Het regende keihard toen ik hem ophaalde van z'n laatste schooldag. Wat een timing dacht ik nog van tevoren. Maar de regen is niet te sturen en dus pakte ik een paraplu en hop, daar ging ik.
Het was me het schooljaar wel.
Zo had ik een stevig gesprek met Glenn z'n juf op de eerste dag na de zomervakantie, wat ging over zindelijkheid. Ik was zo kwaad dat ik de dag erna zo boos was en de hele kleuterklas als een leeuw bij elkaar aan het briesen was.
Ik was ver buiten mijn eigen boekje gegaan en leerde ik dat ik gehoord moest worden. Omwille van mijn kind en omwille van mezelf. Ik moest immers het hele jaar mijn kind naar haar toe brengen. En ik moest laten weten dat Glenn geen prinsje is, maar een lief kind met een toch wel aardige gebruiksaanwijzing.
Het kwam weer goed :) want uiteindelijk konden we samen toch door een deur en kon ik af en toe even bij haar langs om te praten en soms te huilen over hoe moe ik was van zijn gedrag en het even niet meer wist over hoe en wat.
We namen afscheid van de jeugdpsycholoog en zeiden hallo tegen thuisbegeleiding.
Het kon zo gewoon echt niet langer.
Ondertussen leerde Glenn op school een hoop bij. Verhaaltjes vertellen in de kring, over wat hij gedaan had. Al dan niet verstaanbaar. Bij iedere stap gloei ik van trots.
Steeds beter leerde hij praten.
We zijn er nog niet, maar we zeiden wel gedag tegen de logopediste. Niet omdat ze onaardig was, maar wel testen gebruikte als leidraad voor haar behandeling. Uiteindelijk vond ik het voor ons beiden wel fijn dat het stopte.
Zijn extra begeleidster op school is Glenn zn beste vriendin. Ze voelt em zo goed aan. Je ziet hem ervan groeien. Prachtig om te zien!
We gingen sinds 3 jaar weer naar t UMCG. Dit keer was het nieuws iets minder rooskleurig maar niet heel slecht. Ze weten het zelf ook niet precies. Het staat wel vast dat we volgend jaar weer terug moeten, in plaats van de gehoopte 3 jaar.
We begonnen met EMDR. En hoe bizar en verdrietig om te zien dat bij mijn grote kleine 5 jarige nog steeds de pijn en verdriet te zien was over wat hem als kleine baby is overkomen. De eenzaamheid, de verwarring, dat het niet zo ging zoals het hoorde: veilig in je mama's armen. Thuis in een warm nest. Iets waar niemand iets aan kon doen. Alles om het kind beter te maken, maar het doet pijn om je kind zo te zien.
Dezelfde EMDR hebben we inmiddels afgerond. En ik ben zo trots want ondanks de weerstand en de angst deed hij het heel goed.
Hij kreeg een mooi verslag mee over wie Glenn is. En wat hij doet. Zonder enig oordeel over goed of fout. Zo mag dat van mij altijd zijn.
We mogen gaan genieten van 6 weken zonder school. Even loslaten van wat was en is geweest. Rusten, aan andere dingen denken dan aan de altijd de vraag: hoe komen we vandaag op tijd op school? Wat trouwens altijd nog gelukt is!
En zo zijn we nog wel even druk met nog wat lopende dingen.
Wat ik eigenlijk wilde schrijven is dat ik zo trots ben op hoe hij vooruit gaat en steeds meer dingetjes bij hem zie die bij andere kinderen zo gewoon zijn. Pas vroeg ik hem: 'wat wil je worden Glenn?'
'Brandweerman'
♡
Reacties
Een reactie posten