12 mei 2014

Call it magic, call it true
I call it magic, when I’m with you
And I just got broken, broken into two
Still I call it magic, when I’m next to you

And I don’t, and I don’t, and I don’t, and I don’t
No I don’t, it’s true
I don’t, no I don’t, no I don’t, no I don’t
Want anybody else, but you

Call it magic, cut me into two
And with all your magic, I disappear from view
And I can’t get over can’t get over you
Still I call it magic, such a precious jewel

Wanna fall, oh, fall so far
I wanna fall, fall so hard
And I call it magic and I call it true
Call it magic

And if you were to ask me
After all that we’ve been through
Still believe in magic
Well yes, I do
Oh yes, I do
Yes, I do
Oh yes, I do
Of course I do
(Coldplay - Magic)

Lieve Glenn

Vandaag was het weer zo ver. Hetgeen waar we al een paar dagen enorm tegenop zagen, zou vandaag gaan gebeuren. Het vermoeden van de extra slagader klopte. 'Foutje van de natuur'. Arterioveneuze malformatie van de lever. Je bent nummer 7. Van de wereld. Ventje, hoe krijg je het voor elkaar....

Via een katheter zou een knappe dokter (radioloog) een stent gaan plaatsen, om de slagader te blocken. Daardoor zou je bloedsomloop weer normaal worden en zou het bloed niet als een razende door je lever heen stromen en zou het gewoon schoongemaakt kunnen worden.

Afgelopen vrijdag ben je door de CTscan geweest. Het plan was om daarna de ingreep uit te voeren. Helaas kon dit niet. De hoeveelheid vloeistof in de lijfje zou blijvende schade aan je nieren toebrengen. Mama baalde hier stevig van. We zouden een heel weekend moeten wachten voor dat t zou gaan gebeuren. Te lang om van alles in mn hoofd te kunnen halen. En om misselijk te worden. Doodsbenauwd te zijn.. De jaren die we samen moesten hebben, zouden nu in die paar dagen gepropt moeten worden...want er lagen grote risico's op de loer.

Er zou namelijk een balletje of veertje uit de stent los kunnen schieten en je naar t hoofd kunnen schieten. Of je lijfje had zich niet aan kunnen passen aan de nieuwe situatie. Ook was t maar de vraag of de bestaande aders de druk aankonden. Ooh en dat lijfje van jou. Zo klein. Die kleine slagaders. De dokter moest wel heel knap zijn. Hij had het namelijk nog nooit eerder gedaan. Wat wilden we ook, met zoiets zeldzaams. Het spookte constant door m'n hoofd.

Wat duurde het wachten lang. Om 7u waren we al bij jou. Je zou de eerste zijn. Eerst nog het gesprek met de maatschappelijk werkster. Mama was zo nerveus. Eindeloos wachten..om 10.30 werd je uiteindelijk opgehaald. Vier man sterk, om je veilig te vervoeren naar radiologie. Onderweg werd je geintubeerd. De ander nam de infuuspalen mee. De ander de stikstofmachine. We liepen mee om afscheid van je te nemen. Bijna verdoofd. Onderweg zag mama verschrikte gezichten van mensen die jou in het grote bed zagen liggen. Onze ukkepuk. Blijf je asjeblieft in leven kleintje. Niet omdat jouwn leven van mij is, maar mama wil zo graag jouwn mama zijn.
Weer het afscheid. Ik zie je nog zo achter de grote deur verdwijnen..

We mochten over een paar uur terugkomen om te vragen hoe t ervoor stond. Tot alles klaar zou zijn, bleven pap en mam in het ziekenhuis.
Nog weer wachten. Overgeleverd aan het onbekende. Alweer.
De eerste tussenstand was dat ze nog steeds bezig waren met je aan te prikken in de lies. Het is zo'n precisiewerkje en je lijfje is zo klein!

Ondertussen bevonden wij ons in de ouderkamer van de IC. We kwamen een gezin tegen met een doodziek kind. Het kind zou het niet gaan redden. Wat een rotziekte ook. Die kanker.

We kregen telefoon dat ze bezig waren met de meest angstaanjagende fase. Het plaatsen van de stent. De zenuwen zaten hoog. Het was al 13.30.

En toen. Toen was het klaar...je kwam de gang oprijden. Het zat mama nog steeds niet lekker. En nu? Zijn alle gevaren geweken? Ga je t redden? Gaat iemand hier antwoord op geven? Aub?

En ja, zoals vaker moesten we weer wachten. Wachten op je 'installatie'. Daar was je weer. En nu...

Mijn kleine grote held. Wat sla jij je hier goed doorheen! Je gaat voor het leven. Mama is trots op jou!

Liefs
Je Mama