Doorgaan naar hoofdcontent

Beste man

Beste man

Ik zou je voor van alles uit kunnen maken. Van een idioot tot aan debiel en nog wel meer van dat soort woorden. Ik zou mijn scheldwoordenschat op je los kunnen laten. Ik zou kunnen wensen dat je jezelf zo zou bezeren dat ik ervan kon smullen. Ik had hard op je af kunnen rennen om je hard in je ballen te trappen. Maar nee. Zo ben ik niet. Niets van dat alles.

Weet je hoe het is, om doodsangsten uit te staan? Weet je hoe het is om van de weg af gereden te worden en daarbij 3 keer over de kop te gaan? Weet je hoe het voelt om in gillende paniek in een net tot stilstand gekomen auto te zitten, waarbij je bijna zeker weet dat je dit niet gaat overleven?

Wat ik me dan tegelijk afvraag, ben je nu trots op jezelf? Kun je jezelf in de spiegel bekijken en je daarbij recht in de ogen aankijken? Hoe kan het toch, vraag ik me af, dat je jezelf dit aandoet en dan daarbij jezelf vrijwaart van dit alles, door er bijna vandoor te gaan en vervolgens onder luid protest niet mee gaat, terwijl je wordt aangehouden voor iets waarvan jij de schuld hebt? Hoe kan het zijn dat jij zo egoïstisch bent om Michelle, Glenn en mij van de weg af te drukken, ons in levensgevaar te brengen en daar vervolgens geen verantwoordelijkheid voor neemt? Valt het leven je soms zwaar? Of heb je vroeger  spreekwoordelijke 'te kleine schoentjes' aangehad? Het zou best kunnen.  Het geeft niet. Het is niet erg. Aan een verleden kun je niets meer veranderen. Ik bedoel, iedereen maakt fouten.

Weet je wat het wel is, we zijn allemaal mensen die liefde nodig hebben. Ik denk dat jij dit ook wel bezit. Ik vond alleen deze actie totaal niet van liefde spreken.  Verre van zelfs. Dat je je misschien schaamt of in paniek was, kan ik me heus goed indenken (ja soms zou ik willen dat ik dat niet kon, maar heus, dan zou ik mezelf niet meer zijn)

Je had bij voorbaat al die fles moeten laten staan, want je weet heus wat er van kan komen. Misschien achtte je jezelf wel als n stoere vent, die 'dat wel even zou kunnen'. Bizar is het woord wat me te binnenschiet. Andere woorden kan ik er niet voor vinden.

Ik zou me boos kunnen blijven om het feit wat je ons hebt aangedaan. Dat je ons bijna van ons leven had beroofd, waaronder het leven van mijn 16 maanden oude Glenn. Ik blijf het niet. Het zou mijn liefde voor het leven, mijn gezin en alles daarom heen in de weg doen staan.

Ik hoop dat je ooit nog eens de liefde in jezelf vindt. Voor je medemens en jezelf. Het zou je leven een stuk aangenamer maken. Neem dat maar van mij aan.

Geertje moeder van Glenn en vriendin van Michelle

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...
Een reactie posten
Meer lezen

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...
Een reactie posten
Meer lezen

Dag #8

Lieve Glenn Wachten duurt lang. Heb ik je vast al tig duizend keer gezegd, maar vandaag was t alweer zo ver. Eerst wachten op de ECG. Die al vele malen later werd uitgevoerd dan gepland. En dan wachten op de uitslag. Gelukkig helemaal in orde! Dus, de pacemakerdraden mogen eruit  :-) En dan wachten op de thoraxchirurg. Aangezien t vakantie is, is er maar een in t huis. Normaal zou t niet erg zijn, maar je moet volgens protocol dus daarna 24 uur aan de monitor, omdat die draden dus in je hartje prikken. Wachten dus en die rekensom dus, voor als t morgen wel goed is. Nou ja goed, we zullen t zien. Het gaat goed met je. Dat is zo fijn. Wel een gesprekje met de arts gehad over je eetgedrag, wat momenteel echt te weinig is om aan te komen. We denken en hopen dat t thuis goed komt. Papa's kookkunsten zijn de beste. Dat zeggen we maar niet te vaak. Zometeen gaat ie nog naast zn schoenen lopen ;-) Maar wat een enorm verschil met vorig jaar. Mama dacht eraan vanmiddag in een moment allee...
Een reactie posten
Meer lezen