Verhalen over ons alledaagse leven. Zo gewoon dat het bijzonder is.

Het is half tien in de ochtend als ik de afdeling voor bevallende vrouwen op loop. "Bent u hier alleen?!" vroeg de ietwat verbaasde verpleegkundige achter de balie. "Nee" zeg ik. "Mijn man zet de auto in de garage". Terwijl ze tegen me praat antwoord ik dat ik dit wel voor de middag zou gaan doen. Bevallen. Ze lachten lief naar me. Ik denk niet dat ze dachten dat ik helder kon nadenken. Het kind wilde eruit. En hoe. Ik hoorde woorden als 'natuurtalent' en vroeg mezelf af 'waarom?' Als zelfs ik dit kan, kan iedere vrouw dat met mij. 11.22 Daar was ze dan. Een huilend klein meisje. En god, wat leek ze op Glenn.  Alsof het verleden me inhaalde. Wat doen jullie me aan, vroeg ik mezelf stilletjes af. Al kon ik mijn ogen niet van haar afhouden. Zo lief, klein en mooi. Dat we dit nog eens mee mochten maken. Wat een ongelooflijk wonder. "Niks aan de hand", zei ik tegen de verpleging toen ze haar wogen. Een ruime zeven en een halve p...

Met de regelmaat van dat ik van je hou gaat de zon op en onder De vanzelfsprekend- heid die dat lijkt is eigenlijk gewoon een wonder ~ Lars van der Werf Gisteren gebeurde er iets. Iets waarvan de aarde even schudde. Rillingen gingen over lijven. Een ontzagwekkend verdriet die het met zich meebrengt. De ouders waarvan de kinderen er opeens niet meer zijn. De grootste angst van menig moeder, menig vader. De mijne. De rouw voor eeuwig. De liefde voor eeuwig. Niets is zo aanwezig als het kind dat gemist wordt. Nooit meer hetzelfde. In één ogenblik alles veranderd. Gewone dingen. Een kusje, een aai over je bol. Een glimlach. Die goede grap. Elkaars aanwezigheid. Het bij elkaar kruipen in bed op een zondagmorgen. Alle eerste keren. het eerste lachje. Het eerste stapje. Die van school. De eerste keer spelen met een vriendje. Het 's avonds naar bed gaan. Je kindje tevreden zien liggen slapen. Of gewoon de was. Met al die kleren. Misschien wel met die ene broek. Die ze n...

Life may not be the party we've hoped for but while we are here we should dance ... Nee, ik wil hier geen treurig verhaal van maken. Zeker niet omdat het leven meer bestaat dan alleen uit dat. Ontkennen kan ik het ook zeker niet. Ik zoek ook al langer naar woorden om dit te kunnen verwoorden, ze leken er gewoon niet te zijn.  Ik wilde altijd een moeder zijn die ik in gedachten had, maar dan moet juist dat soort kind wel bestaan. En dat is t 'em juist. Hij bestaat niet.  Een gezond kind. Een kind dat volgens de lijnen meegroeit en gewoon in het (mijn) plaatje past.  Meteen voel ik me schuldig. Want welk kind doet dat perfect?  Ik zal ermee moeten leren dansen. Het leren omarmen. Het brengt ook mooie dingen met zich mee. Het loslaten van mijn eigen verwachtingen, mijn eigen beeld. Meevaren op de golven die het leven mij te bieden heeft. Ik vind het moeilijk, want zo gaat dat al even, dat er dingen gebeuren waar ik niks over te zeggen heb gehad. Een s...

