Lieve Glenn
Wat soms voelt als een dag, voelt momenteel aan alsof we hier eigenlijk nooit zijn weggeweest. Het enige verschil is dat we nog steeds in het hotel verblijven omdat er geen plek is in het Ronald McDonaldhuis en we dat, vooral papa, spuugzat zijn. Een plek waar je je even terug kan trekken en fatsoenlijke maaltijden kan bereiden. Een lekkere prak zou er best in gaan! Normale dingen, weet je nog. Hoe burgerlijker, hoe beter. Of nee, gewoon al burgerlijk, is t fijnst. Niet dat we al omkomen van de honger, maar in ongewone situaties, zijn normale dingen het fijnst. Dus eigenlijk zijn normale dingen helemaal niet zo normaal ;-)
Net zoals dit binnenkort, godzijdank, niet meer HET gesprek van de dag zal zijn. Waarin mama misschien weer uit kan kijken naar een baan, zodat ik weer 'buiten kom'. Maar mama doet t rustig aan. Eerst vandaag. Alles op zn tijd!
Vandaag ben je weer goed bezig jongen. De drains zijn uit je longen en de katheter is verwijderd. Voor t verwijderen van de drains kwam de thoraxchirurg en mama heeft maar even niet gekeken. De chirurg wacht dus op het moment dat je uitademt en met ee ferme rukt, trekt hij de drains eruit.
Het is alweer gek hoe snel t gaat, in vergelijking met vorig jaar. Moet dat weer even verwerken.
Maar mama is echt trots. Hoe rustig je je houdt, hoe ontspannen je alles over je heen laat komen. Je lacht als mama Dikkie Dik op der hoofd zet en kiekeboe speelt. Je bent t helaas gewend, maar voor mijn gemoedsrust heeft het toch ook wel iets fijns.
Pap en mam modderen nog even door, ondertussen doe jij je dingetjes wel :-)
Geduld is een schone zaak. Zeggen ze.
Liefs
Je Mama
Reacties
Een reactie posten