Het was gister toch nog spannend. Mama was er niet gerust op. Zou het nu goed zijn dan? Die ene kindercardioloog, van nature vrolijk, zou ze het dan toch bij het rechte eind hebben gehad? 'Het komt goed! Ik heb er het volste vertrouwen in!' (Wat fijn als mensen er wel in geloven, als je dat zelf even niet kunt!) Ik had nog wel eventjes gebeld met de kinderIC. In de avond. Het gaat goed met je. Oke. Hier mag ik heel blij mee zijn, maar hoe, met al die angst en zenuwen nog in m'n achterhoofd?
Lieve Glenn
Vandaag was het tijd voor iets anders. Even uit het ziekenhuis. Pap en mam samen de stad in. Shoppen. Normaal best een vies woord en een minder leuke bezigheid wat papa betreft, maar dit keer was het allemaal anders. Mama liep te rennen en te vliegen. Het gevoel van haast. Ontspannen is anders.
Daarnaast zag ik al die ouders met hun kinderen. Gezond en wel. Niks aan de hand. Schijn kan bedriegen (wat valt er immers aan jou te zien, helemaal niks!), maar het deed wel zeer. Mijn kind doodziek aan allerlei toeters en bellen, net geboren, zonder mama in zo'n groot bed... Ik gun het niemand. Maar mezelf ook niet. En mijn kind al helemaal niet.
Er was ander nieuws. Je borstkas zou weer dichtgemaakt worden! Volgens de artsen 'a piece of cake'. Daar kon mama wel op vertrouwen.
Mama ging naar t huis om der nieuwe buit meteen maar aan te trekken. Eigenlijk kon ik niet meer. Vier weken geleden bevallen....nog altijd kolvend en ik me maar afvragen waarom ik moe was. Een en een is twee. Een duidelijkere optelsom was er niet.
Maar ik moest weer terug naar het ziekenhuis. Nog even doorbijten dus..papa was daar gebleven, geloof ik. Weet het niet meer zeker.
Toen ik boven kwam op de IC mochten we niet bij jou. Ze waren bezig met je borstkas dicht te maken. Wat erg fijn was, want mama kon er niet naar kijken. Er zat wel een schild voor. (De zaalarts heeft het ook geweten dat mama dit niet wilde zien. Hij trok onder mama's neus een keer jouwn deken weg. Mama was zacht gezegd best geschrokken...)
Eenmaal weer bij jou, werden we door dezelfde kille en koele hartchirurg gefeliciteerd met jouwn leven. Het was goed! Zo zie je maar dat eerste indrukken niet altijd iets zeggen...
Snel erna was er wel paniek. Ineens kelderde je saturatie naar 60 (100 is de max) de dokters stonden ervan te kijken, omdat het toch een vrij simpele ingreep is. Toch overweegden ze om je borstkas weer open te maken. Mama heeft met lede ogen toe zitten kijken hoe dit zich speelde. Ineens stonden er weer veel medici aan je bed. Door de slimme dokters is dat niet nodig geweest. Door het toedienen van vocht. Veeel vocht, echt heel veel, kon je hart het bloed beter door de rechterhelft pompen. Die biefstuk. Met een dosis sildenafil, konden je longblaasjes meer open gaan staan, waardoor het bloed beter bij kon.
Leuk weetje: sildenafil is de werkzame stof uit Viagra. (Wat Viagra precies doet, vertelt mama je wel als je wat groter bent) Sildenafil bestond al, maar hebben ze er Viagra van gemaakt vanwege de bijwerkingen ervan.
Ook werd je steeds weer een beetje wakkerder, aan de oppervlakte. Mama weet niet meer of dit toen al was of in de dagen erna. De morfine voldeed niet meer en hield verband met je bloeddruk en dus het vocht en saturatie. Daarom werd er besloten over te gaan op fentanyl. Een olifantenmiddel. De dokter zei dat je zwaar verslaafd zou zijn, maar het zou goed komen met methadon.
Wat een dag...in een kamer bijna naast jouwn bed, lag een mannetje zo hard te schreeuwen van de pijn. Niet om aan te horen. Ik werd er erg onrustig van. Zelfs de verpleegkundige moest een traan laten en kwam even bij jou om het hoekje kijken.
We zijn lang bij jou geweest om die saturatie op het scherm omhoog te kijken. Het bleef wat kwakkelen. Ik durfde eigenlijk nergens heen.
Lieve Pluis van me, laat je de dokters nog even zien dat je het kan?
Liefs
Je Mama
Reacties
Een reactie posten