Één.
We deden een gesprek op een nieuwe school voor Glenn vandaag. Ik was er wel aan toe en had er zelfs een soort zin in. Het zou duidelijk worden waar we voor konden kiezen. Eenmaal daar voelde ik de bui al hangen; m'n tranen zaten hoog en zagen geen andere weg dan de uitgang. Eerder kon ik daar wel van balen maar inmiddels weet ik wel dat het niet erg is. Meestal dan, want soms wil je ook gewoon dingen vertellen zonder te huilen. Ik weet dat dit goed is voor die grote zoon van mij, maar m'n hart vindt het heel erg dat hij niet meer echt in de buurt zal zijn. Dat ik hem niet zomaar op kan halen als er wat is. Twee-en-twintig kilometer, in plaats van 800 meter. Mijn grote kleine zes jarige. Twee.
Het liet me denken aan die keer dat een peuterjuf ooit zei dat 4 dagdelen daar goed voor hem zouden zijn. Ik wilde dat volstrekt niet. Er was daar iemand geweest die had gezegd dat ik moeite had om hem los te laten. Ik werd er boos van en zette m'n stekels op. Eigenlijk snapte ik niet zo goed waarom ik boos werd. De mist was nog niet opgetrokken om het te kunnen zien.
Vandaag zag ik het heel duidelijk. Er was een tijd dat ik niet dag en nacht bij hem kon zijn en ik niet voor hem kon zorgen. In een normale setting zou je je je baby kunnen oppakken wanneer die dat nodig heeft. En binnen 1 tel bij hem zijn. Niet op 7 minuten wandelen. En met zoveel draadjes aan dat kleine lijfje die ontelbaar leken was dat gewoon onmogelijk.
Drie.
Peuters die je soms verbaasd doen staan. Ik liet aan Livia een mooie collectie jurken zien op een website. Ik kon zelf niet goed kiezen, dus mocht zij dat doen. 'Nee mama, ik hoef geen jurk, want ik heb er al 1'. Wat? Kun je dat nog eens herhalen? Ik hoef niet te denken dat ze dat zal zeggen als ze 13 is.
Vier.
Middagdutjes. Ik zei dat ik even naar boven ging en belandde al slapend in m'n bed. Wakker werd ik van man en kinderen die terugkwamen met een bakfiets. 'Jij hebt ook nergens zin in vandaag he?' vroeg de man. Dat heb je goed gezien inderdaad.
Reacties
Een reactie posten