Doorgaan naar hoofdcontent

8 ponder

'Zomaar' 'n praatje
Hoe oud is ze? Of hij denk ik?
Ik zeg ' hij is 11 weken'...
'Ohh wat een kleintje' zegt de vreemdeling.
Je moest eens weten, dacht ik met een glimlach.
'Hij is van ver gekomen en heeft al heel wat meegemaakt'...vertel ik de vrouw.
'Gaat het nu goed?' Vraagt ze.
'Het gaat de goede kant op' antwoord ik de vrouw.
Lieve Glenn
Het is weer een mooie dag vandaag. In allerlei opzichten. De zon schijnt, er waait een klein briesje en jij doet het zo goed. Op onze route naar de weegschaal door het ziekenhuis betrap ik mezelf op een brede glimlach.
Mama is blij en trots, want je bent inmiddels een 8 ponder. Je gaat zo vooruit! Dat mama het niet vertrouwde van het weekend en we weer bij de huisartsenpost waren, staat in schril contrast met wat ik nu voel. 
Dat ik het gevoel van onzekerheid nog zal houden, is iets waar ik me aan over zal moeten geven. Mama is haar doortastendheid en daadkracht wat verloren. Het maakt me nog meer onzeker. Ooit hoop ik dit weer terug te vinden. Voor dit moment zullen we vaker op en neer gaan naar een dokter, al is het om mezelf gerust te kunnen stellen. Het is niet erg..ook bij de dokter zet je je liefste glimlach op. Zelfs daar kun je je mams laten smelten!
Lieverd, het is wat het is voor nu. Ik hou van jou.
Liefs
Je Mama

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...
Een reactie posten
Meer lezen

Dag #8

Lieve Glenn Wachten duurt lang. Heb ik je vast al tig duizend keer gezegd, maar vandaag was t alweer zo ver. Eerst wachten op de ECG. Die al vele malen later werd uitgevoerd dan gepland. En dan wachten op de uitslag. Gelukkig helemaal in orde! Dus, de pacemakerdraden mogen eruit  :-) En dan wachten op de thoraxchirurg. Aangezien t vakantie is, is er maar een in t huis. Normaal zou t niet erg zijn, maar je moet volgens protocol dus daarna 24 uur aan de monitor, omdat die draden dus in je hartje prikken. Wachten dus en die rekensom dus, voor als t morgen wel goed is. Nou ja goed, we zullen t zien. Het gaat goed met je. Dat is zo fijn. Wel een gesprekje met de arts gehad over je eetgedrag, wat momenteel echt te weinig is om aan te komen. We denken en hopen dat t thuis goed komt. Papa's kookkunsten zijn de beste. Dat zeggen we maar niet te vaak. Zometeen gaat ie nog naast zn schoenen lopen ;-) Maar wat een enorm verschil met vorig jaar. Mama dacht eraan vanmiddag in een moment allee...
Een reactie posten
Meer lezen

8 mei 2014

Zo vaak vertel ik jou hoe mooi je bent. Hoe mooi je haartjes zijn. Met je mooie lach, om nog maar te zwijgen over die ogen van je. En je mooier dan mooier hart. Wat kan mama intens genieten van jou. Intenser dan intens. Als je slaapt, als je speelt, als je weer die boevenstreken uithaalt, waarvoor 1jarigen gemaakt zijn. Maar... Te weten wat ik een jaar later had kunnen missen, doet pijn. Dit alles. Ondanks alle ellende, had ik er niks van willen missen. Dat niet. Maar jemig, wat een hels karwei! Het gaat over. Het wordt beter. Het gaat voorbij. Lieve Glenn De hele nacht heeft mama geen oog dicht gedaan. Ik lag wat te woelen en te draaien. De zenuwen gierden door m'n lijf. Ik hoopte zo dat er niet gebeld zou worden. In ieder geval niet zo vroeg. Het zou n slecht scenario betekenen... Inmiddels was het 5u. Ik vroeg aan papa of hij de telefoon aan wilde pakken, wanneer de chirurg zou bellen. Het telefoontje was daar. Het was bija klaar! Die 9 uur durende operatie. Slopend! Mam...
Een reactie posten
Meer lezen