Verhalen over ons alledaagse leven. Zo gewoon dat het bijzonder is.

Mama! Mama? Mama, papa bus! Ja lieverd, papa is met de bus. Weet je nog wat ie ging doen? Stilte Papa is aan t werk vandaag he. Hij komt straks weer terug. Mama! Mama? Mama! Mama mama mama mama. Ja lieverd? Auto mama! Dat is de auto van mama. Dat heb je goed gezien. Glenn mee? Zusje mee? Mama mee? Ja we gaan straks weg. En dan mag zusje mee. Dat wil je graag he. Vind je zusje zo lief? Ja! Ik heb nooit gedroomd van het moederschap. Ik had als meisje geen ambities om kinderen te krijgen. Niet dat ik dat niet wilde. Het bleef gewoon in het midden.. En toen k dan eenmaal wilde moest het liever gister als vandaag. Zoals ik al had verwacht bleef het uit. Een jaar of 3 (en een maand) Geen idee hoe t zou zijn toen ik zwanger was van mijn eerste. Hoe dat werkte met baby's. Een soort van onbevangenheid en toch niet helemaal. Het was nou eenmaal zo bijzonder dat ik het niet kon geloven en ook bang was dat mijn blijdschap kon omslaan in verdriet omdat ik toen al wist dat als ...

Moet ik nu huilen of zal ik blij zijn? Zal ik lachen of is de verwondering toch te groot dat ik zal huilen? Of ben ik bang? Bang voor wat de toekomst bij brengen kan? Huilen omdat ik weet dat ook kinderen kunnen sterven. Blij zijn omdat jij leeft. Verwondering om wat jij kunt. Het openen van harten. Het verbreken van een soort van verbitterdheid. Maar ook huilen om wat jij 3 jaar geleden moest doorstaan om te zijn wie jij nu, vandaag, bent. Soms ben ik bang. Te bang. Dat het alsnog ophoud. Vaak lach ik. Omdat jij te eigenwijs bent om Livia bij haar naam te noemen. Soms ben ik verdrietig. Omdat ik me niet altijd in mijn verdriet begrepen voel. Het moest maar eens over zijn. Want je leeft immers nog.. Verward voel ik me. En voel ik alles door elkaar heen. Een achtergelaten kado. Het kan niet anders dan dit. Het zou tegenover de situatie een soort van raar zijn als we het leven oppakten alsof er niets gebeurd is. Het zou vreemd zijn als het me niet veranderd zou hebben. Nee ik ben gee...

Lieve Glenn Moederdag. Drie jaar geleden maakte jij mij mama. Een heel mooi mannetje. Ik wist eigenlijk niks van het moederschap. Had natuurlijk weleens naar Jo Frost gekeken. Ik had al een neefje en een nichtje. Een klein buurmeisje, kindjes van vriendinnen, maar hoe ik het zelf zou doen. Geen idee! Het leek me gewoon t einde om een kindje te hebben. Als kers op de taart. De koers stond nog open. Welke kant we op zouden varen als ouders stond nog open. En toen gebeurde t. Je werd geboren. Je bleek ziek. De grond onder mn voeten vandaan. Ik zou in alle toonaarden willen ontkennen dat je een bijzonder mannetje bent. Dan zou t soms niet zo zwaar wegen, de dankbaarheid, de blijdschap. Maar ook het gevoel van maar al te goed weten waar ik als mama verantwoordelijk voor ben. Een mensje dat al is maar nog begeleid moet worden naar de toekomst. Mama is soms nog bang. Bang om je alsnog te verliezen. Te weten wat er zou kunnen gebeuren, komt af en toe nog flink binnen. Iedere dag passeer...

