Vandaag zit ik in de tuin met een glas wijn voor m'n neus. Het zou niet erg mooi weer worden vandaag, maar eigenlijk viel het mee met de regen. Deze temperaturen mogen van mij altijd. We deden zoals wel vaker niet zoveel bijzonders. Door alles heen houd ik wel van saai. Niet teveel opsmuk.
Vijf jaar geleden, het klinkt als een ander leven. Een tijdperk waarin het Ene kind centraal stond. Het Ene kind die al heel wat doorstaan had en toch zich door een wonder voltrokken, nog altijd bij ons mocht zijn. Wat een pijn heeft dat met zich meegebracht plus een enorm verdriet.
We waren toen, op dit tijdstip in 't UMCG en zaten bij onze kleine vriend aan het bed. Hij lag aan de beademing op de kinderIC, na de laatste operatie, wij met een kopje thee.
We zaten eigenlijk nog midden in een rouwproces. Een proces om levende rouw. Een vaak onderschat iets, kwam ik wel achter. Je valt als een glas of bord van de tafel, in 100000 stukjes. Het wordt niet meer zoals het was, kwam ik achter. Het kwetsbare deel van het leven, wat er eigenlijk altijd al was, wordt zo pijnlijk blootgelegd. Vaak heb ik mezelf afgevraagd of het wel normaal was hoe ik me voelde. Mijn kind was toch niet dood?
Het werd me ook letterlijk gezegd dat ik een schop onder m'n kont verdiende en ook nodig had en me niet aan moest stellen. Ik ging het zelf haast nog geloven ook.
Gelukkig mocht ik leren dat het niet zomaar iets was, wat we meemaakten. Dat het zo logisch was hoe ik me voelde. En soms nog steeds. Want je kunt die scherven wel lijmen maar de littekens blijven altijd. Ik leerde ook dat het gevoel dat ik had, dat mocht voelen. En ik naar mezelf mag kijken met mildheid. En de tijd mocht nemen om aan m'n nieuwe ik te wennen. En nog steeds. Zelfs dat ik om mezelf mag lachen, (want het deed wat met m'n brein waardoor ik nu wel eens domme dingen doe. En ja daar irriteer ik me zo nu en dan ook weer aan ;-) Eigenlijk word je pas meer jezelf na zo'n val op de grond. Alles wat ik er blijkbaar zelf had bij bedacht valt weg en kun je daadwerkelijk zijn wie je bent (dat las ik ergens nadat ik hier over na had gedacht. Dat kan dus blijkbaar)
Ik hoor mensen weleens zeggen dat ze dankbaar zijn voor wat ze is overkomen. Ik kan je zeggen, nee, dat ben ik niet. Wel ben ik dankbaar voor de lessen die ik heb mogen leren, want ook daar is een berg moed voor nodig. En trouwens ook in aanvaarding. Maar opzich heb ik daar best nog een weg in te gaan ;-)
Reacties
Een reactie posten