Doorgaan naar hoofdcontent

Het leven laat van zich horen

Liefste Glenn

Er wordt weleens gezegd: blijdschap en verdriet ligt zo dichtbij elkaar. Mama kan dat wel beamen. Zo kun je t ene moment bijna uit je vel springen van vreugde en het andere moment huilen. Huilen van verdriet. Bijzonder is 't, hoe snel  het kan afwisselen.

Wat een half jaar. De emoties wisselden zich zo snel af. Tijd om aan te passen was er niet. Mezelf eraan overgeven was de enige optie. Jouw leven en mijn gevoel overlaten aan dat wat groter is dan ons zelf. Ik weet niet hoe ik het wil noemen, maar t voelde als geen andere keus, wat ik verschrikkelijk vond. Als in een hevige bevalling.

Deze week is ook weer zo'n week. Een bevalling op zich. Drie dagen achtereen. Het wonder van een nieuw leven. Een mensje, gekoesterd en zo welkom. Vol liefde ontvangen!
Een veel te snelle en vroege dood, van een van onze naasten. Een lief mens met een hart van goud. Vandaag was het tijd om haar boek te sluiten en het te bewaren in mijn hart. Hoe kostbaar is het leven! En hoe fragiel zijn we. De angst voor verlies wakkert zich weer aan.
Tegelijk wordt weer een nieuw leven geboren. En ook weer met veel liefde ontvangen. Wat een wonder!
Morgen mogen we de liefde vieren van twee mensen die elkaar het ja-woord gaan geven. Voor altijd met elkaar verbonden tot de dood hun scheidt. We zullen lachen en feest vieren. Proosten op de liefde.

Al is het zwaar en onwerkelijk, mama zal die beker drinken lieverd. De beker van het leven. Tot op de laatste slok zal ik hem nemen. Hoe het ook zal voelen en hoe het ook zal zijn. Ik geef me eraan over. Met al mijn gevoel.
Ik zal voelen. Ik zal zijn. Ik zal leven!

Liefs
Je Mama

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...
Een reactie posten
Meer lezen

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...
Een reactie posten
Meer lezen

Dag #8

Lieve Glenn Wachten duurt lang. Heb ik je vast al tig duizend keer gezegd, maar vandaag was t alweer zo ver. Eerst wachten op de ECG. Die al vele malen later werd uitgevoerd dan gepland. En dan wachten op de uitslag. Gelukkig helemaal in orde! Dus, de pacemakerdraden mogen eruit  :-) En dan wachten op de thoraxchirurg. Aangezien t vakantie is, is er maar een in t huis. Normaal zou t niet erg zijn, maar je moet volgens protocol dus daarna 24 uur aan de monitor, omdat die draden dus in je hartje prikken. Wachten dus en die rekensom dus, voor als t morgen wel goed is. Nou ja goed, we zullen t zien. Het gaat goed met je. Dat is zo fijn. Wel een gesprekje met de arts gehad over je eetgedrag, wat momenteel echt te weinig is om aan te komen. We denken en hopen dat t thuis goed komt. Papa's kookkunsten zijn de beste. Dat zeggen we maar niet te vaak. Zometeen gaat ie nog naast zn schoenen lopen ;-) Maar wat een enorm verschil met vorig jaar. Mama dacht eraan vanmiddag in een moment allee...
Een reactie posten
Meer lezen