Als muziek in mn oren...

Mama! Mama? Mama, papa bus!
Ja lieverd, papa is met de bus. Weet je nog wat ie ging doen?
Stilte
Papa is aan t werk vandaag he. Hij komt straks weer terug.

Mama! Mama? Mama! Mama mama mama mama.
Ja lieverd?
Auto mama!
Dat is de auto van mama. Dat heb je goed gezien.
Glenn mee? Zusje mee? Mama mee?
Ja we gaan straks weg. En dan mag zusje mee. Dat wil je graag he. Vind je zusje zo lief?
Ja!

Ik heb nooit gedroomd van het moederschap. Ik had als meisje geen ambities om kinderen te krijgen. Niet dat ik dat niet wilde. Het bleef gewoon in het midden..

En toen k dan eenmaal wilde moest het liever gister als vandaag. Zoals ik al had verwacht bleef het uit. Een jaar of 3 (en een maand)

Geen idee hoe t zou zijn toen ik zwanger was van mijn eerste. Hoe dat werkte met baby's. Een soort van onbevangenheid en toch niet helemaal. Het was nou eenmaal zo bijzonder dat ik het niet kon geloven en ook bang was dat mijn blijdschap kon omslaan in verdriet omdat ik toen al wist dat als je iets hebt, je het ook zo kan verliezen. Maar wel over hoe het zou zijn als de baby eenmaal geboren was.

Toen mn baby wat ouder werd en ik om me heen baby's zag die huilden om hun mama als ze even niet in het zicht waren, vroeg ik mezelf weleens af hoe dat zou zijn. Zo'n mamaplakker.

Want van alles wat we meemaakten, was dat hetgeen wat niet gebeurde. Geen tranen met tuiten als mama er niet was. Geen mama geroep bij een valpartij. Geen gekleef of gehang aan mama's been.

Ik zei weleens dat ik dan misschien zijn moeder was, maar Glenn was niet van mij, maar van de wereld en de wereld was van hem.

Bij iedereen klom hij op schoot. De meest wildvreemde werd geknuffeld. Liep met iedereen weg.
'Wat een makkelijk kind!'
Misschien wel, maar soms vond ik dat allesbehalve makkelijk. Voor mezelf.

Want ik had ervoor gekozen mn kind te laten zijn. Dit toe te laten en hem daarin zn weg te laten vinden. Hem op vreemde schoten te laten zitten. Hem met knuffels van onbekenden te laten overspoelen. Op de achtergrond stond ik voorzichtig toe te kijken.

Bestond ik wel? Wist hij wel dat ik zijn moeder ben?

Nee geen jaloezie.

Meer iets onverwachts. Na alles wat er gebeurd is...
Meer het loslaten.
'Laat hem maar!' Hoor k mezelf zo weer zeggen als iemand daar anders over dacht. Dat snap ik best.
Maar het was nodig.

Het was nodig voor hem. Zodat hij nu, als hij valt zn armpjes om me heen slaat en 'mama' hem mag troosten. 

Mama! Mama? Mama! Mamamamamama?!
Papa bus! ♡