Lieve Glenn
In mn hoofd zijn de tassen al gepakt. Alle spullen staan klaar in de gang. De auto is volgetankt. De route is uitgestippeld, we weten waar we de auto parkeren. We weten waar we moeten zijn. Maar klaar zijn we er niet echt voor.
Mama heeft die vorige keer nog in haar geheugen gegrift staan. Die zenuwslopende operatie, van negen uur. Tussen de slaapjes door op de klok kijkend. 01.00 u. Nog niet gebeld. Een goed teken. Alle uren trokken aan mama voorbij....
Zal t nu weer zo gaan? Zo goed als t toen ging, met de minimale complicaties? Zal je korter in slaap worden gehouden? Zal je nu sneller van de beademing af kunnen?
Ik had deze uitslag al wel verwacht, maar opnieuw is het confronterend. Opnieuw aan de hartlongmachine. Met alle toeters en bellen van dien.
Weet je, het is gek. Voor nu is t goed en kan ik er vrede mee hebben. Het is immers 'pas' over een half jaar. We kunnen genieten van je eerste verjaardag. Misschien wel je eerste stapjes. En al die bezoekjes aan de kinderboerderij. En al die andere leuke dingen. Je baby zijn.
Af en toe dan zullen we eraan denken. En er heel bang om zijn. Een traan om laten. En een zenuwslopend gevoel ervaren. Maar voor nu zal t niet de boventoon voeren. Er zijn meer dingen in het leven dan alleen een openhartoperatie.
Liefs
Je Mama
Reacties
Een reactie posten