Moederdag

Lieve Glenn

Moederdag.
Drie jaar geleden maakte jij mij mama. Een heel mooi mannetje.

Ik wist eigenlijk niks van het moederschap. Had natuurlijk weleens naar Jo Frost gekeken. Ik had al een neefje en een nichtje. Een klein buurmeisje, kindjes van vriendinnen, maar hoe ik het zelf zou doen. Geen idee!
Het leek me gewoon t einde om een kindje te hebben. Als kers op de taart.

De koers stond nog open. Welke kant we op zouden varen als ouders stond nog open. En toen gebeurde t. Je werd geboren. Je bleek ziek.
De grond onder mn voeten vandaan.

Ik zou in alle toonaarden willen ontkennen dat je een bijzonder mannetje bent. Dan zou t soms niet zo zwaar wegen, de dankbaarheid, de blijdschap. Maar ook het gevoel van maar al te goed weten waar ik als mama verantwoordelijk voor ben. Een mensje dat al is maar nog begeleid moet worden naar de toekomst. Mama is soms nog bang. Bang om je alsnog te verliezen. Te weten wat er zou kunnen gebeuren, komt af en toe nog flink binnen. Iedere dag passeert nog wel een keer de revue wat er is gebeurd. Het voelt als moeder zijn tot op t bot.

Wat ik zou willen is vooral een normale moeder zijn. Maar wat is normaal? Er is geen norm voor! Hoe harder ik probeer, hoe meer t me tegenwerkt. Het kan ook niet, het is onhaalbaar. Vooral niet na wat we hebben meegemaakt. Het zou denk ik ook bijzonder zijn als het niet zo was.

Wat ik jou en mezelf wens zijn goedwerkende oren. Je kan soms t bloed onder mn nagels vandaan halen met je streken. Dat lachje als iets niet mag. Bloedirritant. En tegelijkertijd vind ik het -een soort van!- fijn omdat er dan toch iets is wat gewoon heel normaal is.

Blij dat ik jouwn mama mag zijn. En nou ja, eerlijk, soms vind ik het ook gewoon retezwaar. Maar weetje, ik hou toch wel van je. Net als van je zus. Want kiezen tussen jullie 2 kan ik al helemaal niet ♡

Liefs
Je Mama