Het was vrijdagochtend. We zouden kennismaken maar dat ging zo goed, dat we gingen direct van start gingen. Jij mocht bij papa op schoot en mama las haar eigen geschreven verhaal voor. En de dokter die op je knieën trommelde om je af te leiden. Het verhaal was nog niet klaar toen je vroeg of het klaar was. Je wilde t niet meer horen en ik zag het duidelijk gebeuren. Die pijn en ellende van je babytijd kwam daar bovendrijven. Ik vond het zo verdrietig voor jou..
Liefste Glenn,
Wat een goeie dag vandaag. Een met een gouden randje eigenlijk wel. Eentje die in schril contrast staat met de vorige dagen. Blijkbaar is je lieve koppie flink van slag. Dat begrijp ik best goed.
De emdr is begonnen.
Vorig jaar kreeg mama te horen van de geleerde dat het niet kon, dat je geen last meer kon hebben van trauma door alles wat je meemaakte in je vroege babytijd. Misschien klinkt dat wel een beetje verwijtend maar ik denk dat ik dat na vrijdag ook wel n beetje zo voel..
Het zou verwerkt worden in de babytijd, zo luidde haar verdict.
Daar sta je dan als moeder zijnde. Met lege handen en n ploffend hart. Want dat was toch de reden waarvoor we een geleerde opzochten.
Mama voelde zich enigzins moe gestreden. Alles wat we probeerden werkte niet. Of tijdelijk.
Me niet gehoord voelen was toch wel het thema van de laatste jaren.
Maar godzijdank was daar iemand op een dag. Die t doorzag en er werk van maakte. En dat kan haast geen toeval zijn. Ik ben voor eeuwig dankbaar!
En wat ben je dapper. En sterk. Opnieuw die superGlenn. Mijn grote dappere man ♡
Liefs
Je Mama
Reacties
Een reactie posten