Van het donker naar t licht (en soms andersom)

Toen ik mijn (veel te dure) Pilea stekje ergens vorig jaar ophaalde was ik zo blij als een kind. Een heuse baby in huis. En dat terwijl ik zelf zwanger was van baby Livia. Het voelde toch wel speciaal.
Iedere week keek ik uit naar nieuwe blaadjes. Misschien zou ze zelf ooit moeder kunnen worden en mij voorzien van haar baby's. (Nog meer groen in huis!)
Maanden verstreken en het groeien bleef uit. Ik baalde er een beetje van en zoals dat dan gaat werd ze een beetje verwaarloosd.

Baby Livia werd geboren. Onze kraamhulp ('onze vaste' zei ik pas gekscherend tegen Herwin, ze was er immers bij Glenn ook) een dijk van een vrouw en hoe ze mij redde met mijn baby, zo redde zij ook mijn arme baby pilea. Ze stond gewoon veel te donker. Dat ik daar zelf niet aan gedacht had, want toen ze lang en breed vertrokken was, begon ze flink te groeien.

Het is maar een plant, al staat ze wel een beetje symbool voor het nieuwe leven wat ons werd gegeven. Hoe we van het donker naar het licht gingen en daarvan weer groeiden. Zelfs zoveel dat we daaruit weer konden putten toen het leven weer wat donkerder was. Zoals nu, nu het bijna weer mei is. De maand waar nog altijd een waas overheen ligt. Ik mag weer even voelen hoe het was. Wat het met me gedaan heeft, maar ook hoe ik er weer uit ben gekomen.

Het voelt soms best pittig. Vooral omdat Glenn ouder wordt. Het liefste mannetje is net 3 geworden. De gedachte dat ik dat misschien allemaal had moeten missen als t anders gelopen was leg ik zoveel mogelijk naast me neer, maar ik kan niet ontkennen dat k daar ook intens verdrietig om kan zijn. En tegelijk heel dankbaar omdat we ons geen betere afloop hadden kunnen wensen. En dan word ik weer heen en weer geslingerd. Zeker ook omdat ik ook maar een gewone moeder ben die onredelijk kan doen of schreeuwt. Schuldgevoel is dan wat er van over blijft.

Ik weet precies hoe t werkt. Het kind moet iets goed meekrijgen van zn ouders. Dus dat behoeft geen speciale behandelingen van zn ouders. Hij zelf weet er ook gewoon niks meer van. Hoop ik dan..

Het verleden krijgt steeds meer een plek. Al denk ik er nog iedere dag aan. Het is fijn om je niet druk te hoeven maken om kleine dingen. En soms zou ik dat wel leuk vinden. Als mn kind griep heeft bijvoorbeeld. Of als die te lang voor de tv heeft gezeten. Of als ik zelf denk dat mn lijst met regels voor t kind tekort is. Als in een gewone moeder die zich druk maakt om 'niks'. Hoe fijn zou dat kunnen zijn.

Mn rugzak werkt zowel de goede kant op als een andere kant. Het is niet erg want zoals met alles zal t zn weg wel vinden. Het wordt altijd weer licht. En dan zie je weer dat je gegroeid bent..