Hallo lief kind. Mijn kleine dreumes.
Een jaar en zes maanden zijn weer voorbij en ik vind je eigenlijk al best groot. Toen je baby was keek ik je bijna groot maar nu het zover is mag je wel even zo blijven, al weet ik nu dat alle fases van het leven precies lang genoeg duren.
Sinds een paar weken vind je kruipen niet meer interessant. Het zijn je schoenen die je iedere morgen uit bed lokken, alvorens je van kleren te kunnen hebben voorzien heb jij ze al aan. Hoe hard je 'papa' schreeuwt als ie thuis komt van zn werk of honderdduizend keer mama roept op een dag.
Je weet precies wat je wilt. En ook wat je niet zo fijn vindt. Als je het dan toch moet dan dan maak je een hels kabaal die ik gemakshalve dan negeer om erger te voorkomen.
Je moet ook wel, want opboksen tegen je grote broer is een kwaliteit die je wel handig is om te hebben. Of, laat ik zeggen, het zou eigenlijk wel moeten.
En wat zijn we eigenlijk dolblij met jou. Een 'gewone' baby. Al vind ik dat wat vreemd om te zeggen, want wat is gewoon. Het doet denk ik af aan je grote broer. Een van die andere liefjes van ons leven. En vergelijken is zoiets als het appels en peren verhaal, maar ik wil alleen maar zeggen dat ik blij ben dat ik mag ervaren hoe het ook anders kan. Op een manier die ik zelf beter kan handelen (meestal dan).
Je geplak, je gehuil als mama weggaat. Een beetje sneu maar tegelijk het liefste geluid van de wereld. Hoe we nog even knuffelen voor dat je naar je bed gaat.
En na al dit zoetsappige lijkt het allemaal perfect. Niets is minder waar. Verre van dat zelfs.
Maar buiten dat, ik ben gewoon blij met jouwn aanwezigheid. Je liefde voor ons en je grote broer. Al ben je dan vaak een plaaggeest van de bovenste plank.
Liefs
Je Mama :)
Reacties
Een reactie posten