Wachten

Lieve Glenn

Groningen. De stad waar ik van hou en toch ook weer niet. Een haat-liefde verhouding. Wel een waarbij de liefde t wint van de haat. Ze hebben jou er immers beter gemaakt. Er gaat dus eigenlijk niets boven Groningen.

Dat was wel weer echt heel spannend, die controle in t UMCG. De hartecho. Het gesprek met de kindercardioloog. En wachten. En nog eens wachten.

Het nieuws is vrij technisch te noemen, maar wat het bij mama teweeg brengt...! Wat een spanning!
Het gaat heel goed met jou. Mijn dappere kleine man!
Maar....
De dokter gaat in een bespreking met andere dokters bekijken, hoe groot het gat precies is in je hart. Dat ie groot is, is wel iets wat vast staat. Maar hoe ziet ie eruit? Zitten er genoeg randen en is er ruimte om een parapluutje te plaatsen? Zo ja: zou dit kunnen worden verholpen voor de 10 kg?  Zo nee: in hoeverre geven de klachten aan hoeveel haast erbij geboden is?
Als een parapluutje plaatsen dan geen optie is, dan zal er een operatie moeten plaatsvinden, aan die verrekte hartlongmachine. Pfff. Over 3 weken het verlossende antwoord. Weer wachten. Wachten en wachten.

Maar jij bent wel echt een kanjer! Mijn lieverd. De dokter benoemde het nog even, dat wat er nu te wachten staat, anders zal zijn. En dat is natuurlijk zo. In mei hing jouw leven aan een zijden draadje. Hoe confronterend. Keer op keer. En moet je je nu zien! Je doet het zo goed! Daar wil ik me zeker aan vasthouden.

Weet je, het is meer dat mama er constant aan denkt. De grote vraag 'wanneer?' En 'hoe?'. En dan komt dit ineens weer heel dichtbij.

Had ik al gezegd dat het weer wachten wordt?

Liefs
Je Mama