Doorgaan naar hoofdcontent

Over wonderen enzo

Lieve Glenn

Soms droom je de grootste dromen. Dromen over kleine dingen en die van grote dingen. Dat die grote mocht uitkomen, zo snel, had ik niet kunnen dromen. Ineens was daar n klein, wat we toen nog niet echt wisten, meisje in mama's buik.

Natuurlijk wist mama direct dat t n meisje zou zijn. Voor de volle honderd procent. Ik zou de muur zonder nadenken roze hebben geschilderd en in de winkel -een paar- roze kledingstukken hebben aangeschaft.

Want zoals iedereen al zei, heeft mama een sterk moederinstinct. Zoals toen met jou. Laatst zei de arts als jij als mama er niet was geweest dan was Glenn er niet meer geweest..BAM...! De verantwoording die ik draag voor jou en je kleine zus sloeg weer in als een confronterende bom. Ik denk niet dat t voor niks was. Dat oersterke instinct.
Mama is zo vaak zo bang geweest. Tot ik me besefte dat ik ook bij dit kindje erop mocht vertrouwen dat het goed zou zitten. Op dat moment viel mn angst wonder boven wonder weg, als sneeuw voor de zon.

En nu Livia er is, blijkt er niks zo ingewikkeld als te zien wat ze wil op momenten dat ze huilt. Alsof dit soort materie te makkelijk is en ik veel te krampachtig ben en als de dood ben een behoefte over het hoofd te zien. Mijn gezonde verstand schreeuwt om ontspanning. Adem in adem uit. Je baby veranderd niet zomaar in n monster die kiest voor 'het verkeerde pad'. Daar is heel wat voor nodig...

Met drie weken beleefde ik weer even wat we toen beleefden met jou. Het was weer even 5 mei 2014. Hoe ik ook verder ging met waar ik mee bezig was, steeds weer werd me n blik terug gegeven, waarmee ik het gevoel had dat het mn toekomst zou zijn. Niet dat ik me zorgen maakte om Livia. Verre van dat.

Dat ik het zo pittig zou vinden had ik niet verwacht. Gek toch. Zolang mn baby maar gezond zou zijn dan zou die roze wolk er vanzelf wel komen.

Het wonder is groot. Zo groot dat ik het eigenlijk nog niet beseffen kan.

Liefs
Je Mama

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Elf jaar later

Is het niet mooi om te merken hoe veerkrachtig een mens kan zijn?  Dat er weer lucht komt in een trauma. En het trauma niet langer meer een trauma heet? Niet dat de ervaring weg is. (Daar kun je op hopen als je er middenin zit)  Nee, het is niet meer licht ontvlambaar. Het hangt niet meer boven je hoofd als een donkere grijze massa die je overal achtervolgt.  Ergens laat je het dan toch los. Heel voorzichtig laat het los, als een lijm die zijn kleefkracht verliest, zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Nog altijd word ik er door geroerd. Of dat ik soms huil wanneer ik iemand vertel over toen. Dat is niet erg, want het mag er ook gewoon bij horen. Het hoeft niet weg. Net als littekens. Deze zie je alleen niet direct. Hij zit immers op mijn hart. En dat heeft ook weer wat fijns in zich.  En niet alleen dat. Elf blijkt ook de leeftijd van de ontelbare, soms mooie (levens)vragen.  "Toen ik een baby was en mijn hartje erg ziek ging de dokter toen hier *wijst naar ...
Een reactie posten
Meer lezen

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...
Een reactie posten
Meer lezen

de blaadjes van de bomen

Ik kijk naar buiten. De regen en de wind die maken dat alle blaadjes van de bomen vallen. Herst in volle glorie.  Hier thuis hebben ze het weleens over sneeuw. Ik vertel ze dan dat het nog niet koud genoeg is daarvoor. Alles op z'n tijd.  Nog niet eerder zag ik de herfst zo aanwezig als nu. Iedere dag kijk ik naar buiten en kan ik bijna vertellen hoeveel blaadjes er liggen. De kleurenpracht erbij maakt het een wonderlijk geheel. Als in een schilderij maar dan in het echt en nog veel mooier.  Ik word er blij van en tegelijk ook bang.  De wind. De regen. De tijd om dingen los te laten. Al ben ik blij dat het gewoon maar gebeurd en we het niet in de hand hebben. Dat we het moeten doen met de aanwezigheid van het nu. De uitdaging van het omarmen van dingen waar we geen controle over hebben.  Het leven met volle teugen. Met alles wat daarin leeft. Vreugde, maar ook mijn pijn en angst. Zo kan het blauw van de zomer net zo mooi zijn als het grijs van de herfst 💛 ...
Een reactie posten
Meer lezen