Lieve Glenn
Soms droom je de grootste dromen. Dromen over kleine dingen en die van grote dingen. Dat die grote mocht uitkomen, zo snel, had ik niet kunnen dromen. Ineens was daar n klein, wat we toen nog niet echt wisten, meisje in mama's buik.
Natuurlijk wist mama direct dat t n meisje zou zijn. Voor de volle honderd procent. Ik zou de muur zonder nadenken roze hebben geschilderd en in de winkel -een paar- roze kledingstukken hebben aangeschaft.
Want zoals iedereen al zei, heeft mama een sterk moederinstinct. Zoals toen met jou. Laatst zei de arts als jij als mama er niet was geweest dan was Glenn er niet meer geweest..BAM...! De verantwoording die ik draag voor jou en je kleine zus sloeg weer in als een confronterende bom. Ik denk niet dat t voor niks was. Dat oersterke instinct.
Mama is zo vaak zo bang geweest. Tot ik me besefte dat ik ook bij dit kindje erop mocht vertrouwen dat het goed zou zitten. Op dat moment viel mn angst wonder boven wonder weg, als sneeuw voor de zon.
En nu Livia er is, blijkt er niks zo ingewikkeld als te zien wat ze wil op momenten dat ze huilt. Alsof dit soort materie te makkelijk is en ik veel te krampachtig ben en als de dood ben een behoefte over het hoofd te zien. Mijn gezonde verstand schreeuwt om ontspanning. Adem in adem uit. Je baby veranderd niet zomaar in n monster die kiest voor 'het verkeerde pad'. Daar is heel wat voor nodig...
Met drie weken beleefde ik weer even wat we toen beleefden met jou. Het was weer even 5 mei 2014. Hoe ik ook verder ging met waar ik mee bezig was, steeds weer werd me n blik terug gegeven, waarmee ik het gevoel had dat het mn toekomst zou zijn. Niet dat ik me zorgen maakte om Livia. Verre van dat.
Dat ik het zo pittig zou vinden had ik niet verwacht. Gek toch. Zolang mn baby maar gezond zou zijn dan zou die roze wolk er vanzelf wel komen.
Het wonder is groot. Zo groot dat ik het eigenlijk nog niet beseffen kan.
Liefs
Je Mama
Reacties
Een reactie posten