Doorgaan naar hoofdcontent

Verwachtingen en rouw

Lieve Glenn

Een jaar geleden. Je zat nog altijd warm in mama's buik. In mijn 30ste week. Pap en mam waren al druk geweest, met jouwn kamer en nog meer. Mama deed t denkwerk en papa t doewerk, zoals papa en mama elkaar altijd aanvullen. Heerlijk om er mee bezig te zijn en alles te verzamelen en dik in orde te maken, zodat we zorgeloos konden genieten, zodra jij er zou zijn.

Want zeg nou zelf, is dat niet wat ik had mogen verwachten? Dat jij gewoon in mn armen lag? Als een gezonde baby? Dat k hele dagen naar jou kon kijken en genieten van al t moois? Dat je gewoon zou groeien, als veel andere baby's? Had ik niet mogen verwachten dat jij niet bijna dood was? Of mocht ik dat toch maar niet verwachten?

Een ding is zeker, mijn wereld is ingestort. Ingestort omdat dit mijn verwachtingen niet waren. Omdat er vanalles gebeurde wat boven mijn pet ging en waar ik geen controle over had. Ik kon er niet als een echte moeder voor jou zijn, zoals veel andere moeders dat wel hadden gekund. Wat een pijn, wat een verdriet.

Tranen moeten vloeien, om t verdriet uit bannen. Taak aan mij om mezelf die ruimte te gunnen. Door het te laten zijn en de pijn te voelen. Want zo verwerk je rouw. Alles behalve makkelijk, maar ik kom er wel. Dat is iets wat zeker is.

Liefs
Je Mama

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...
Een reactie posten
Meer lezen

Dag #8

Lieve Glenn Wachten duurt lang. Heb ik je vast al tig duizend keer gezegd, maar vandaag was t alweer zo ver. Eerst wachten op de ECG. Die al vele malen later werd uitgevoerd dan gepland. En dan wachten op de uitslag. Gelukkig helemaal in orde! Dus, de pacemakerdraden mogen eruit  :-) En dan wachten op de thoraxchirurg. Aangezien t vakantie is, is er maar een in t huis. Normaal zou t niet erg zijn, maar je moet volgens protocol dus daarna 24 uur aan de monitor, omdat die draden dus in je hartje prikken. Wachten dus en die rekensom dus, voor als t morgen wel goed is. Nou ja goed, we zullen t zien. Het gaat goed met je. Dat is zo fijn. Wel een gesprekje met de arts gehad over je eetgedrag, wat momenteel echt te weinig is om aan te komen. We denken en hopen dat t thuis goed komt. Papa's kookkunsten zijn de beste. Dat zeggen we maar niet te vaak. Zometeen gaat ie nog naast zn schoenen lopen ;-) Maar wat een enorm verschil met vorig jaar. Mama dacht eraan vanmiddag in een moment allee...
Een reactie posten
Meer lezen

8 mei 2014

Zo vaak vertel ik jou hoe mooi je bent. Hoe mooi je haartjes zijn. Met je mooie lach, om nog maar te zwijgen over die ogen van je. En je mooier dan mooier hart. Wat kan mama intens genieten van jou. Intenser dan intens. Als je slaapt, als je speelt, als je weer die boevenstreken uithaalt, waarvoor 1jarigen gemaakt zijn. Maar... Te weten wat ik een jaar later had kunnen missen, doet pijn. Dit alles. Ondanks alle ellende, had ik er niks van willen missen. Dat niet. Maar jemig, wat een hels karwei! Het gaat over. Het wordt beter. Het gaat voorbij. Lieve Glenn De hele nacht heeft mama geen oog dicht gedaan. Ik lag wat te woelen en te draaien. De zenuwen gierden door m'n lijf. Ik hoopte zo dat er niet gebeld zou worden. In ieder geval niet zo vroeg. Het zou n slecht scenario betekenen... Inmiddels was het 5u. Ik vroeg aan papa of hij de telefoon aan wilde pakken, wanneer de chirurg zou bellen. Het telefoontje was daar. Het was bija klaar! Die 9 uur durende operatie. Slopend! Mam...
Een reactie posten
Meer lezen