Doorgaan naar hoofdcontent

Vier jaar geleden

Het blijft een bijzondere dag. 5 mei.

Vier jaar geleden liep ik naar de Plus. Ik kocht er brood en billendoekjes voor mijn 3 weken oude baby. Het was fijn om even buiten te zijn. Maar ook gek. Ik liep nog niet zo hard en alles was anders na de vorige keer dat ik in de Plus was geweest.

Zonder dikke buik, maar met kind. Ik vond het onwennig tot en met.
Ik snapte er niks van, die baby van mij. Al vond ik hem het mooiste jongetje op aarde.

Het was nogal wat. Dat moeder worden. Moedergevoel. Geen idee wat het was.
Het onlosmakelijk verbonden zijn. Ik vond het soms veel te heftig, in combinatie met al die verantwoordelijkheden rondom zo'n kwetsbaar wezen.

Dan bedenk je laat in de avond, bijna nacht dat het beter is om naar een huisarts te gaan.
Hoe dan?
Soms vraag ik me dat af.
Pas zei iemand dat het in die weken toch zo hard gegroeid is. Dat instinct.
Hoe dan? Hoe dan!
Ik voelde me niet erg sterk, eerder een zwak en herstellend wezen. Ik kon niet erg helder denken en was eigenlijk volledig van de leg door die baby van mij. En toch deed ik het..

En nu is het een 4 jarige . Een eigenwijze, eigenzinnige en mooie kleuterman.
Nee, makkelijk is het niet altijd.
Misschien vertel ik het wel een keer, het waarom. Misschien ook niet.

Het leven gaat verder. We maken veel mee. In alle opzichten. Zowel positief als negatief. We worden ouder en we zijn heel wat wijzer geworden. En zo hoopt het leven dan ook hoe we ermee omgaan. Leren en wijzer worden. Met (soms keihard) vallen en weer opstaan.

♡

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...
Een reactie posten
Meer lezen

Dag #8

Lieve Glenn Wachten duurt lang. Heb ik je vast al tig duizend keer gezegd, maar vandaag was t alweer zo ver. Eerst wachten op de ECG. Die al vele malen later werd uitgevoerd dan gepland. En dan wachten op de uitslag. Gelukkig helemaal in orde! Dus, de pacemakerdraden mogen eruit  :-) En dan wachten op de thoraxchirurg. Aangezien t vakantie is, is er maar een in t huis. Normaal zou t niet erg zijn, maar je moet volgens protocol dus daarna 24 uur aan de monitor, omdat die draden dus in je hartje prikken. Wachten dus en die rekensom dus, voor als t morgen wel goed is. Nou ja goed, we zullen t zien. Het gaat goed met je. Dat is zo fijn. Wel een gesprekje met de arts gehad over je eetgedrag, wat momenteel echt te weinig is om aan te komen. We denken en hopen dat t thuis goed komt. Papa's kookkunsten zijn de beste. Dat zeggen we maar niet te vaak. Zometeen gaat ie nog naast zn schoenen lopen ;-) Maar wat een enorm verschil met vorig jaar. Mama dacht eraan vanmiddag in een moment allee...
Een reactie posten
Meer lezen

8 mei 2014

Zo vaak vertel ik jou hoe mooi je bent. Hoe mooi je haartjes zijn. Met je mooie lach, om nog maar te zwijgen over die ogen van je. En je mooier dan mooier hart. Wat kan mama intens genieten van jou. Intenser dan intens. Als je slaapt, als je speelt, als je weer die boevenstreken uithaalt, waarvoor 1jarigen gemaakt zijn. Maar... Te weten wat ik een jaar later had kunnen missen, doet pijn. Dit alles. Ondanks alle ellende, had ik er niks van willen missen. Dat niet. Maar jemig, wat een hels karwei! Het gaat over. Het wordt beter. Het gaat voorbij. Lieve Glenn De hele nacht heeft mama geen oog dicht gedaan. Ik lag wat te woelen en te draaien. De zenuwen gierden door m'n lijf. Ik hoopte zo dat er niet gebeld zou worden. In ieder geval niet zo vroeg. Het zou n slecht scenario betekenen... Inmiddels was het 5u. Ik vroeg aan papa of hij de telefoon aan wilde pakken, wanneer de chirurg zou bellen. Het telefoontje was daar. Het was bija klaar! Die 9 uur durende operatie. Slopend! Mam...
Een reactie posten
Meer lezen