Lieve Glenn
Eigenlijk ben ik te moe om hier wat neer te zetten, maar de wil wint het van de vermoeidheid. Want je weet, schrijven is mijn therapie. En ik mag zeker niet ongemoeid laten hoe moedig
ik jou vind! Jij bent echt ontzettend dapper. Een kunstig strijder. Een mannetje die voor t leven kiest en wel met volle teugen! Daar kunnen een hoop mensen nog heel veel van leren, wist je dat? Wie zegt dat kleine jongetjes van 15 maanden geen invloed kunnen uitoefenen, die zal mama es wat vertellen! In gedachten dan ;-)
Een grote dag. De operatie! Eentje waar ik na gisteravond zeker wel vertrouwen in had, door de professor die mama t gevoel gaf dat ie dit varkentje wel even zou gaan wassen. Nou, en dat heeftie!
Het was vanmorgen al vroeg dag voor mama. Half zes was t toen ik wakker werd, helaas, in het hotel. (Ronald McDonaldhuis zit vol) Mama vloog bijna uit bed, aangezien ik jou nog in bad zou doen. Ik zei tegen mezelf t rustig aan te doen. Kon de hele dag nog vliegen. Dus.
Na t badderen kreeg je een roesje. Schijnt normaal erg smerig te zijn. Jij slobberde t zo naar binnen. Het vingerprikje onderging je ook zomaar. In halfdronken toestand liepen we samen naar de OK. Inmiddels liepen bij mama de tranen over t gezicht. In het voorportaal gaf mama t op. Papa heeft de taak van de narcose op zich genomen. Soms kun je je zo'n loser voelen. Al dan niet terecht, maar papa heeft t geweldig gedaan. Dat is zeker wel aan hem toevertrouwd! Toppapa en topvent waar k al net zo blij mee ben :-) Tijdens de narcose lag je binnen 10 minuten te slapen. Wat erg snel is!
In het restaurant gingen je pa en ma ontbijten, die we al bekvechtend verlieten. We gingen de stad. Papa vond dit werkelijk n fantastisch idee ;-)
Na 3 uur opereren werden we gebeld! Het was al klaar. Erg snel vond mama. Echt schat, je weet niet wat je hier kunt verwachten. De ene keer is t dit en de andere keer dat. Denken kun je maar beter niet doen, want t pakt toch steeds anders uit. Vooral als t je niet naar de zin gaat...
Na een hoop gewacht en ge-ijsbeer, mochten we eindelijk bij jou op de kinderIC.En daar lig je weer. Met al die toeters en bellen. Je wordt beademd, er loopt een arterielijn met 5 infuuslijntjes, 2 drains vanuit de longen, plakkers voor je hartslag bij te houden. Een katheter en ook een sonde. Mn kleine vent. Wel vele malen minder toeters en bellen als de vorige keer. Gelukkig. Blijft een akelig gezicht, dat wel. Mama had er opnieuw rekening mee gehouden volledig in te storten. Opnieuw bleef t uit, maar er waren heus wel tranen, dat kan ook echt niet anders. De echte ontlading moet nog komen.
Vandaag ook weer veel mensen aan je bed. Dokters en cardiologen, zaalartsen, verpleegkundigen. De chirurg zei dat je een fenomeen bent in de medische wereld. De zaalarts van vorig jaar kwam nog even kijken. Hij vertelde dat ze het verhaal in de boeken willen krijgen. Nou, hoe tof is dat! Voor het geval, wat niet te hopen is, er een geval nr 8 komt ergens in dexe wereld. Wij zijn benieuwd naar t verhaal :-)
Best wel bijzonder deze dag. Door alles heen leer je ook andere mensen kennen. Met hun bijzondere verhalen. Ooit zal deze dag ook weer een herinnering zijn. We zullen in n stijgende lijn gaan. Gebroken harten zullen gelijmd worden. Wel met sporen, maar die mogen er zijn.
Liefs
Je Mama
Reacties
Een reactie posten