Doorgaan naar hoofdcontent

Als muziek in mn oren...

Mama! Mama? Mama, papa bus!
Ja lieverd, papa is met de bus. Weet je nog wat ie ging doen?
Stilte
Papa is aan t werk vandaag he. Hij komt straks weer terug.
Mama! Mama? Mama! Mama mama mama mama.
Ja lieverd?
Auto mama!
Dat is de auto van mama. Dat heb je goed gezien.
Glenn mee? Zusje mee? Mama mee?
Ja we gaan straks weg. En dan mag zusje mee. Dat wil je graag he. Vind je zusje zo lief?
Ja!
Ik heb nooit gedroomd van het moederschap. Ik had als meisje geen ambities om kinderen te krijgen. Niet dat ik dat niet wilde. Het bleef gewoon in het midden..
En toen k dan eenmaal wilde moest het liever gister als vandaag. Zoals ik al had verwacht bleef het uit. Een jaar of 3 (en een maand)
Geen idee hoe t zou zijn toen ik zwanger was van mijn eerste. Hoe dat werkte met baby's. Een soort van onbevangenheid en toch niet helemaal. Het was nou eenmaal zo bijzonder dat ik het niet kon geloven en ook bang was dat mijn blijdschap kon omslaan in verdriet omdat ik toen al wist dat als je iets hebt, je het ook zo kan verliezen. Maar wel over hoe het zou zijn als de baby eenmaal geboren was.
Toen mn baby wat ouder werd en ik om me heen baby's zag die huilden om hun mama als ze even niet in het zicht waren, vroeg ik mezelf weleens af hoe dat zou zijn. Zo'n mamaplakker.
Want van alles wat we meemaakten, was dat hetgeen wat niet gebeurde. Geen tranen met tuiten als mama er niet was. Geen mama geroep bij een valpartij. Geen gekleef of gehang aan mama's been.
Ik zei weleens dat ik dan misschien zijn moeder was, maar Glenn was niet van mij, maar van de wereld en de wereld was van hem.
Bij iedereen klom hij op schoot. De meest wildvreemde werd geknuffeld. Liep met iedereen weg.
'Wat een makkelijk kind!'
Misschien wel, maar soms vond ik dat allesbehalve makkelijk. Voor mezelf.
Want ik had ervoor gekozen mn kind te laten zijn. Dit toe te laten en hem daarin zn weg te laten vinden. Hem op vreemde schoten te laten zitten. Hem met knuffels van onbekenden te laten overspoelen. Op de achtergrond stond ik voorzichtig toe te kijken.
Bestond ik wel? Wist hij wel dat ik zijn moeder ben?
Nee geen jaloezie.
Meer iets onverwachts. Na alles wat er gebeurd is...
Meer het loslaten.
'Laat hem maar!' Hoor k mezelf zo weer zeggen als iemand daar anders over dacht. Dat snap ik best.
Maar het was nodig.
Het was nodig voor hem. Zodat hij nu, als hij valt zn armpjes om me heen slaat en 'mama' hem mag troosten. 
Mama! Mama? Mama! Mamamamamama?!
Papa bus! ♡

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...
Een reactie posten
Meer lezen

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...
Een reactie posten
Meer lezen

Dag #8

Lieve Glenn Wachten duurt lang. Heb ik je vast al tig duizend keer gezegd, maar vandaag was t alweer zo ver. Eerst wachten op de ECG. Die al vele malen later werd uitgevoerd dan gepland. En dan wachten op de uitslag. Gelukkig helemaal in orde! Dus, de pacemakerdraden mogen eruit  :-) En dan wachten op de thoraxchirurg. Aangezien t vakantie is, is er maar een in t huis. Normaal zou t niet erg zijn, maar je moet volgens protocol dus daarna 24 uur aan de monitor, omdat die draden dus in je hartje prikken. Wachten dus en die rekensom dus, voor als t morgen wel goed is. Nou ja goed, we zullen t zien. Het gaat goed met je. Dat is zo fijn. Wel een gesprekje met de arts gehad over je eetgedrag, wat momenteel echt te weinig is om aan te komen. We denken en hopen dat t thuis goed komt. Papa's kookkunsten zijn de beste. Dat zeggen we maar niet te vaak. Zometeen gaat ie nog naast zn schoenen lopen ;-) Maar wat een enorm verschil met vorig jaar. Mama dacht eraan vanmiddag in een moment allee...
Een reactie posten
Meer lezen