Gisteren het gesprek. Het gesprek met kindercardioloog, zaalarts, assistent-arts en verpleging. Of we nu echt hebben begrepen waarom je zo ziek bent. Of het allemaal geland is. Mama huilt. Het gevoel van controle was zolang weggeweest. Wat een verschrikking. We zien het niet langer meer zitten in Groningen. Ons humeur zakt verder dan nul. Het wachten. Het eeuwige wachten. Op de kinderafdeling doen ze hetzelfde als dat ze in t Deventer Ziekenhuis ook wel kunnen uitvoeren, is ons idee. Het idee van dok is om ons de maandag naar huis te laten gaan. Met jou. Niet dat we dat niet willen, maar ons huis is ons huis niet meer. Niet omdat het er niet meer staat, maar omdat ons leven overhoop is gehaald, op de kop staat en daarna nog even lekker door elkaar heen geschud. We zullen weer bij nul moeten beginnen en om het goed te kunnen doen, willen we eerst zelf weer aarden. Met zuurstof naar huis is leuk, maar als ze dat in Deventer ook kunnen, hebben we dat voor nu liever....
Dok zou kijken wat ze kan doen. Het is immers de dinsdag voor Hemelvaartsdag en dan zou je morgen al die kant op moeten.
Mama zou desnoods op haar knieën gaan om te smeken. Ook omdat papa anders woést zou worden als het niet kon. Het zijn echt de laatste loodjes en zien niet meer de meerwaarde van nog langer hier te blijven.
In de middag komt het verlossende antwoord. We gaan naar huis! Ineens weet mama het niet meer. Of ze nou blij moet zijn of verdrietig. Natuurlijk ben ik blij, maar doen we hier echt goed aan? Kan ik nog wel vertrouwen op m'n gevoel? Het zicht daarvan is immers erg mistig na alles. Het is in ieder geval tijd om te pakken! We hoeven jou niet mee te nemen. Je wordt vervoerd met de ambulance. Wij kunnen er rustig achteraan, zonder haast. Je wordt goed opgevangen in het DZ.
Lieve Glenn
Het is 10 uur in de ochtend. Alles staat klaar. De auto volgeladen. Straks alleen nog terug om de liters mamamelk vanuit de diepvries op te halen.
De assistent-arts kwam nog langs. Pap en mam nog even een gesprek met de maatschappelijk werkster. Ik heb hier zolang rondgelopen zonder echt over mn gevoel te kunnen praten. Volledig op slot. Het overzicht weg. Maar wel huilen. En veel. Als mensen vroegen hoe t ging, hop, daar ging mama weer. Zo ook in het gesprek. Wat was het fijn dat er naar ons geluisterd is. Dat wij ook ons gevoel mogen hebben en dat er niet keihard overheen gewalst werd, door hun eigen zin door te drukken.
De ambulancemannen kwamen eraan. Wat een fijn gevoel om je maxicosi weer voor de dag te kunnen halen! Je mocht zo op de brancard, met zuurstof en je zuurstofbrilletje. De verpleegster had je nog even gewassen.
Mama heeft je gekust en geknuffeld. We zijn meegelopen tot onze wegen elkaar scheidden.
Byebye Groningen! Hallo huis!
Eenmaal thuis was de boel versiert, met slingers :-) De boel was lekker fris. Dat was zo fijn! Het was raar om weer thuis te zijn. Ik wist heus waar alles stond, maar mama kon niks vinden. Als een kip zonder kop...het voelde letterlijk weer als landen in m'n eigen huis.
We haastten ons, om gauw naar het ziekenhuis te gaan. Waar het allemaal begon. Het viel me zwaar. Ontzettend zwaar. Die had ik niet zien aankomen. Ook sommige mensen die er toen waren, waren er nu weer. Maar jij lag lief te slapen. In een mooi bedje, perfect voor zo'n klein mannetje als mijn vent. Wat deed je t toch weer voorbeeldig! Zo klein en toch zo supersterk :-)
Mama was doodop, net als jij... Maar we zouden je morgen weer zien!
Weltrusten lieve vent!
Liefs
Je Mama
Reacties
Een reactie posten