Hallo lief kind. Mijn kleine dreumes. Een jaar en zes maanden zijn weer voorbij en ik vind je eigenlijk al best groot. Toen je baby was keek ik je bijna groot maar nu het zover is mag je wel even zo blijven, al weet ik nu dat alle fases van het leven precies lang genoeg duren. Sinds een paar weken vind je kruipen niet meer interessant. Het zijn je schoenen die je iedere morgen uit bed lokken, alvorens je van kleren te kunnen hebben voorzien heb jij ze al aan. Hoe hard je 'papa' schreeuwt als ie thuis komt van zn werk of honderdduizend keer mama roept op een dag. Je weet precies wat je wilt. En ook wat je  niet zo fijn vindt. Als je het dan toch moet dan dan maak je een hels kabaal die ik gemakshalve dan negeer om erger te voorkomen. Je moet ook wel, want opboksen tegen je grote broer is een kwaliteit die je wel handig is om te hebben. Of, laat ik zeggen, het zou eigenlijk wel moeten. En wat zijn we eigenlijk dolblij met jou. Een 'gewone' baby. Al vind ik dat wat vr...

Het blijft een bijzondere dag. 5 mei. Vier jaar geleden liep ik naar de Plus. Ik kocht er brood en billendoekjes voor mijn 3 weken oude baby. Het was fijn om even buiten te zijn. Maar ook gek. Ik liep nog niet zo hard en alles was anders na de vorige keer dat ik in de Plus was geweest. Zonder dikke buik, maar met kind. Ik vond het onwennig tot en met. Ik snapte er niks van, die baby van mij. Al vond ik hem het mooiste jongetje op aarde. Het was nogal wat. Dat moeder worden. Moedergevoel. Geen idee wat het was. Het onlosmakelijk verbonden zijn. Ik vond het soms veel te heftig, in combinatie met al die verantwoordelijkheden rondom zo'n kwetsbaar wezen. Dan bedenk je laat in de avond, bijna nacht dat het beter is om naar een huisarts te gaan. Hoe dan? Soms vraag ik me dat af. Pas zei iemand dat het in die weken toch zo hard gegroeid is. Dat instinct. Hoe dan? Hoe dan! Ik voelde me niet erg sterk, eerder een zwak en herstellend wezen. Ik kon niet erg helder denken en was eig...

De juf had het best lastig gehad. Haar handen vol. Op jouw eerste dag in groep één. Aan jou. Ik had ook niets anders verwacht... Lieve Glenn Al een paar maanden wist ik dat die dag er zou komen. Die zestiende dag in april. En al leek het nog best ver weg, 'ineens' was ie daar. Ik probeerde te doen als elke ochtend. Toen je nog naar je andere juf ging. Wat zou nou een extra dag voor verschil maken? En toch zag ik er tegenop. Want hoe je het gaat doen weet nog niemand. Sinds die ene dag in februari veranderde het voor mama. Dat je een meer uitgebreide handleiding hebt wist ik al wel. En toen had dat ineens een naam. Mama weet het, jij bent zoveel meer dan dat. Mijn vrolijke, creatieve, lieve kind. En dan hoop je zo hard dat anderen dat ook zien. Vooral op school, waar je een groot deel van de tijd zult doorbrengen. En toen liepen we dezelfde route. Alleen een ander lokaal zou de eindbestemming worden. Je wist niet hoe snel je er naar toe moest. Je vroeg immers bijna iede...

Ik ging een weekend weg. Alleen. Niet helemaal alleen, maar wel zonder man en zonder kinderen. Van tevoren had k bedacht dat het best weleens kon zijn dat zodra ik in het vliegtuig stapte mijn laatste uren geslagen waren. Uitgebreid had ik afscheid genomen van mijn geliefden thuis. Dat soort dingen doe je als je denkt het er niet levend vanaf te brengen. Dat klinkt zwaarder dan het is. Het is part of the deal. Iets wat ik heb overgehouden aan alle ellende. In de bijna 4 jaar van het moeder zijn ben ik nog maar 1 nacht weggeweest. Helemaal niet gewend om mijn kinderen voor langere tijd niet te zien. Dat is echt niet zielig hoor. Natuurlijk zou er niets gebeuren. En ik stortte ook niet neer. Godzijdank zeg. En dan valt je grootste uk keihard van de trap. Ziekenhuis en alles. Nacht blijven. Zit je daar een kilometer of 600 van huis een beetje machteloos te zijn. Niks kunnen doen. De beste timing ever. Ik had om een vlucht eerder terug kunnen vragen. Terug kunnen rennen naar die grote...