Gek is t eigenlijk, als ik mijn ogen dichtdoe weet ik precies weer wat voor tijd het is.
Ik weet het niet alleen. Ik voel het.
Een crisis, die 5 weken zou duren. Of eigenlijk, na die 5 weken pas echt begon.
Ik weet nog wel dat ik het ziekenhuis miste. Er waren mensen die er vertrouwen voor mij in hadden wanneer ik dat zelf niet had. Er was altijd wel iemand om mee te praten. Thuis was ik alleen, met mezelf.
Ik trok het maar slecht, want ik kende mezelf niet meer. Ik vertrouwde mezelf niet meer. Daar waar ik zo daadkrachtig bleek op die 5 mei, zo trok de mist over mijn beoordelingsvermogen.
Waardeloos voelde ik me. Volledig verdwaald. Bang. O zo bang. 'Kom hem maar halen, want ik kan dit niet aan'.
Inmiddels is het 2020. We leven al even in een crisis. Covid-19. Ik voelde de angst aan het begin. Ik zag het bij medemensen. Zo kreeg ik eens een boos gezicht, omdat ik niet genoeg afstand hield. En de tijd is zo vreemd. De mensen missend, niemand om mee te praten, nou ja, niet in het echt. Geen mens die een arm om je heen slaat en je zegt dat het goedkomt. Alleen met hunzelf..
Acht weken zijn we verder. We kunnen niet veel kanten op. De keuze mogelijkheden zijn beperkt. Toen ik hoorde dat er geen school zou zijn moest ik er weer aandenken, dat ik weer alleen zou zijn, alleen met mezelf en mijn kinderen.
De mist is opgetrokken. Inmiddels voel ik hoeveel bergen ik heb verzet. Want ondanks bepaalde dingen waar ik nogal eens tegenaan loop, hebben we het fijn gehad samen. Een bonustijd waar ik goede herinneringen aan heb. Met vertrouwen in mezelf. Zijn met mezelf. En mezelf de moeite waard vinden.
Angst is er soms. 'Hallo angst, ik ben niet bang voor je hoor'.
Ik ben soms bang om hem alsnog kwijt te raken. Als ie uitslaapt tot 8.30, in plaats van om 6.27 naast mijn bed te staan; 'hallo mama! Mag ik bij jou in bed?' Dit keer is t anders. Vrediger. Het mag er ook zijn, desnoods naast me in bed. En dat is gewoon oke.
We grow through what we go through
Reacties
Een reactie posten