Doorgaan naar hoofdcontent

Zijn

Lieve Glenn

Laat ik maar eens beginnen om weer eens te zeggen hoe trots ik op je ben. Langzamerhand wordt je steeds groter. M'n hart wordt steeds groter. Al is dat gek gezegd, vanwege jou vergrootte hart.  Maar je bent niet ziek meer. Iets waar ik mezelf nog vaak even om moet knijpen en dan te voelen dat t echt waar is. Lief ventje. Tranen van dankbaarheid  rollen over m'n gezicht. Blij dat ik jouw moeder mag zijn!

Dat komt door jou
Dat komt gewoon door jou
je hart zit heel dicht bij mij
jou hart zit heel diep in mij
-Guus Meeuwis-

Voelen. Mama's gevoelsleven heeft een grote wending gemaakt. Het leven heeft me, ondanks alle sores iets gebracht, waar ik van tevoren geen weet van had, maar wel vaak over nadacht hoe t zou zijn, dat 'zijn'. Ik mag voelen. Ik mag zijn. Dus ik mag er zijn. Zonder enige opsmuk. Ik hoef t niet mooier te maken dan het is. Want ik doe er toe. Daarmee strijd ik niet meer tegen mezelf. Het zelfvertrouwen komt langzaamaan terug. Wat een keiharde les was dat! En wat ben ik mezelf (opnieuw) weer tegengekomen.
(Mama las t ook al eens in een andere blog; wat een herkenning)
Leven in het hier en nu. Dat kon toen ook niet anders, ik kon niet vooruitkijken. Soms niet eens n paar uur. Nu voelt dat nog zo in mijn dagelijks bestaan. Wat een kado! Ondanks alles.

Ik hoop dat ik jou dat ook mee kan geven kleine Glenn. Een tipje van dit grote goed, dat 'het leven' heet.

Liefs
Je Mama

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...

Dag #8

Lieve Glenn Wachten duurt lang. Heb ik je vast al tig duizend keer gezegd, maar vandaag was t alweer zo ver. Eerst wachten op de ECG. Die al vele malen later werd uitgevoerd dan gepland. En dan wachten op de uitslag. Gelukkig helemaal in orde! Dus, de pacemakerdraden mogen eruit  :-) En dan wachten op de thoraxchirurg. Aangezien t vakantie is, is er maar een in t huis. Normaal zou t niet erg zijn, maar je moet volgens protocol dus daarna 24 uur aan de monitor, omdat die draden dus in je hartje prikken. Wachten dus en die rekensom dus, voor als t morgen wel goed is. Nou ja goed, we zullen t zien. Het gaat goed met je. Dat is zo fijn. Wel een gesprekje met de arts gehad over je eetgedrag, wat momenteel echt te weinig is om aan te komen. We denken en hopen dat t thuis goed komt. Papa's kookkunsten zijn de beste. Dat zeggen we maar niet te vaak. Zometeen gaat ie nog naast zn schoenen lopen ;-) Maar wat een enorm verschil met vorig jaar. Mama dacht eraan vanmiddag in een moment allee...

8 mei 2014

Zo vaak vertel ik jou hoe mooi je bent. Hoe mooi je haartjes zijn. Met je mooie lach, om nog maar te zwijgen over die ogen van je. En je mooier dan mooier hart. Wat kan mama intens genieten van jou. Intenser dan intens. Als je slaapt, als je speelt, als je weer die boevenstreken uithaalt, waarvoor 1jarigen gemaakt zijn. Maar... Te weten wat ik een jaar later had kunnen missen, doet pijn. Dit alles. Ondanks alle ellende, had ik er niks van willen missen. Dat niet. Maar jemig, wat een hels karwei! Het gaat over. Het wordt beter. Het gaat voorbij. Lieve Glenn De hele nacht heeft mama geen oog dicht gedaan. Ik lag wat te woelen en te draaien. De zenuwen gierden door m'n lijf. Ik hoopte zo dat er niet gebeld zou worden. In ieder geval niet zo vroeg. Het zou n slecht scenario betekenen... Inmiddels was het 5u. Ik vroeg aan papa of hij de telefoon aan wilde pakken, wanneer de chirurg zou bellen. Het telefoontje was daar. Het was bija klaar! Die 9 uur durende operatie. Slopend! Mam...