Daar lig je weer. Op de bank van het Deventer Ziekenhuis. Je ligt aan de monitor. Het is immers nog maar 4 weken geleden van de operatie! Mama herkent de piepjes als geen ander. Dokter onderzoekt je grondig of je wel in orde bent. Ze vraagt t ook nog aan mama. Ja schrik! Dikke schrik. Jeetje mina! Een paar schaafwonden. En ik baal stevig. Ik baal echt stevig van die man die dit ons heeft aangedaan. Hij kon hij dit doen.
Lieve Glenn
Wat een prachtige dag vandaag! Het is warm, bijna heet. We gaan een dag op stap, naar papa, naar de autocross. Michelle rijdt met ons mee. Gezellig!
In de auto hebben we heel wat te bespreken op de heenweg. Zo goed kennen we elkaar nog niet, maar de klik is er. Het gaat over van alles. Het leven, met hoofdletter L.
Op de cross gaan we ons eigen gangetje. Af en toe komen we elkaar tegen. Het is een goede dag, met aardige mensen, leuke gesprekken en het mooie weer!
De terugweg verloopt al niet anders. Gezellig kleppen over van alles en nog wat. Ook over onze Volkswagen Passat, die mama eigenlijk te burgerlijk voor woorden vindt. Daarentegen wel enorm praktisch, want ja, je kan er veel, heel veel in kwijt. We praten over de kwetsbaarheid die je ineens bezit zodra je moeder wordt. Het besef dat t leven ontzettend fragiel is. Mama vertelt over jou en hoe t gegaan is vorig jaar. Het is zo fijn dat t is gelopen zoals t is gelopen.
Hoelang t duurde, ik heb geen idee. Hoe we daar terecht kwamen, in de droge sloot, het leek een eeuwigheid. Wanneer zou die auto tot stilstand komen? Hoeveel koprollen moeten we nog maken? Wanneer kan ik stoppen met gillen? Mn baby! Mn baby! Glenn! Oh jongen toch. Het leven gaat in n sneltreinvaart aan me voorbij. Van alles doorstaan en nu dit..!
We staan stil. Snel pakt Michelle jou en grijpt je uit stoel. We worden opgevangen door medeweggebruikers. We zijn oke! We zijn oke en geven elkaar een knuffel. Paniek om mn hart. Je moest zo hard huilen. Je lag immers ook zo ontzettend lief te slapen!
De ambulanceman checkt je hartje. Vraagt aan ons of we in orde zijn. Ja, dat zijn we. We maken grappen om t gebeurde om t gebeuren te relativeren. 'Ik moest maandag toch al naar de psycholoog'.
De man van het busje die ons van de weg af heeft gereden, wordt aangehouden. Er schijnt alcohol in het spel te zijn. Jemig. Hoe kun je dat doen! Weet je wel hoe t af had kunnen lopen? We maakten verdorie 2 koprollen! Ik zie em zo op me af komen en ineens rijden we met een vaart van 130 de snelweg af, de berm in. Wat bezielt je!
Mn hart bonkt nog na. Schrik zit in mn hele lijf. Ik kom nu tot rust en besef goed wat er gebeurd is!
Lieverd, we zijn ongedeerd. Je bent in orde. Je bent oke! We zijn alle 3 oke! Een nieuwe vriendschap door deze gebeurtenis, een gedeelde herinnering. We zijn er nog ♡
Liefs
Je Mama
Reacties
Een reactie posten