Doorgaan naar hoofdcontent

Moederdag 2014

Come out while the rain is gone
Slow down breathing on your own
And the world keeps SPINNING around while we dive in it
And the world is bringing us down in stone leaving marks on our skin
Cold wind beneath our wings 
BRACING out till we let it in
Don't we all fall
Don't we all fall
Chasing lights of the dying winds
Change will come if we don't begin
Don't we all fall
Don't we all fall
Don't we all fall
(Dotan - Fall)

Lieve Glenn

Wat een verschil met vorig jaar. Deze moederdag. Het liefst had ik em vorig jaar uitgesteld. Tot ik zeker wist dat ik jouwn mama mocht zijn. Helaas heb ik dat niet te bepalen. Het ging ook niet echt aan me voorbij, omdat er zeker wel aan me gedacht werd. Wat ik toch bijzonder en heel lief vond. Ik voelde me toch speciaal.

Ik had er zeker iets anders van voorgesteld. Ik had zo'n heimwee naar huis. Wilde niet zijn waar we waren. M'n hart was verscheurd. Ik wilde hard wegrennen. Mama kon het niet aanzien. Het gevoel dat ik je kwijt kon raken, tergde me tot in het diepst van m'n ziel.

Ik kon niet verder kijken dan de dag zelf. De volgende dag zou de ingreep gebeuren. Weer dat. Dat hier en nu. Om daar in te blijven.

Het heeft nog wel even geduurd na de tijd dat ik jou weer 'binnen kon laten'. Mama wenste dat het niet zo was, maar ik hou zoveel van je, dat ik niet anders wist hoe ik het had moeten doen. En het betekent zeker niet dat ik niet van jou genoot. Het betekende dat ik bang was om je alsnog kwijt te raken. Al die keren dat de angst me besloop en mama weer vol met paniek naar jouwn bedje deed stormen om te zien of je nog wel ademhaalde, of je 'het nog wel deed'.

De angst is er nog wel. Zodra ik er kennis mee maakte, steektie nog wel de kop op (in mindere mate dan het geweest is, dat zeker wel!) Eigenlijk durft mama niet zo goed bij jou te kijken. Bang voor wat ze aantreft.

Moederdag 2.0. Mama kan nu wel zeggen dat ze echt jouwn moeder wil zijn. Dat ik je weer 'binnen kan laten'. Dat ik dol op je ben en je vaak op zou willen vreten. Dat doe ik uiteraard niet.

Ik ben blij dat ik jouwn mama mag zijn. Het leven is mooier met jou ♡

Liefs
Je Mama

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...
Een reactie posten
Meer lezen

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...
Een reactie posten
Meer lezen

Dag #8

Lieve Glenn Wachten duurt lang. Heb ik je vast al tig duizend keer gezegd, maar vandaag was t alweer zo ver. Eerst wachten op de ECG. Die al vele malen later werd uitgevoerd dan gepland. En dan wachten op de uitslag. Gelukkig helemaal in orde! Dus, de pacemakerdraden mogen eruit  :-) En dan wachten op de thoraxchirurg. Aangezien t vakantie is, is er maar een in t huis. Normaal zou t niet erg zijn, maar je moet volgens protocol dus daarna 24 uur aan de monitor, omdat die draden dus in je hartje prikken. Wachten dus en die rekensom dus, voor als t morgen wel goed is. Nou ja goed, we zullen t zien. Het gaat goed met je. Dat is zo fijn. Wel een gesprekje met de arts gehad over je eetgedrag, wat momenteel echt te weinig is om aan te komen. We denken en hopen dat t thuis goed komt. Papa's kookkunsten zijn de beste. Dat zeggen we maar niet te vaak. Zometeen gaat ie nog naast zn schoenen lopen ;-) Maar wat een enorm verschil met vorig jaar. Mama dacht eraan vanmiddag in een moment allee...
Een reactie posten
Meer lezen