1. Ik ben blij dat de hitte weg is. Er kwam vrij weinig uit m'n handen. Het zweet brak me op de meest ongelegen momenten volledig uit. Plus dat zweet in je ogen ook gewoon pijn doet. Absoluut niet grappig. Zo vond ik het een goed idee om met 30 graden door de stad te lopen met de hele familie. Dolletjes.
2. Vorige week werd ik door een herinnering terug in de tijd gebracht. Ik had er zelf niet eens bij stil gestaan dat het auto-ongeluk zich precies 5 jaar geleden had afgespeeld. Een aantal bizarre paar seconden die mijn toch al kwetsbare ik op zijn grondvesten deed schudden. Hoe toevallig het was dat ik daar reed. En hoe wonderlijk dat we er vrij weinig -behalve een trauma- aan overhielden. Een pagina in het boek van mijn leven. Soms is het stom dat je het maar gewoon gebeurd en t alles opnieuw op z'n kop zet. Als het aan mij had gelegen was het gewoon niet gebeurd. Soms dacht ik dat het aan mij lag, want hoeveel klappen kan het leven je geven? Het waren er veel. En hard. Maar het lag niet aan mij. Soms heb je gewoon ontzettend veel pech. En toch wilde ik er niet om verbitterd raken. Dat zou veel meer schade toebrengen. Voor anderen maar vooral ook voor mezelf. Vandaar dat ik mezelf achter het stuur kon en durfde te zetten, toen we een lang stuk naar Duitsland reden. En dat ik op de terugweg een gil slaakte omdat ik werd ingehaald door een Mercedes met 210 vond ik dan ook niet meer dan logisch. In die kwetsbaarheid heb ik een soort geheim gevonden. Een mildheid voor mezelf en ook naar anderen. Een compassie. Ik wens dat iedereen eigenlijk toe. Al wens ik een auto-ongeluk niemand toe.
3. Zondag reed ik met m'n dochter langs een kwekerij. Het was heel toevallig. We gingen er even kijken. De verwondering van een kind blijft mooi. "Kijk mama! Wij hebben dezelfde bloemetjes in de tuin!" Al vond ze de bijen wat eng, want een bij en wesp zijn in haar ogen hetzelfde. Ik geef haar geen ongelijk. Ze kunnen beiden lelijk steken.
4. Ik nam van de week de proef op de som, met een bezoek aan een winkel en daarna een speelgoedwinkel met het kroost. Normaal zou ik zeggen: "doe maar niet". Ook deze keer werd het een cursus omgaan met teleurstellingen. Deze was zeer compleet, met tranen, schreeuwen, verdriet en boosheid. En dat is dan ook gewoon oke. Dat mag er gewoon bijhoren. 'Ik heb je gehoord lieverd, ik vind het vervelend voor je, maar het wordt er niet anders van'. En zoals dat dan gaat, klaart de boel weer op en is de boosheid weer gezakt.
5. Mijn peuterkind zorgt voor veel hilariteit met haar uitspraken of hoe ze kijkt of met haar ogen rolt. Zo zei ze gister: "mama, ik houd niet van hard rijden". Oh? Zei ik. "Nee mama, ik houd van RACEN!" Ik kan je zeggen, dan hou je t ook niet droog. Van het lachen dit keer ;-)
6. Smelten deed ik vanmorgen toen ik zag hoe Glenn de jas van Livia bij haar aandeed ♡♡ ("het is geen jas mama! Het is een vest!" Jaaa sorry hoor kind!)
Reacties
Een reactie posten