Omarmen en vanzelfsprekendheid

Met de regelmaat
van dat ik van je
hou gaat de zon op
en onder

De vanzelfsprekend-
heid die dat lijkt is
eigenlijk gewoon
een wonder ~ Lars van der Werf

Gisteren gebeurde er iets. Iets waarvan de aarde even schudde. Rillingen gingen over lijven. Een ontzagwekkend verdriet die het met zich meebrengt. De ouders waarvan de kinderen er opeens niet meer zijn. De grootste angst van menig moeder, menig vader. De mijne.

De rouw voor eeuwig.
De liefde voor eeuwig. Niets is zo aanwezig als het kind dat gemist wordt. Nooit meer hetzelfde. In één ogenblik alles veranderd.

Gewone dingen. Een kusje, een aai over je bol. Een glimlach.

Die goede grap. Elkaars aanwezigheid. Het bij elkaar kruipen in bed op een zondagmorgen.

Alle eerste keren. het eerste lachje. Het eerste stapje. Die van school. De eerste keer spelen met een vriendje.

Het 's avonds naar bed gaan. Je kindje tevreden zien liggen slapen.

Of gewoon de was. Met al die kleren. Misschien wel met die ene broek. Die ze net zelf had uitgekozen in de winkel.
De vaatwasser met die nieuwe broodtrommel. Die je al zolang zo graag had willen hebben.

De rommel in huis. De kamer die op zn kop staat omdat je kinderen eeuwig spelen. Alles vies maken. Je gemopper erover. Dat ze het niet opruimen, maar het alleen maar erger maken.

Zelfs het met je handen in je haar zitten omdat je het even niet meer weet met je ene kind die vaker niet luistert dan wel. Omdat je moe bent en eigenlijk de handdoek in de ring wilt gooien.

Zelfs de ruzies. De meningsverschillen. Woedeuitbarstingen. En gooien met speelgoed. Het terechtwijzen. Je manier van opvoeden.

Zelfs je druk maken of je kind er wel leuk uitziet voor de foto. Of wat je vandaag zult eten.

Zelfs haasten om op tijd te komen voor school. Het regelen dat de kinderen ergens heen moeten als er gewerkt moet worden of ziek zijn. Als moeder. Hoe dat moet.

Nergens aan toekomen. Of juist je hele huis schoon en daarom in je nopjes zijn.
En dan die dagjes weg. De herinneringen die je samen maakt.

Want die dingen zíjn het leven. Na zo'n gebeurtenis mogen we weten dat we het allemaal mogen omarmen.
Inclusief het gemopper. Het geruzie. Intens, maar dan mogen we weten waarvoor we het doen. En dat het allemaal ontzettend de moeite waard is.

♡