Naar school

De juf had het best lastig gehad. Haar handen vol. Op jouw eerste dag in groep één. Aan jou. Ik had ook niets anders verwacht...

Lieve Glenn
Al een paar maanden wist ik dat die dag er zou komen. Die zestiende dag in april.
En al leek het nog best ver weg, 'ineens' was ie daar.
Ik probeerde te doen als elke ochtend. Toen je nog naar je andere juf ging. Wat zou nou een extra dag voor verschil maken?

En toch zag ik er tegenop. Want hoe je het gaat doen weet nog niemand. Sinds die ene dag in februari veranderde het voor mama. Dat je een meer uitgebreide handleiding hebt wist ik al wel. En toen had dat ineens een naam.
Mama weet het, jij bent zoveel meer dan dat. Mijn vrolijke, creatieve, lieve kind. En dan hoop je zo hard dat anderen dat ook zien. Vooral op school, waar je een groot deel van de tijd zult doorbrengen.

En toen liepen we dezelfde route. Alleen een ander lokaal zou de eindbestemming worden.
Je wist niet hoe snel je er naar toe moest. Je vroeg immers bijna iedere ochtend of je naar je andere klasje mocht. 'Vraag dat maar aan juf T', zei mama dan.

Op de terugweg sprak een andere moeder me aan. 'De eerste dag?'
'Ja', zei ik huilend en een beetje ongemakkelijk.
Ik voelde me leeg en kaal en kreeg niets gedaan.

Iets wat ik moest leren is om mijn eigen verwachtingen een beetje te laten vieren en af te wachten waar het schip strand. Ik kan wel veel willen, maar veel van wat ik wilde liep vaak anders. Als je het in de hand denkt te hebben, heb je het mis.
Controle is een illusie. Wat een gevecht soms. Met mezelf. En de rest van de wereld. Maar het meest met mij.

Wat ik wel weet is dat jouw jufjes een keer met je gaan weglopen. Want die twinkeling in je ogen, daar kun je niet om heen.

Liefs
Je Mama