Zo vaak vertel ik jou hoe mooi je bent. Hoe mooi je haartjes zijn. Met je mooie lach, om nog maar te zwijgen over die ogen van je. En je mooier dan mooier hart.
Wat kan mama intens genieten van jou. Intenser dan intens. Als je slaapt, als je speelt, als je weer die boevenstreken uithaalt, waarvoor 1jarigen gemaakt zijn.
Maar...
Te weten wat ik een jaar later had kunnen missen, doet pijn. Dit alles. Ondanks alle ellende, had ik er niks van willen missen. Dat niet. Maar jemig, wat een hels karwei!
Het gaat over. Het wordt beter. Het gaat voorbij.
Lieve Glenn
De hele nacht heeft mama geen oog dicht gedaan. Ik lag wat te woelen en te draaien. De zenuwen gierden door m'n lijf. Ik hoopte zo dat er niet gebeld zou worden. In ieder geval niet zo vroeg. Het zou n slecht scenario betekenen...
Inmiddels was het 5u. Ik vroeg aan papa of hij de telefoon aan wilde pakken, wanneer de chirurg zou bellen.
Het telefoontje was daar. Het was bija klaar! Die 9 uur durende operatie. Slopend! Mama is voor haar gevoel bijna rennend naar jou toe gekomen. (Dat ik nog altijd kraamvrouw was, was ik door alles allang vergeten)
Eenmaal daar moesten we alweer wachten. Op je 'installatie' en overdracht. Wachten op m'n eigen kind. Alweer. Ik moest er maar aan wennen. Dat werd niet hardop gezegd. Maar ik was niet meer degene die de touwtjes in handen had. Dat waren zij. Met al het doktersverstand van dien. Maar ik ben wel jouwn moeder. Als moeder zijnde moest ik jou al vroeg laten gaan. Zonder dat ik daar klaar voor was. Ik benijd mama's die dat wel op hun eigen tijd mochten doen. En mochten genieten van een normale kraamtijd.
Je lag daar in het grote bed. Onder sedatie. Met drie infusen (arterielijnen) Met in totaal 20 infusen, waar medicatie door heen liep om jouwn pijn weg te nemen en je in slaap te houden. Daarnaast werd je beademd. Ook had je altijd nog de sonde, maar die werd even niet gebruikt. En een stikstofmachine. Je huidje was roze door desinfecteer. En je borstkas lag nog open, zodat de druk nog kon ontsnappen. Een katheter en die drains vanuit je longen. Met dikke slangen werd het overtollige afval erdoor afgevoerd.
Het gesprek met de cardioloog was niet leuk te noemen. De diagnose die ze gesteld hadden, klopte niet. Je hart was wel degelijk goed aangelegd. Daar waren we blij om. De chirurg heeft een gat in je tussenschot gemaakt om de druk van het hart en de longen, te verminderen. Deze was namelijk 4x zo hoog als normaal. Het bloed vanuit de rechterkant van het hart kon daarom naar de linkerkant oversteken. En deze kant zou dan minder hard hoeven werken, aangezien deze al flink aangetast was (sporthart of door dok ook wel taaie biefstuk genoemd). Wel konden ze zien dat het bloed er net zo zuurstofrijk eruit kwam als dat het erin ging. Het moest daarom wel vanuit de lever wegkomen. Er waren wel vermoedens van een extra slagader. Maar het zou betekenen dat het alsnog niet voorbij was. En jij weer onderzocht moest worden en weer geopereerd en wij dus alweer afscheid van jou moeten nemen..
Verdomme
In wat voor idioterie waren we terecht gekomen. Wat een gekkenhuis. Zoveel op ons bord in nog geen drie, 3! dagen tijd. Teveel voor een mens om het bij te houden. Waar stopt de achtbaan. Waar kunnen we weer even op adem komen..
Ik mis je lieverd. Mama had je zo graag vast willen houden. In mijn armen. Maar het kan niet. Ik hoop dat je sterk zult zijn en je de liefde voelt die wij voor jou hebben. Je bent onze kanjer en een held. Ik hou van jou
Liefs
Je Mama
Reacties
Een reactie posten