Verhalen over ons alledaagse leven. Zo gewoon dat het bijzonder is.

Lieve Glenn Groningen. De stad waar ik van hou en toch ook weer niet. Een haat-liefde verhouding. Wel een waarbij de liefde t wint van de haat. Ze hebben jou er immers beter gemaakt. Er gaat dus eigenlijk niets boven Groningen. Dat was wel weer echt heel spannend, die controle in t UMCG. De hartecho. Het gesprek met de kindercardioloog. En wachten. En nog eens wachten. Het nieuws is vrij technisch te noemen, maar wat het bij mama teweeg brengt...! Wat een spanning! Het gaat heel goed met jou. Mijn dappere kleine man! Maar.... De dokter gaat in een bespreking met andere dokters bekijken, hoe groot het gat precies is in je hart. Dat ie groot is, is wel iets wat vast staat. Maar hoe ziet ie eruit? Zitten er genoeg randen en is er ruimte om een parapluutje te plaatsen? Zo ja: zou dit kunnen worden verholpen voor de 10 kg?  Zo nee: in hoeverre geven de klachten aan hoeveel haast erbij geboden is? Als een parapluutje plaatsen dan geen optie is, dan zal er een operatie moeten plaat...

Lieve kleine vent, Vandaag lag er een kaart in de brievenbus. Voor kerst en het nieuwe jaar. Mama moest best lachen. De boodschap vertelde iets over een rustig en liefdevol 2014. Ik wenste dat ik dat jaar nog mee mocht maken en iemand kon vertellen wat er zou gebeuren. Een beetje voorbereiding, op dat wat komen zou. Ja, dat was leuk geweest. Een briefje ofzo, met een of andere tekst, als deze 'Geachte mw Bonhof, We weten dat je al veel voor de kiezen hebt gehad, maar uit onze administratie blijkt dat de ellende die er nu aankomt, alle records zal breken. Mvg de boekhouder van het jaar 2014' Helaas werkt dat natuurlijk niet zo. Het is wat het is. Onomkeerbaar. Terugkijkend realiseer ik me maar al te goed dat het allemaal niet mis is, dat wat er allemaal gebeurd is. Een kind op de wereld zetten is al een belevenis op zich. Een achtbaan van hier tot aan de hemel en weer terug, met glitters en mooie vergezichten. Een looping waar je vlinders van krijgt. En dan ineens rijd j...

Liefste Glenn 'Het maakt niet uit wat ik meemaak. Ik kan het aan...' Het drong dan nu echt tot mama door. Niet dat t betekent dat ik me nooit verdrietig zal voelen. Niet dat het betekent dat ik niet de wanhoop nabij zal zijn. Niet dat het betekent dat ik nooit boos zal zijn. Mama heeft het al vaker gezegd, het is juist goed om te voelen. Het leven gaat niet altijd over rozen (al is er ook heus genoeg moois om van te genieten). Mama wist al vroeg wat onzekerheid was. Zonder datgeen wat ik nu wel weet en voel, leek er geen geen eind, waar zou t stoppen? Het betekent dat er een licht op gaat. Een licht waar ik in mag gaan in dit leven. Een licht waarin ik ook blij mag zijn en lief kan hebben. Ik bof, want k mag dat samen met jou en papa doen. En zo wordt het beetje bij beetje weer lente...♡ Liefs Je Mama

Lieve Pluis Het is december. De laatste maand van het jaar. Het afscheid van 2014. De maand van kou en donker. De tijd van het jaar waarin we ons voorbereiden op kerst, het feest van het licht. Die lichtjes doen me denken aan wat me het afgelopen jaar gebracht heeft. Ik heb niet gewenst dat het jaar snel voorbij zou gaan. En ook al voelde dat niet altijd zo, het is toch zo gebeurd. Als ik het wel gewenst zou hebben, zou ik voorbij gaan aan die speciale gebeurtenis. Jouw geboorte. Een bijzondere dag, welke voor altijd in m'n geheugen gegrift staat. Zo'n lief klein mannetje, waar ik samen met papa zolang naar uit heb gekeken. En ook aan die bijzondere tijd die we nu samen hebben. Ik zou voorbijgaan aan de trots die ik voel als ik aan je paps denk. Aan wat wij samen hebben en hoe wij er voor jou zijn. Ondanks alles. Ondanks onze tijd in t UMCG en Deventer ziekenhuis. Ondanks de ptss. Ondanks het rouwproces om het kind dat er nog is.  En ondanks alles is het niet erg. Want jij b...

