Doorgaan naar hoofdcontent

One of a kind

"Het is een bijzondere jongen", zegt de kindercardioloog.
"In alle opzichten", hoor ik mezelf zeggen.

Hij rent en vliegt en doet het liefst allebei tegelijk. (Wat is het fijn als ie 's avonds in z'n bed ligt) En ik leer veel van hem. Over het hier en nu en daarin te leven.

"Zijn hart ziet er mooi uit. Het klopt. Loopt goed door, maar dit snappen we niet. Het past totaal niet bij het beeld dat hij laat zien. Ik wil de controle niet over 3 jaar zoals dat we nu hebben gedaan, maar ik wil hem volgend jaar weer terugzien".

What the fuck?! Nee hoor. Dat was echt niet de deal. Hij zou gewoon pas over 3 jaar moeten terugkomen. En waarom weten jullie niet waar het vandaan komt?

Onzekerheden zijn zó stom.

Mijn hoofd draait overuren. Ik herpak mezelf maar weet weer even hoe het 4 jaar en 9 maanden geleden was. Toen ze wisten ook niet waar het toe ging leiden. Hoe het hem zou vergaan. Hoe hij het verder dat jaar zou gaan doen. Ik neem het de knappe koppen ook niet kwalijk. Hoe moeten ze het voorspellen als je nummer 7 in de wereld bent met zo'n aandoening?

Onzekerheid is slopend.

Al is het aan mij, mezelf er niet door te laten leiden. Het leven te nemen zoals het komt en te vieren waar er wat te vieren valt, al kan ik niet ontkennen dat ik een aantal grijze haren rijker ben geworden..

Reacties

  1. Unknown26 januari 2019 om 12:37

    Hey das een tegenvaller maar controle is natuurlijk ook goed... sterkte en laat je niet gek maken he!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Elf jaar later

Is het niet mooi om te merken hoe veerkrachtig een mens kan zijn?  Dat er weer lucht komt in een trauma. En het trauma niet langer meer een trauma heet? Niet dat de ervaring weg is. (Daar kun je op hopen als je er middenin zit)  Nee, het is niet meer licht ontvlambaar. Het hangt niet meer boven je hoofd als een donkere grijze massa die je overal achtervolgt.  Ergens laat je het dan toch los. Heel voorzichtig laat het los, als een lijm die zijn kleefkracht verliest, zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Nog altijd word ik er door geroerd. Of dat ik soms huil wanneer ik iemand vertel over toen. Dat is niet erg, want het mag er ook gewoon bij horen. Het hoeft niet weg. Net als littekens. Deze zie je alleen niet direct. Hij zit immers op mijn hart. En dat heeft ook weer wat fijns in zich.  En niet alleen dat. Elf blijkt ook de leeftijd van de ontelbare, soms mooie (levens)vragen.  "Toen ik een baby was en mijn hartje erg ziek ging de dokter toen hier *wijst naar ...
Een reactie posten
Meer lezen

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...
Een reactie posten
Meer lezen

de blaadjes van de bomen

Ik kijk naar buiten. De regen en de wind die maken dat alle blaadjes van de bomen vallen. Herst in volle glorie.  Hier thuis hebben ze het weleens over sneeuw. Ik vertel ze dan dat het nog niet koud genoeg is daarvoor. Alles op z'n tijd.  Nog niet eerder zag ik de herfst zo aanwezig als nu. Iedere dag kijk ik naar buiten en kan ik bijna vertellen hoeveel blaadjes er liggen. De kleurenpracht erbij maakt het een wonderlijk geheel. Als in een schilderij maar dan in het echt en nog veel mooier.  Ik word er blij van en tegelijk ook bang.  De wind. De regen. De tijd om dingen los te laten. Al ben ik blij dat het gewoon maar gebeurd en we het niet in de hand hebben. Dat we het moeten doen met de aanwezigheid van het nu. De uitdaging van het omarmen van dingen waar we geen controle over hebben.  Het leven met volle teugen. Met alles wat daarin leeft. Vreugde, maar ook mijn pijn en angst. Zo kan het blauw van de zomer net zo mooi zijn als het grijs van de herfst 💛 ...
Een reactie posten
Meer lezen