Doorgaan naar hoofdcontent

Bijzonder

Lekker warm zit ik aan de keukentafel. Ik kijk even naar Livia. Ze lepelt driftig haar toetje naar binnen met haar bijna gecontroleerde bewegingen. 'Ah bah!' hoor ik weleens op andere dagen van d'r grote broer, wijzend naar haar vieze snoet. Gelukkig kan ze weer lachen, die mooie, kleine, allerliefste dreumes van me.

Wandelen is m'n hobby. Een aantal kilometers ver. Vandaag leek het weer goed te zijn. Niet heel warm maar ook niet heel koud.
Wandelen is een goed moment om even te ontstressen wanneer er veel dingen tegelijk spelen. Even alle zorgen aan de kant.

Totdat het gaat regenen. Nee, ik ben er niet een die er niet tegen kan als het zacht gaat. Niet dat ik het huis uitga als het niet nodig is maar een beetje regen als ik eenmaal buiten ben is niet erg..

Het bleef niet bij een beetje regen. Harder en harder ging het. Regen in ons gezicht. Doorweekt met plakharen. Koud tot op het bot. Livia kon niet meer anders als huilen. Het huilen gaat over in krijsen. Ik pak mn kind uit de wagen en til haar een paar honderd meter op mn arm.
Ik hou het niet meer vol. Het regent keihard en o wat is het koud. Alsof er dikke ijspegels op mn hoofd vallen.

Livia wil niet meer in de wagen, maar ze moet. Ze rilt en trilt en heeft het zwaar.
Ik worstel en worstel en het kind brult steeds harder.
'Aah wat is er aan de hand?' hoor ik ineens vragen. 'Mn dochter is koud en nat. Ik krijg haar niet meer stil'. 'Wil je even binnenkomen?' vraagt de vrouw die het keukenraam opendeed om polshoogte te nemen.

Mijn reddende engel. Mn dreumesje krijgt een dekentje. Ze belt direct haar buurvrouw. 'Heb je nog kleertjes? Heb een vrouw binnengehaald, helemaal doorweekt. Verrast door de regen!'.
Of ik thee wil. Ik ben een beetje beduust. Man, wat een warme deken.

De andere reddende engel komt kleertjes brengen en helpt me mn dochter aan te kleden.
Na een tijdje van kou en rillen, wordt Livia uiteindelijk rustig en is ze weer mn even vrolijkerd als altijd. Poes komt even loeren bij der. Alles is weer goed.

Ik wil beide vrouwen bedanken als Herwin ons komt halen, maar t schiet me tekort. Nog een beetje overvallen door de regen en dit avontuur.
Wat bijzonder!
Het bestaat dus nog wel ♡
Dankjewel!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...

Dag #8

Lieve Glenn Wachten duurt lang. Heb ik je vast al tig duizend keer gezegd, maar vandaag was t alweer zo ver. Eerst wachten op de ECG. Die al vele malen later werd uitgevoerd dan gepland. En dan wachten op de uitslag. Gelukkig helemaal in orde! Dus, de pacemakerdraden mogen eruit  :-) En dan wachten op de thoraxchirurg. Aangezien t vakantie is, is er maar een in t huis. Normaal zou t niet erg zijn, maar je moet volgens protocol dus daarna 24 uur aan de monitor, omdat die draden dus in je hartje prikken. Wachten dus en die rekensom dus, voor als t morgen wel goed is. Nou ja goed, we zullen t zien. Het gaat goed met je. Dat is zo fijn. Wel een gesprekje met de arts gehad over je eetgedrag, wat momenteel echt te weinig is om aan te komen. We denken en hopen dat t thuis goed komt. Papa's kookkunsten zijn de beste. Dat zeggen we maar niet te vaak. Zometeen gaat ie nog naast zn schoenen lopen ;-) Maar wat een enorm verschil met vorig jaar. Mama dacht eraan vanmiddag in een moment allee...