Doorgaan naar hoofdcontent

Een aantal dingen die me bezighielden #15

1. Mijn dochter stond pas boven aan de trap. Ze las Glenn de les. Iets wat ze goed blijkt te kunnen met haar stem en goede spraakvermogen. Ze doet het wel vaker. En als ze het doet, hoor ik mezelf. Met dezelfde intonatie. Met precies dezelfde woorden. Nadat ze klaar was met haar les stond ze boven aan de trap. "Kan hier ook nooit eens iemand gewoon even NORMAAL doen?!" Je begrijpt, ik kwam niet meer bij.
2. Laatst mochten ze samen naar opa en oma. Of ze wat eten wilden voor ontbijt. "Nee, we eten bij opa en oma. Boterhammen met hagelslag!" Al zouden ze bijna van hun stokje ervan gaan. "Jaa want dat krijgen we van mama niet!" 
3. Livia moest naar het consultatiebureau. Op het moment dat ik zei dat we even naar de dokter zouden gaan begon ze te huilen. "MAAR IK WIL GEEN PRIK! WANT DAT DOET ZOOO'N PIJN! Maar lieverd, mama heeft t nog niet eens gehad over een prik? Ze kreeg er wel 1. M'n hart brak lichtelijk van haar tranen. Ze was wel stoer, want zij kijkt als de prik gezet wordt. Gelukkig was de speelgoedwinkel dicht. Anders hadden we die samen ook nog eens leeggekocht. 
4. We gingen pas puzzelen. Eentje van 100 stukken. Een prachtig ding. Met z'n allen. Ik wist allang dat zij er veel beter in zijn. Mijn zoon heeft nog een extra talent. Puzzelstukjes verduisteren. Z'n gezicht spreekt boekdelen. Hij gaat er gewoon bovenop zitten en roept "hé de puzzel is niet compleet!" 
5. Livia mocht weer wennen op school. Ze liep niet maar rende. Ze is al even klaar met peuter zijn en wist niet hoe snel ze bij haar nieuwe juf moest zijn. Ze mocht verven en het schilderij moest meteen, nog helemaal nat, mee naar huis. Ook was ze boos, omdat ze niet langer mocht blijven. 
6. Ik luisterde een liedje van een tvprogramma. Toen ik het hoorde was het alsof ik in een helikopter vloog op die bewuste avond ergens in mei 2014. We liepen nadat we babyGlenn op de eerste avond in het ziekenhuis in Groningen hadden achtergelaten naar het Ronald mcDonaldhuis. Ik had de hele dag gehuild en ik kon ook niet anders. Op straat schreeuwde ik het uit. Dat ik het niet wilde. Dat ik naar huis wilde. Dat het ons moest overkomen. Vooral bang dat hij het niet zou overleven en ik er niet bij zou zijn. Midden in de nacht om half 10 's avonds. 
Mooi wat muziek soms doet. Het brengt je weer even terug naar momenten in het leven. Een rake voor dit moment en de angst om te verliezen. Er bleef altijd wel iets zingen in die periode. Niet omdat het moest om te overleven maar omdat het er gewoon was en er altijd zijn zal. Dwars door de wind en de regen ♡ 

Door De Wind
Ik zie je voor me
Met m'n ogen dicht
Ik kan je voelen
Met m'n hart op slot
Ik hoor je praten
Maar je bent er niet
Je bent er niet

Ik voel me verloren
Als ik jou moet verliezen
En ik blijf van je dromen
Want ik kan je niet missen
Ik kan je niet missen

Door de wind
Door de regen
Dwars door alles heen
Door de storm
Al zit alles me tegen
Door jou
Ben ik nooit alleen

Ik voel je naast me
Als ik 's nachts op straat
Wil vergeten
Wat in mijn ogen staat
Geschreven
Je moest eens weten

En ik wil me verliezen
In de roes van een winnaar
En ik zou willen schreeuwen
Maar ik kan alleen zingen

Door de wind
Door de regen
Dwars door alles heen
Door de storm
Al zit alles me tegen
Door jou
Ben ik nooit alleen

Door een zee van afstand
Door een muur van leegte
Door een land van stilte
Door een muur van leegte
Door de wind

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Elf jaar later

Is het niet mooi om te merken hoe veerkrachtig een mens kan zijn?  Dat er weer lucht komt in een trauma. En het trauma niet langer meer een trauma heet? Niet dat de ervaring weg is. (Daar kun je op hopen als je er middenin zit)  Nee, het is niet meer licht ontvlambaar. Het hangt niet meer boven je hoofd als een donkere grijze massa die je overal achtervolgt.  Ergens laat je het dan toch los. Heel voorzichtig laat het los, als een lijm die zijn kleefkracht verliest, zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Nog altijd word ik er door geroerd. Of dat ik soms huil wanneer ik iemand vertel over toen. Dat is niet erg, want het mag er ook gewoon bij horen. Het hoeft niet weg. Net als littekens. Deze zie je alleen niet direct. Hij zit immers op mijn hart. En dat heeft ook weer wat fijns in zich.  En niet alleen dat. Elf blijkt ook de leeftijd van de ontelbare, soms mooie (levens)vragen.  "Toen ik een baby was en mijn hartje erg ziek ging de dokter toen hier *wijst naar ...
Een reactie posten
Meer lezen

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...
Een reactie posten
Meer lezen

de blaadjes van de bomen

Ik kijk naar buiten. De regen en de wind die maken dat alle blaadjes van de bomen vallen. Herst in volle glorie.  Hier thuis hebben ze het weleens over sneeuw. Ik vertel ze dan dat het nog niet koud genoeg is daarvoor. Alles op z'n tijd.  Nog niet eerder zag ik de herfst zo aanwezig als nu. Iedere dag kijk ik naar buiten en kan ik bijna vertellen hoeveel blaadjes er liggen. De kleurenpracht erbij maakt het een wonderlijk geheel. Als in een schilderij maar dan in het echt en nog veel mooier.  Ik word er blij van en tegelijk ook bang.  De wind. De regen. De tijd om dingen los te laten. Al ben ik blij dat het gewoon maar gebeurd en we het niet in de hand hebben. Dat we het moeten doen met de aanwezigheid van het nu. De uitdaging van het omarmen van dingen waar we geen controle over hebben.  Het leven met volle teugen. Met alles wat daarin leeft. Vreugde, maar ook mijn pijn en angst. Zo kan het blauw van de zomer net zo mooi zijn als het grijs van de herfst 💛 ...
Een reactie posten
Meer lezen