Verhalen over ons alledaagse leven. Zo gewoon dat het bijzonder is.

Het is inmiddels (iets meer dan) 5 jaar geleden dat ik begon hier met schrijven. En soms denk ik, wie zit er nou nog op mijn schrijfsels te wachten? Al deze verhalen. Maar mocht dat zo zijn - dat niemand er meer op zit te wachten, dan heb ik het nog altijd wel voor mezelf gedaan. En eigenlijk is dat al meer dan prima :) Er was een dag dat er op de deur geklopt werd. Ik deed open en er stond een groot, zwart schimmig figuur voor mijn deur. Voor dat ik het wist stond ie al binnen. Ik durfde niet naar em te kijken. Hij nestelde zich aan onze tafel, zonder dat ik daarom vroeg. Hij nam van ons eten. Terwijl ik piepte dat ie het niet moest doen ging hij onverstoord verder met eten. Hij zette zich tussen ons in terwijl ik hem vervloekte. "Ga weg! Ik wil dit niet! Ga uit mijn huis!" Hij keek niet op of om. Ik kon hem niet aanzien. Overal waar ik ging, ging hij. Gevochten heb ik. Als een leeuw. "Waarom?! Waarom hier?! Niet mijn baby! Hij hoort bij mij! Hier! Je blijft met j...

Het was vrijdagochtend. We zouden kennismaken maar dat ging zo goed, dat we gingen direct van start gingen. Jij mocht bij papa op schoot en mama las haar eigen geschreven verhaal voor. En de dokter die op je knieën trommelde om je af te leiden. Het verhaal was nog niet klaar toen je vroeg of het klaar was. Je wilde t niet meer horen en ik zag het duidelijk gebeuren. Die pijn en ellende van je babytijd kwam daar bovendrijven. Ik vond het zo verdrietig voor jou.. Liefste Glenn, Wat een goeie dag vandaag. Een met een gouden randje eigenlijk wel. Eentje die in schril contrast staat met de vorige dagen. Blijkbaar is je lieve koppie flink van slag. Dat begrijp ik best goed. De emdr is begonnen. Vorig jaar kreeg mama te horen van de geleerde dat het niet kon, dat je geen last meer kon hebben van trauma door alles wat je meemaakte in je vroege babytijd. Misschien klinkt dat wel een beetje verwijtend maar ik denk dat ik dat na vrijdag ook wel n beetje zo voel.. Het zou verwerkt worden ...

Liefste Glenn, Er zijn dingen waar je flink van uit je dak kunt gaan. En dan niet zomaar, nee. Vaak mag de buurt het dan weten dat het niet zo gaat zoals jij het graag gezien had. Dat soort uitspattingen gebeuren een aantal keer per dag maar ook jij moet weten dat het allemaal niet altijd kan gaan zoals jij dat wilt. Teleurstellingen zijn niet leuk, dat weet mama ook. Maar ik ga ze niet bij je wegnemen, want ze zijn niet het einde van de wereld. Ze horen ook bij het leven lieverd. Zo wilde je gister ook eigenlijk niet naar de tandarts. Je had er niet echt zin in. Dat snap ik wel. Het is geen gezellig uitje naar de kinderboerderij. Mama zei tegen jou op een duidelijke toon dat je gewoon in de stoel ging zitten, je mond open zou doen en de tandarts gewoon zou laten kijken in je mond. Ik geloof dat ik vaak dingen zeg tegen beter weten in. Dat je het lijkt te begrijpen maar het uiteindelijk toch niet wilt. Dat het spannend is en dat ik je daar niet bij kan helpen en dus dat een reden ...

