Verhalen over ons alledaagse leven. Zo gewoon dat het bijzonder is.

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...

1. Het is zomer. Nu al. Ik hou van de lente. Meer dan van de zomer. Dat gevoel bij de bomen die weer groen worden, de bloemen in de knop en t gras wat weer tig x in de week gemaaid mag (moet) worden (gelukkig heb ik een eigen chef de pelouse ;) Het is al over 8x school zomervakantie. Mijn hemel. Wat is dat met de tijd? Glenn heeft trouwens 8 weken. 'Maar coronatijd ging toch ook goed?' Ja, maar toen was t dus lente! ;-) 2. We kozen voor een vrije school voor speciaal onderwijs. Neen, dat wil niet zeggen dat ze er vrij zijn. Of mogen doen wat ze maar willen. Ik moet altijd een beetje grinniken als ik eraan denk dat veel mensen dat denken. In het kort komt het erop neer dat er naar het kind wordt gekeken, het minder leren uit de boekjes is, maar meer ervaren en voelen.  3. En dan t afscheid. Als ik iets stom vind is dat t wel. Zeker van die ene juf. De beste vriendin van mijn zoon. Ze is erbij vanaf het begin en heeft hem zien groeien. Nu ik toch al om alles huil, kan dit er ook ...

Één. We deden een gesprek op een nieuwe school voor Glenn vandaag. Ik was er wel aan toe en had er zelfs een soort zin in. Het zou duidelijk worden waar we voor konden kiezen. Eenmaal daar voelde ik de bui al hangen; m'n tranen zaten hoog en zagen geen andere weg dan de uitgang. Eerder kon ik daar wel van balen maar  inmiddels weet ik wel dat het niet erg is. Meestal dan, want soms wil je ook gewoon dingen vertellen zonder te huilen.  Ik weet dat dit goed is voor die grote zoon van mij, maar m'n hart vindt het heel erg dat hij niet meer echt in de buurt zal zijn. Dat ik hem niet zomaar op kan halen als er wat is. Twee-en-twintig kilometer, in plaats van 800 meter. Mijn grote kleine zes jarige.  Twee.  Het liet me denken aan die keer dat een peuterjuf ooit zei dat 4 dagdelen daar goed voor hem zouden zijn. Ik wilde dat volstrekt niet. Er was daar iemand geweest die had gezegd dat ik moeite had om hem los te laten. Ik werd er boos van en zette m'n stekels op. Eigenlijk...

Lieve Glenn Pasgeleden schreef ik t al eens ergens. Het leven met jou is nooit saai.  Sinds die 6 jaar dat je in ons leven bent gaat er eigenlijk geen dag onopgemerkt voorbij. En hoewel de dagen soms lang zijn maar de jaren kort, was en is t eigenlijk een enorme reis rond de aarde ansich.  En wat gunnen wij jou een plekje, waar je je meer begrepen mag voelen, je meer  mag  ontwikkelen, waar je meer aandacht krijgt en een plek waar t niet raar is om een beetje uit de maat te lopen, gewoon, omdat ze dat allemaal doen. En omdat we niet kunnen vasthouden aan dat wat wij voor ogen hebben, ondanks de tranen die er gevloeid zijn. En daarom zijn we op zoek naar een nieuwe school. En ik merk dus echt dat t weer een nieuw soort loslaten is. Het is nu eenmaal niet een kwestie van zelf halen en brengen en daarmee in de buurt bij kinderen die je kent. Ik heb t vaker moeten doen, maar eigenlijk went het gewoon niet.  Het onbekende oord.   Het is oké (denk ik) JIJ bent in...

Gek is t eigenlijk, als ik mijn ogen dichtdoe weet ik precies weer wat voor tijd het is.  Ik weet het niet alleen. Ik voel het.  Een crisis, die 5 weken zou duren. Of eigenlijk, na die 5 weken pas echt begon.  Ik weet nog wel dat ik het ziekenhuis miste. Er waren mensen die er vertrouwen voor mij in hadden wanneer ik dat zelf niet had. Er was altijd wel iemand om mee te praten. Thuis was ik alleen, met mezelf.  Ik trok het maar slecht, want ik kende mezelf niet meer. Ik vertrouwde mezelf niet meer. Daar waar ik zo daadkrachtig bleek op die 5 mei, zo trok de mist over mijn beoordelingsvermogen.  Waardeloos voelde ik me. Volledig verdwaald. Bang. O zo bang. 'Kom hem maar halen, want ik kan dit niet aan'.  Inmiddels is het 2020. We leven al even in een crisis. Covid-19. Ik voelde de angst aan het begin. Ik zag het bij medemensen. Zo kreeg ik eens een boos gezicht, omdat ik niet genoeg afstand hield. En de tijd is zo vreemd. De mensen missend, niemand om mee te...

Het was gewoon een poes, die poes van ons. Ik had haar zelf uitgekozen. Ooit, op een boerderij. Ik wilde een witte, maar de witte was geen vrouwtje. Deze zou het daarom worden. Wit met zwart en onder haar neus een typisch zwart snorretje. Een echt maatje voor onze andere poes.  Ze kroop in alle bakjes. In alle dozen en op alle dekentjes, waarna ik verzuchtte over wat voor een haarbal ze eigenlijk was. Met haar altijd natte neus waarmee ze tegen je arm tikte en die tong, die altijd over je hand likte. Eentje die met je meeliep als je een rondje buiten liep. Zo liep ze een keer mee tot aan de supermarkt. Ik liep toen gauw naar binnen, om meteen te hopen dat ze me niet gevolgd was, de winkel in.  Zoals ze altijd melk dronk uit de bekers van het kroost als we even de andere kant op keken. Ze was eigenlijk heel normaal en gewoon, die kat van ons. Ze was er altijd. Een aanvulling in het huis. Net als een meubel. En eigenlijk veel meer dan dat. De eerste jaren zonder kinderen.  ...

Ik staar van buiten, waar de zon in al haar enthousiasme schijnt, naar m'n handen. Kapot en droog van al het wassen.  Het deed me ergens aan denken, want bijna 6 jaar geleden was dit ook. Alleen scheen de zon niet. Het was donker.  Een crisis, die wel even zou duren.  Inmiddels zitten we weer in crisistijd. Dit keer dan wel met de rest van de wereld. En het is niet donker. Want jij bent hier, bij ons :)  Misschien is t dat ik dit zeg omdat ik je moeder ben, maar ik vind je een buitengewoon groot talent. Een talent in wat het leven werkelijk inhoudt. Want het pad met jou is niet altijd even goed zichtbaar. Het loopt wat kronkelig. We vallen ons soms een hoop builen aan de hobbels en gaten. Het vaakst loop je voor ons uit. Soms laat je het toe dat je moeder voorop mag lopen en soms lopen we naast elkaar.  Het is roeien, kapseizen, een nat pak halen en weer de boot in. En dan gebeurd het, wanneer ik het niet verwachtte; je laat ons de mooiste vergezichten zien. De ...