis. Toen ik er langsreed de dag ervoor zag ik een glijbaan met veel zand van een dijkje af. Na 50x ervan af gegleden, gingen we weer naar huis en sliepen ze die nacht wel heel goed.  5. Van het weekend maakte ik tomatensoep. Niet dat d...

Vandaag zit ik in de tuin met een glas wijn voor m'n neus. Het zou niet erg mooi weer worden vandaag, maar eigenlijk viel het mee met de regen. Deze temperaturen mogen van mij altijd. We deden zoals wel vaker niet zoveel bijzonders. Door alles heen houd ik wel van saai. Niet teveel opsmuk.  Vijf jaar geleden, het klinkt als een ander leven. Een tijdperk waarin het Ene kind centraal stond. Het Ene kind die al heel wat doorstaan had en toch zich door een wonder voltrokken, nog altijd bij ons mocht zijn. Wat een pijn heeft dat met zich meegebracht plus een enorm verdriet.  We waren toen, op dit tijdstip in 't UMCG en zaten bij onze kleine vriend aan het bed. Hij lag aan de beademing op de kinderIC, na de laatste operatie, wij met een kopje thee.  We zaten eigenlijk nog midden in een rouwproces. Een proces om levende rouw. Een vaak onderschat iets, kwam ik wel achter. Je valt als een glas of bord van de tafel, in 100000 stukjes. Het wordt niet meer zoals het was, ...

1. Ik ging naar de stad vorige week. Een uitdaging opzich met 2 kinderen. Het weer was ronduit slecht. Dat had ik niet aan zien komen. Dikke regendruppels vielen uit de hemel. Opeens was daar die man. "Je zult het wel koud krijgen met je korte broek aan. Hier, wil je mijn paraplu?" zei hij tegen Glenn. Geen idee wat ik, want ik was best verrast, moest zeggen. Ik liet het daarom aan m'n kleuter over. "Die meneer vraagt of je zijn paraplu wilt" herhaalde ik nog eens tegen hem. Daarna nam hij hem dankbaar in gebruik. De gekregen paraplu. Wat een geluk.  2. De jaren zijn kort en de dagen slepen zich soms voort. Het wordt uiteindelijk altijd wel weer bedtijd op de een of andere manier. Sommige dagen zijn nogal gevuld met ruzie. Het kroost onderling. Ik hoor er meer ouders over, mij schraal troostend dat het een keer ophoudt. Voor nu wil ik hard het huis uitrennen. Weg van de herrie die het met zich meebrengt. 3. Ik maakte foto's van de zus het weekend. Altijd een...

1. Op het moment staat Herman in de oven. Het hele huis ruikt heerlijk. Tien dagen lang stond hij hier als een beslag op m'n aanrecht. Net als vroeger. Ik heb heel wat Herman naar binnen gewerkt als kind zijnde. Mijn moeder bakte er in periodes op los. Ik hou wel van dat jeugdsentiment :) 2. Het oudste kind ging kijken op zijn nieuwe school. Heel leuk voor hem, goed voor de juf op school. Ik kan je vertellen, ik was best nerveus voor dat uurtje. Er zit natuurlijk ook wel een emotioneel labeltje aan vast. Voor mij dan, want de kleuter had het zo naar z'n zin gehad. Het uur vloog ook voorbij want ik had goed gezelschap bij me. Ik wilde het steeds eerst zien en dan geloven. Nu ik het gezien heb wordt het toch meer geloven, al vind ik het jammer dat hij zover weg is en er heen moet met een taxi en ik niet kan zien hoe zijn gezicht is als hij uit school komt. 3. Diezelfde dag (daarna) gingen we wandelen. Mijn goede gezelschap had het idee om naar dat landgoed te gaan waar ik het ...