Come running through the forest of these thoughts and collapse  into the clearing of grace. Run through the wilderness of who and what di not want you  and realize there is a freedom for you  to still want better things.  It is okay to dream better dreams. Even if what you lost  seemed to be everything.  Because the truth is,  you were always made for more.  You were always made to carry on. through the worst of things,  gathering all the strength you would need  to be who you are today.  Even when you were hurt along the way.  Even when you felt like a prisoner in your very own mind, by grace,  you survived and you still have permission  to roam free.  Roam free into the clearing. Catch your breath. Fall. Rest.  Begin again.  You are allowed to do that.  You are allowed to want more than these current feelings and out in the clearing,...

"Het is een bijzondere jongen", zegt de kindercardioloog. "In alle opzichten", hoor ik mezelf zeggen. Hij rent en vliegt en doet het liefst allebei tegelijk. (Wat is het fijn als ie 's avonds in z'n bed ligt) En ik leer veel van hem. Over het hier en nu en daarin te leven. "Zijn hart ziet er mooi uit. Het klopt. Loopt goed door, maar dit snappen we niet. Het past totaal niet bij het beeld dat hij laat zien. Ik wil de controle niet over 3 jaar zoals dat we nu hebben gedaan, maar ik wil hem volgend jaar weer terugzien". What the fuck?! Nee hoor. Dat was echt niet de deal. Hij zou gewoon pas over 3 jaar moeten terugkomen. En waarom weten jullie niet waar het vandaan komt? Onzekerheden zijn zó stom. Mijn hoofd draait overuren. Ik herpak mezelf maar weet weer even hoe het 4 jaar en 9 maanden geleden was. Toen ze wisten ook niet waar het toe ging leiden. Hoe het hem zou vergaan. Hoe hij het verder dat jaar zou gaan doen. Ik neem het de knappe koppe...

Het was een normale dag. Zo leek het. Iedereen deed z'n ding. Het regende af en toe en soms leek de zon om het hoekje te kijken. Het moment waarop ik dat ene nieuws zag, kroop het meteen onder m'n huid. Vooral dat kleine meisje van een jaar oud.  Haar mama gestorven op een woensdagavond. Op te jonge leeftijd..Wat zal ze gemist worden... Dat je dan nooit zult weten hoe ze rook. Hoe ze je knuffelde en hoe ze je troostte als je bang was. Hoe ze klonk in haar stem, hoe ze haar vork vasthield tijdens het eten, hoe ze je in bed stopte en misschien wel zachtjes voor je zong. Hoe ze liefkozend je naam zei en je door je babyhaartjes streek. Ooit was ik datzelfde meisje. Het meisje dat op veel te jonge leeftijd haar vader verloor. Vaak als ik het mensen vertel vraagt men of er herinneringen zijn. 'Nee, helaas' vertel ik ze dan. Lief meisje, Ik hoop dat mama's naam iedere dag genoemd wordt. Ik hoop dat jij mag weten door anderen hoe geliefd je bent door je mama. Dat jij ...

Ik ruim mn huis op. Al het overbodige moet eruit. Voor mij nutteloze dingen. Dingen waar ik niet meer blij van word. Kasten worden geleegd. Nagekeken. Even met een doek erdoor. De ruimte die ik ervan krijg is groot. Het maakt dat ik in een keer het hele huis wil doen. Tot ik me bedenk dat ik ook nog 2 kinderen heb die af en toe iets te eten of te drinken willen. En dan ben ik bij dat ene keukenkastje. Ik vraag me af of t die ene is die mn zus voor ons kocht. Aangezien ikzelf daar amper toe in staat was. Die ene die op de wasbak van 'onze' badkamer stond. Die Vier jaar en 7 maanden geleden. Onze tijd in Groningen. Waar we mochten verblijven in het Ronald mcDonaldhuis. Omdat mijn nieuwsgierigheid het won, waste ik mn handen ermee. En daar was ik dan ook weer even. Terug in de tijd. Bijzonder is dat wel. Hoe dat werkt. Zo ongelukkig voelde het niet. Eén geur en je bent weer op een plek die inmiddels ver van mij af staat maar toch nog iedere dag meedraagt. In mn hart in mn ho...