Doorgaan naar hoofdcontent

20 mei 2014

Je bent gedragen om verlost te worden
gekomen om te gaan
de streng die je bond
aan het lichaam van je moeder
moest verbroken worden
om je te laten leven.

Dit mogen we nooit vergeten:
je bent geen bezit.
Wij hebben jóu niet
jij hebt óns
om je te leiden
te beschermen
te bewaren voor angst
om je te zeggen
dat we niet bang zijn
als het onweert
en met je te zingen in de nacht.

Lieve Glenn

Vorig jaar was het een warme dag. Mama weet het nog goed. We hadden besloten omdat het met jou zo goed ging en er niets bijzonders voor jou op het programma stond, een dagje naar huis te gaan. Klinkt gek vindt mama. 'Huis' was in dit geval een plek waar we toevallig een hypotheek op hebben. Met spullen die toevallig van ons zijn. Waar we al wel herinneringen gemaakt hebben, maar die er even niet waren, want we hadden een missie; het overleven in een donkere nacht die al 2 weken gaande was. En soms schenen er een aantal sterren! Dat dan weer wel :)

Onderweg naar huis reden we op dezelfde weg als afgelopen weekend. Van Hoogeveen naar Raalte. Het was gek en tegelijkertijd fijn om niet weer naar het ziekenhuis te gaan. Eigenlijk niets bijzonders, want zo reden we altijd. Maar toch. Waar zouden we toen heen gaan? Hoe zou het aflopen met jou? Zou je niet alsnog er tussenuit piepen? Wat hadden we in godsnaam in die 2 weken voor de kiezen gekregen? En daarbij, ik miste je bij me.

Eenmaal thuis was thuis ons thuis niet. Het verhaal van vorig jaar gaat er al over. Wat had t voor zin? Ja fijn om een dak boven je hoofd te hebben, naar de wc te kunnen en je te begeven in je eigen vuil, in plaats dat van een ander. Maar het gevoel was weg. Het kwam omdat jij er niet was.
Want wanneer zou de werkloze box weer aan het werk kunnen? De vraag over naar huis gaan lag nog zover weg. Het ging steeds wat beter met jou. Het volgen van jouwn tempo deed mama met liefde, maar retezwaar was het wel.

Mama had niks te zeggen over jou. Dat deden dokters en ander medisch personeel. Fijn dat ze er zijn, maar die pijn is nog steeds daar. We moesten daar zijn voor jou. Het feit dat jij het nu zo goed doet, neemt zelfs nog niet al die pijn weg. De grond onder m'n voeten vandaan, m'n hart verscheurd en het vertrouwen in het leven weg.

Toen we weer in Groningen waren, wist ik niet hoe snel ik weer naar je toe kon gaan. Ik voelde me weer thuis. Want ik was weer bij jou!

Die avond deed je ook weer je ogen open. Steeds weer een stukje Glenn terug!

Glenn we love you little man ♡

Liefs
Je Mama

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Elf jaar later

Is het niet mooi om te merken hoe veerkrachtig een mens kan zijn?  Dat er weer lucht komt in een trauma. En het trauma niet langer meer een trauma heet? Niet dat de ervaring weg is. (Daar kun je op hopen als je er middenin zit)  Nee, het is niet meer licht ontvlambaar. Het hangt niet meer boven je hoofd als een donkere grijze massa die je overal achtervolgt.  Ergens laat je het dan toch los. Heel voorzichtig laat het los, als een lijm die zijn kleefkracht verliest, zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Nog altijd word ik er door geroerd. Of dat ik soms huil wanneer ik iemand vertel over toen. Dat is niet erg, want het mag er ook gewoon bij horen. Het hoeft niet weg. Net als littekens. Deze zie je alleen niet direct. Hij zit immers op mijn hart. En dat heeft ook weer wat fijns in zich.  En niet alleen dat. Elf blijkt ook de leeftijd van de ontelbare, soms mooie (levens)vragen.  "Toen ik een baby was en mijn hartje erg ziek ging de dokter toen hier *wijst naar ...
Een reactie posten
Meer lezen

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...
Een reactie posten
Meer lezen

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...
Een reactie posten
Meer lezen