Je wilt leren lezen.
Ik zet het zo apart omdat het zo hoort dat je dat op den duur wilt, maar in jouw geval zo bijzonder. En ik ken je niet anders dan dat alles op jouw tijd zal gaan. Dat is sinds de dag dat je geboren bent. De dagen op de kinder intensive care, je deed het op jouw manier.
En dat is goed. Jij bent goed. Niet altijd makkelijk voor mij en de rest van je omgeving. Want nu betekent dat vooral al een paar weken veel boosheid en frustraties. Je bent klaar in je klas en t wordt er thuis niet gezelliger op. Ik blijf benoemen dat je graag door wilt naar de volgende klas, dat ik dat snap en dat het mag maar dat er voor alles een tijd is. Voor even wordt je daar weer een beetje rustiger van totdat we weer een keer zeggen dat iets niet mag of dat je zus in jouw ogen iets verkeerds zegt. Je maakt het jezelf best moeilijk soms (vaak ;).
Over iets meer 6 weken stapt mijn zoon een nieuwe wereld in. Jouw nieuwe wereld waar jijzelf, en dat doe je met glans, je eigen kleur in aan zal brengen. En ik snotter een beetje of soms veel. Niet dat ik het erg vind, nee, het is prachtig dat het zo mag gaan.
Meestal ben ik die gewone moeder die haar best doet om je iets bij brengen. Boos op je wordt omdat je niet luistert en je stuur afpakt zodra je uit de bocht dreigt te vliegen.
En nu is het omdat tijdens het einde van zo'n schooljaar mijn hoofd eens uitzoomt en ik zie wat voor pad we hebben bewandeld voordat we stonden waar we nu staan. Het pad zo anders dan bijvoorbeeld het meer geplaveide pad van je zus. Het had holen en kuilen en hobbels. Enorme hobbels.
Het kind waar ik ooit afscheid van moest nemen omdat we niet wisten hoe het zou aflopen. Het benadrukt het wonder nog maar eens. Want dat is het. Een wonder. En eigenlijk te groot voor mijn hart.
En morgen leven we weer bij de dag en in het moment en maken we ruzie, kijken we iets teveel tv, eten en drinken we, spelen we en vervallen we in verveling en sleur. En daar houd ik óók van want daarvan worden we groot en sterk :)
♡
Reacties
Een reactie posten