Het was gister op z'n zachtst een roerige dag. We kregen in de ochtend telefoon dat je van de kinderIC afgaat. Huh? Ze zouden toch pas kijken na het weekend? Op de derde bleek alles al gereed voor de kinderafdeling. Je lag al in een ander bed, al wel met kleertjes aan :-) Samen met de verpleging hebben we je naar M2 gebracht. Als ik had geweten wat ik daar aan zou treffen had ik me kunnen voorbereiden op het gek worden. En had ik, hoe raar het ook mag klinken, getekend om weer terug te mogen naar de kinderIC. Met drie andere baby's op een kamer. Met ook de ouders van die kinderen. Die kinderen hadden ook broertjes en zusjes, die druk met hun fietsjes door de kamer aan het racen waren. De televisie stond ook nog es aan. Het gevoel van doordraaien was daar. Waar waren we in godesnaam alweer in terechtgekomen? Wat had ik graag blij willen zijn, dat je na 18 lange nachten weer van de IC af was. Maar het lukte niet. Ik kon niets anders als huilen. Het was teveel.
Lieve Glenn
Vorig jaar bedacht mama dat ze je voeding wel zelf wilde geven. Om 7u in de ochtend. Ik vloog onder de douche, probeerde papa nog wakker te krijgen en em van bed te trommelen. Gefrustreerd als ik was daarover, lukte dit niet en mopperde ik hem toe dat ik dan wel alleen zou gaan. (Heus, het is niet altijd rozegeur en maneschijn, mama is weleens een kreng en papa ook niet zo lief, maar dat censureren we gewoon want mama schrijft liever over hoe lief papa is ;-))
Het was een prachtige dag. Mama had zich gereed gemaakt en kreeg ondertussen het bericht van papa dat ie dan wel mee zou gaan. Mama stond inmiddels al buiten, zonder sleutel en het wachten, ongeduldig als ik was duurde t en t duurde maar.
Uiteindelijk liepen we dan in stilte samen naar t ziekenhuis en ondertussen belde ik om te zeggen dat we er aan kwamen om jou een voeding te geven.
Mama had verwacht dat de kamer alweer vol zou zijn. Maar niets bleek minder waar. We waren alleen! (Alleen dan die andere baby's) Wat een goede zet van mama om zo vroeg te gaan. Konden we in alle rust bij jou zijn en te voeden. De verpleging stond wel een beetje gek te kijken. Van ons vroege bezoek. Tja. Zo zijn wij. We doen toevallig bijna alles op ons eigen(wijze) manier :-)
Hopelijk zou t nu dan snel gaan. Dat naar huis. De volgende dag zouden we er meer over horen. Misschien wel met zuurstof en al? En met methadon, vanwege het afkicken.
Weet je, mama vond het zo leuk dat ze ook je kleren weer kon wassen na al die tijd. Maar het aller, allerfijnste was toch wel het knuffelen met jou. Wanneer het mij uitkwam.
Liefs
Je Mama
Reacties
Een reactie posten