1. In gedachten stierf ik al bij de gedachte van het lange stuk rijden naar onze vakantie. Vier-en-half uur zou het duren met een beetje geluk. Sinds het ongeluk is het ikdraaimnhandnietomvoorlangeafstanden - gevoel eraf. Ik vind het wel vervelend vanwege de voorpret die je dan geen voorpret kunt noemen. "Denk er niet aan" hoor ik mezelf soms denken en anderen zeggen. Nee, dat is fijn opbeurend. Wees maar gewoon lief voor mezelf. En vraag maar om vertrouwen. Ontspan. Wie weet ga ik dan toch dood onderweg, maar dan heb je je in ieder geval niet tegen laten houden door je angsten.
2. En zo gebeurde het dat we na vierenhalf uur rijden arriveerden op onze bestemming. Levend en wel :) Mocht het dramatisch klinken, dan komt het omdat ik het zelf was die ons er heen reed. Zo goed als Angstloos. En ik was trots.
3. We hadden een heerlijk huisje. Met de nadruk op hadden. Sinds het moment dat we het betraden, stikte het van de wespen. Deze bleken hun intrek te hebben genomen in de gaten en kieren van het huis. Ze kwamen zelfs binnen door de muren in de slaapkamer van het kroost. De dag dat m'n peuter het bij elkaar krijste omdat ze gestoken werd door een wesp, werd de lol van vakantie minder. Daarom mochten we verhuizen naar een ander onderkomen. Eigenlijk helemaal niet verkeerd met het prachtige uitzicht op het meer dat we nu hebben.
4. Een rondje wandelen in m'n eentje om hetzelfde meer leek me vanmorgen een goed idee. Tweekommatwee kilometer, aldus de man die er al gauw vier rondjes om heen rent. Onderweg begon het heel hard te regenen en werd ik natuurlijk zeiknat. Ik dacht aan mensen die dan voelen dat ze nogal leven. Ik probeerde het. Echt. Voor een seconde of twee dacht ik dat ook te voelen maar daarna was t klaar want: koud zweterig en plakkerig werd ik ervan. Volgende keer dus maar gewoon een paraplu mee.
Reacties
Een reactie posten