Verhalen over ons alledaagse leven. Zo gewoon dat het bijzonder is.

'Hij is naar de hemel', vertelde ik mijn zoon. Hij keek me aan. 'Wat is een hemel?', vroeg hij. Ik zei hem zomaar dat hij misschien wel wist hoe dat eruit zou kunnen zien.. Onverwachts viel het laatste blaadje van de boom op de grond. Ik weet niet of het blaadje het heeft geweten. Of het heeft geweten dat het zoveel verdriet zou geven.. Op een zeker moment kwam de zon weer tevoorschijn. Alsof ze ons iets zeggen wilde. 'Kom maar hier bij mij. Ik zal je troosten en je warmte geven. Daar hoef je niets voor te doen want Ik heb je lief'.  En zo kunnen we voorzichtig beginnen aan het leven van alle dag. In een wereld die toch doordraait. Op een eigen tijd en hoe je je ook voelen mag. Al is het een zesje en geen negen of een tien.  Soms mogen we dan weer even voelen van iets van het grote gemis. Op een onbewaakt moment als een soort weeënstorm die opdoemt uit iets simpels. Als je loopt over straat of als je de afwas staat te doen.  Tijd is wat we onszelf kunnen geven i...

Het allerliefste meisjeskind is bijna 3. Sinds dat er kinderen hier geboren zijn is de tijd alleen nog maar meer iets ongrijpbaars geworden. Want wat is nu eigenlijk 3 jaar? En toch is ze niet meer het onschuldige kleine baby'tje van toen.  Nee, als je met hele zinnen spreekt, vier keer zoveel weegt als toen, dat je maar al te goed weet wat je wilt of eigenlijk vooral wat je niet wilt, dan is er toch veel veranderd.  En hoewel ik al een moeder was van de broer, heb ik dat hele moederschap opnieuw moeten uitvinden. Ik dacht vaak dat ik het toen wel wist maar ik had het mis. De maatstaven in mijn hoofd golden voor een ongezond geboren kind. Het gezonde kind was zoiets bijzonders. Mijn geest begreep er helemaal niets van.  Want hoe ga je nou om met een kind die in de pas loopt? Die nergens extra zorg bij nodig heeft? Die geen streep over haar borstkas heeft lopen? Wat een nieuwe grote verantwoordelijkheid. Want hoe zorg je dan dat dit kind niet in de goot beland als het late...

Ik kijk naar buiten. De regen en de wind die maken dat alle blaadjes van de bomen vallen. Herst in volle glorie.  Hier thuis hebben ze het weleens over sneeuw. Ik vertel ze dan dat het nog niet koud genoeg is daarvoor. Alles op z'n tijd.  Nog niet eerder zag ik de herfst zo aanwezig als nu. Iedere dag kijk ik naar buiten en kan ik bijna vertellen hoeveel blaadjes er liggen. De kleurenpracht erbij maakt het een wonderlijk geheel. Als in een schilderij maar dan in het echt en nog veel mooier.  Ik word er blij van en tegelijk ook bang.  De wind. De regen. De tijd om dingen los te laten. Al ben ik blij dat het gewoon maar gebeurd en we het niet in de hand hebben. Dat we het moeten doen met de aanwezigheid van het nu. De uitdaging van het omarmen van dingen waar we geen controle over hebben.  Het leven met volle teugen. Met alles wat daarin leeft. Vreugde, maar ook mijn pijn en angst. Zo kan het blauw van de zomer net zo mooi zijn als het grijs van de herfst 💛 ...

