1. Ik bleek er toch niet zo aan toe. Het is alsof je niet goed in slaap kunt komen. Mn ei kon ik niet kwijt. In deze 2e week van haar schoolperiode bleek ik het minder goed te kunnen. Ik mis iets. Of eigenlijk iemand. Ik mis Livia.
2. In mn gedraai en al kijkend op de klok, kwam er niet heel veel uit m'n handen. Het liefst bleef ik zitten met koffie in mn handen en dat deed ik dan ook maar gewoon. Soms is t nou eenmaal zo en moet je het niet willen om er iets aan te veranderen.
3. We gingen wandelen. Vier kilometer zei de route. Volgens mijn kinderen en stappenteller waren het er veel meer. Het voelde als 20 met hun erbij. Onderweg hadden we de nodige strubbelingen. "Zullen we terug naar de auto?" Ja daar gaan we ook heen lieverd. Over 3 km en 800 meter zullen we er zijn. "Mama, mn benen zijn moe". Ik kan best lief zijn maar op een zeker moment wordt dat iets minder, na ook nog kindergeruzie. "Zit niet te zeiken! Gewoon doorlopen nu!" Foei moeder. En ook dat Rotterdamse accent er dan bij. Daar kunnen die arme kinderen dan ook gewoon niet omheen. Ze deden het perfect verder hoor. Dat zei ik ze ook maar soms is dat meer reden voor ze om te klagen in plaats van lekker te wandelen. En ook te melden hoe stom het is. Een wijze les voor de volgende keer ;-)
4. Het duurde even voordat ik weer eens voor m'n lol naar buiten gingen. Het vele zorgen maakt moe. Maar op een mooie zondagmorgen ging ik als haast vanzelf. Alsof er voor alles een tijd bestaat. Net zoals men weleens zegt "jouw tijd komt wel weer". Dat was dus toen. Een soort van wonderlijk vind ik dat.
5. Ik liep naar school met Livia. "Ga jij ook even meezingen, mama?" op haar meest juffige toon. Zo irritant. Maar ja, daar liep ik dan op straat te zingen. Met kinderen doe ik dat gewoon, zonder schaamte. Op een grote paddenstoel rood met witte stippen! ♡
Reacties
Een reactie posten