Toen ik mijn (veel te dure) Pilea stekje ergens vorig jaar ophaalde was ik zo blij als een kind. Een heuse baby in huis. En dat terwijl ik zelf zwanger was van baby Livia. Het voelde toch wel speciaal. Iedere week keek ik uit naar nieuwe blaadjes. Misschien zou ze zelf ooit moeder kunnen worden en mij voorzien van haar baby's. (Nog meer groen in huis!) Maanden verstreken en het groeien bleef uit. Ik baalde er een beetje van en zoals dat dan gaat werd ze een beetje verwaarloosd. Baby Livia werd geboren. Onze kraamhulp ('onze vaste' zei ik pas gekscherend tegen Herwin, ze was er immers bij Glenn ook) een dijk van een vrouw en hoe ze mij redde met mijn baby, zo redde zij ook mijn arme baby pilea. Ze stond gewoon veel te donker. Dat ik daar zelf niet aan gedacht had, want toen ze lang en breed vertrokken was, begon ze flink te groeien. Het is maar een plant, al staat ze wel een beetje symbool voor het nieuwe leven wat ons werd gegeven. Hoe we van het donker naar het lich...

Lieve Glenn Soms droom je de grootste dromen. Dromen over kleine dingen en die van grote dingen. Dat die grote mocht uitkomen, zo snel, had ik niet kunnen dromen. Ineens was daar n klein, wat we toen nog niet echt wisten, meisje in mama's buik. Natuurlijk wist mama direct dat t n meisje zou zijn. Voor de volle honderd procent. Ik zou de muur zonder nadenken roze hebben geschilderd en in de winkel -een paar- roze kledingstukken hebben aangeschaft. Want zoals iedereen al zei, heeft mama een sterk moederinstinct. Zoals toen met jou. Laatst zei de arts als jij als mama er niet was geweest dan was Glenn er niet meer geweest..BAM...! De verantwoording die ik draag voor jou en je kleine zus sloeg weer in als een confronterende bom. Ik denk niet dat t voor niks was. Dat oersterke instinct. Mama is zo vaak zo bang geweest. Tot ik me besefte dat ik ook bij dit kindje erop mocht vertrouwen dat het goed zou zitten. Op dat moment viel mn angst wonder boven wonder weg, als sneeuw voor de zon...

Lieve Glenn Stond je daar alweer. Vanmiddag aan het hekje naar iedere voorbijganger aan het hekje bijna schreeuwend 'haaaai' te roepen. Er zijn mensen die verrast omkijken en zien dat er n jonge man van 2 en 4 maanden naar hun staat te zwaaien. Gewoon, omdat je dat leuk vindt.. Je wordt groot. Ik zie t bijna gebeuren. Je koppie wordt anders en met de dag wordt je weer iets wijzer..al praat je dan niet, op een sporadisch 'mmmmm wat lekker!' na, je snapt t allemaal. Stilzitten lukt je soms. Als de tv aanstaat. Wanneer je em stiekem zelf via de zijkant van de tv hebt aangezet. Soms bezit ik de kracht om te zeggen dat t niet mag. Vaker niet. Als ik jouw blije hoofdje zie. Soms vraag ik mezelf af hoe t kan dat ik jouwn moeder mag zijn. Waar ik het aan verdiend heb om n jochie die zo grappig en sociaal en lief is om me heen te mogen hebben. Ik hoop dat je zo mag blijven. Gewoon wie je bent. Ondanks dat er weleens situaties zullen zijn die je van je pad af zullen bren...

Eigenlijk had ik mn verhaal al klaar voor je. In mn hoofd had ik die woorden allemaal al voor je opgeschreven. En nu... Nu het erop aankomt weet ik niet meer wat ik wilde schrijven. Ik wijt het steeds aan de hormonen. Er is een nieuwe baby (zoals mijn neef van 7 dat noemt) onderweg. Het teken dat mijn leven en dat van Glenn door is gegaan. Als je t aan Glenn vraagt, die weet gelukkig van niks meer. Want ik zou een keus kunnen hebben. Boos op je kunnen blijven, je dood kunnen wensen of mezelf erbij neerleggen dat er mensen zijn die hun verantwoording niet kunnen of willen nemen. Ik weet trouwens ook niet wat voor straf je hebt gekregen. Het doet me weinig, want ik zou niet weten of jij je les eruit zou trekken. Een jaar na het auto ongeluk zou ik je alsnog kunnen vervloeken. Ik doe het niet. Natuurlijk word ik weleens pisnijdig als ik er aan terugdenk. Wat zou ik anders moeten verwachten van mezelf. Ik ben zeer zeker geen heilige. Het verschil is alleen dat ik mezelf er niet door la...