Ik ging een weekend weg. Alleen. Niet helemaal alleen, maar wel zonder man en zonder kinderen.
Van tevoren had k bedacht dat het best weleens kon zijn dat zodra ik in het vliegtuig stapte mijn laatste uren geslagen waren. Uitgebreid had ik afscheid genomen van mijn geliefden thuis. Dat soort dingen doe je als je denkt het er niet levend vanaf te brengen. Dat klinkt zwaarder dan het is. Het is part of the deal. Iets wat ik heb overgehouden aan alle ellende.
In de bijna 4 jaar van het moeder zijn ben ik nog maar 1 nacht weggeweest. Helemaal niet gewend om mijn kinderen voor langere tijd niet te zien. Dat is echt niet zielig hoor.
Natuurlijk zou er niets gebeuren. En ik stortte ook niet neer. Godzijdank zeg.
En dan valt je grootste uk keihard van de trap. Ziekenhuis en alles. Nacht blijven. Zit je daar een kilometer of 600 van huis een beetje machteloos te zijn. Niks kunnen doen. De beste timing ever.
Ik had om een vlucht eerder terug kunnen vragen. Terug kunnen rennen naar die grote brokkenpiloot. Ik had het makkelijk kunnen doen. Het zou niet onlogisch zijn geweest.
Maar nee, ik deed het niet.
Ik wist dat ie in goede handen zou zijn. De beste papa en de goede dokters. Geen levensgevaar. En daarbij ga ik (helaas) niet iedere maand een weekend weg. Ik mocht er dus gewoon van genieten. Hoe gek dat ook mag klinken. Das het leven. Onlogisch, soms oneerlijk maar ook leuk op zn tijd. Het kan plaatsvinden in allerlei van soorten gedaantes.
Dat soort dingen mocht ik ook leren na diezelfde ellende.
~ De beker van het leven...
Reacties
Een reactie posten