Het is inmiddels (iets meer dan) 5 jaar geleden dat ik begon hier met schrijven. En soms denk ik, wie zit er nou nog op mijn schrijfsels te wachten? Al deze verhalen. Maar mocht dat zo zijn - dat niemand er meer op zit te wachten, dan heb ik het nog altijd wel voor mezelf gedaan. En eigenlijk is dat al meer dan prima :)
Er was een dag dat er op de deur geklopt werd. Ik deed open en er stond een groot, zwart schimmig figuur voor mijn deur. Voor dat ik het wist stond ie al binnen.
Ik durfde niet naar em te kijken.
Hij nestelde zich aan onze tafel, zonder dat ik daarom vroeg. Hij nam van ons eten. Terwijl ik piepte dat ie het niet moest doen ging hij onverstoord verder met eten.
Hij zette zich tussen ons in terwijl ik hem vervloekte. "Ga weg! Ik wil dit niet! Ga uit mijn huis!" Hij keek niet op of om.
Ik kon hem niet aanzien. Overal waar ik ging, ging hij.
Gevochten heb ik. Als een leeuw. "Waarom?! Waarom hier?! Niet mijn baby! Hij hoort bij mij! Hier! Je blijft met je poten van em af!"
Moegestreden.
Ik weet niet eens meer wanneer het was. Langzaam begon ik hem in de ogen te kijken. Ik begon te beseffen dat ie nooit meer weg zou gaan. Ik kon schreeuwen wat ik wilde. Hij bleef.
Ik gaf hem brood. Eerst wierp ik het hem toe met een onwil van het eerste soort. Ik wist niet of ik het goed zag. Langzaam leek het zwart minder zwart te worden.
Na verloop van tijd kreeg hij zelfs een plek aan tafel. Met smaak at hij van de maaltijden die ik hem voorschotelde.
Soms werd ik boos op em en gaf ik hem een flinke trap maar weg ging hij niet.
Inmiddels zijn we vrienden. Hij en ik. Hij laat me boos zijn en angstig. Hij laat me huilen maar hij laat me daardoor ook glimlachen en extra intens genieten. Hij heeft me van top tot teen afgepeld.
Hij gaat nooit meer weg.
Reacties
Een reactie posten