Lieve Glenn Ik weet nog wel, dat ik nog niet zolang geleden dacht: 'hoe gekker hoe beter'. Alles wat ik deed, moest afwijken van hoe een ander dat deed. Burgerlijk zijn leek me het toppunt van een suf leven (wat je dan ook onder burgerlijk mag verstaan) Mijn leven is immers altijd al wat 'ongewoon' geweest. Die lijn wilde ik blijkbaar graag doorzetten. En dan. Dan komen er toch dingen op je pad die je niet echt voor mogelijk had gehouden. Ongewone dingen, die ongewone dingen met je doen, die je iets laten voelen, wat ik nog nooit eerder had gevoeld. Nu weet ik de keerzijde. Hoe het anders kan. Zowel de goede als slechte kant. En mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn, met deze nieuwe ervaring. Het leert me iets over mezelf. Ik kan meer liefhebben dan ooit. Meer van degenen die er toe doen in mijn leven. Van papa meer dan ooit. Van jou. Mijn kleine lieve mannetje ♡ Het leven kan daarom niet zonder het goede of slechte. Dan had ik niet geweten wat ik nu weet. Doe ...

Lieve Glenn Laat ik maar eens beginnen om weer eens te zeggen hoe trots ik op je ben. Langzamerhand wordt je steeds groter. M'n hart wordt steeds groter. Al is dat gek gezegd, vanwege jou vergrootte hart.  Maar je bent niet ziek meer. Iets waar ik mezelf nog vaak even om moet knijpen en dan te voelen dat t echt waar is. Lief ventje. Tranen van dankbaarheid  rollen over m'n gezicht. Blij dat ik jouw moeder mag zijn! Dat komt door jou Dat komt gewoon door jou je hart zit heel dicht bij mij jou hart zit heel diep in mij -Guus Meeuwis- Voelen. Mama's gevoelsleven heeft een grote wending gemaakt. Het leven heeft me, ondanks alle sores iets gebracht, waar ik van tevoren geen weet van had, maar wel vaak over nadacht hoe t zou zijn, dat 'zijn'. Ik mag voelen. Ik mag zijn. Dus ik mag er zijn. Zonder enige opsmuk. Ik hoef t niet mooier te maken dan het is. Want ik doe er toe. Daarmee strijd ik niet meer tegen mezelf. Het zelfvertrouwen komt langzaamaan terug. Wat een k...

Liefste Glenn Er wordt weleens gezegd: blijdschap en verdriet ligt zo dichtbij elkaar. Mama kan dat wel beamen. Zo kun je t ene moment bijna uit je vel springen van vreugde en het andere moment huilen. Huilen van verdriet. Bijzonder is 't, hoe snel  het kan afwisselen. Wat een half jaar. De emoties wisselden zich zo snel af. Tijd om aan te passen was er niet. Mezelf eraan overgeven was de enige optie. Jouw leven en mijn gevoel overlaten aan dat wat groter is dan ons zelf. Ik weet niet hoe ik het wil noemen, maar t voelde als geen andere keus, wat ik verschrikkelijk vond. Als in een hevige bevalling. Deze week is ook weer zo'n week. Een bevalling op zich. Drie dagen achtereen. Het wonder van een nieuw leven. Een mensje, gekoesterd en zo welkom. Vol liefde ontvangen! Een veel te snelle en vroege dood, van een van onze naasten. Een lief mens met een hart van goud. Vandaag was het tijd om haar boek te sluiten en het te bewaren in mijn hart. Hoe kostbaar is het leven! En hoe fra...