Het is niet leuk te moeten horen dat je niet meer last mag hebben van iets wat zich vijf en half jaar zich heeft afgespeeld. 'Hij is toch niet dood?' Nee, daar ben ik ook heel dankbaar voor. Echt. Al is de weg niet makkelijk. Het is thuis niet altijd even makkelijk als je weet dat alles terug te herleiden is naar die gruwelijke momenten van afscheid nemen van je eigen kind. Niet wetende of hij het zou overleven. Minimale kansen. Meer dood dan levend. En dat tot 2x toe. Met zn innemende lach kun je niet anders dan blij zijn. Zelfs zijn moeilijk te sturen gedrag maakt ons dankbaar, maar o, wat is het hard werken. Voor ons beiden. De ene met het onverwerkte trauma en de ander die de kar met iedereen en alles daarin probeert te trekken. Het valt gewoon niet mee soms. Onbegrijpelijk? Ik snap dat best. Het is ook ingewikkeld. Veel omvattend. We vertellen zelf ook niet alles. Dan is het makkelijker om je eigen invulling eraan te geven en je oordeel eraan te hangen. Alles wat hier...

Het regende keihard toen ik hem ophaalde van z'n laatste schooldag. Wat een timing dacht ik nog van tevoren. Maar de regen is niet te sturen en dus pakte ik een paraplu en hop, daar ging ik. Het was me het schooljaar wel. Zo had ik een stevig gesprek met Glenn z'n juf op de eerste dag na de zomervakantie, wat ging over zindelijkheid. Ik was zo kwaad dat ik de dag erna zo boos was en de hele kleuterklas als een leeuw bij elkaar aan het briesen was. Ik was ver buiten mijn eigen boekje gegaan en leerde ik dat ik gehoord moest worden. Omwille van mijn kind en omwille van mezelf. Ik moest immers het hele jaar mijn kind naar haar toe brengen. En ik moest laten weten dat Glenn geen prinsje is, maar een lief kind met een toch wel aardige gebruiksaanwijzing. Het kwam weer goed :) want uiteindelijk konden we samen toch door een deur en kon ik af en toe even bij haar langs om te praten en soms te huilen over hoe moe ik was van zijn gedrag en het even niet meer wist over hoe en wat. W...

Het is inmiddels (iets meer dan) 5 jaar geleden dat ik begon hier met schrijven. En soms denk ik, wie zit er nou nog op mijn schrijfsels te wachten? Al deze verhalen. Maar mocht dat zo zijn - dat niemand er meer op zit te wachten, dan heb ik het nog altijd wel voor mezelf gedaan. En eigenlijk is dat al meer dan prima :) Er was een dag dat er op de deur geklopt werd. Ik deed open en er stond een groot, zwart schimmig figuur voor mijn deur. Voor dat ik het wist stond ie al binnen. Ik durfde niet naar em te kijken. Hij nestelde zich aan onze tafel, zonder dat ik daarom vroeg. Hij nam van ons eten. Terwijl ik piepte dat ie het niet moest doen ging hij onverstoord verder met eten. Hij zette zich tussen ons in terwijl ik hem vervloekte. "Ga weg! Ik wil dit niet! Ga uit mijn huis!" Hij keek niet op of om. Ik kon hem niet aanzien. Overal waar ik ging, ging hij. Gevochten heb ik. Als een leeuw. "Waarom?! Waarom hier?! Niet mijn baby! Hij hoort bij mij! Hier! Je blijft met j...

Het was vrijdagochtend. We zouden kennismaken maar dat ging zo goed, dat we gingen direct van start gingen. Jij mocht bij papa op schoot en mama las haar eigen geschreven verhaal voor. En de dokter die op je knieën trommelde om je af te leiden. Het verhaal was nog niet klaar toen je vroeg of het klaar was. Je wilde t niet meer horen en ik zag het duidelijk gebeuren. Die pijn en ellende van je babytijd kwam daar bovendrijven. Ik vond het zo verdrietig voor jou.. Liefste Glenn, Wat een goeie dag vandaag. Een met een gouden randje eigenlijk wel. Eentje die in schril contrast staat met de vorige dagen. Blijkbaar is je lieve koppie flink van slag. Dat begrijp ik best goed. De emdr is begonnen. Vorig jaar kreeg mama te horen van de geleerde dat het niet kon, dat je geen last meer kon hebben van trauma door alles wat je meemaakte in je vroege babytijd. Misschien klinkt dat wel een beetje verwijtend maar ik denk dat ik dat na vrijdag ook wel n beetje zo voel.. Het zou verwerkt worden ...